Ocena brak

DON JUAN POZNAŃSKI. Poemat bez końca

Autor /DroidZ Dodano /16.02.2012

DON JUAN POZNAŃSKI. Poemat bez końca, poemat dygresyjny
w 2 pieśniach R. Berwińskiego, powst. 1842-43, prwdr.
w t. 1 Poezji, Poznań 1844, nawiązujący tytułem do pierwowzoru
gatunku - Don Juana Byrona. Zgodnie ze specyfiką poematu
dygresyjnego na plan pierwszy wysunięty jest narrator,
który relacjonuje nocną schadzkę szlach. D o n Juana i jego
podstarzałej bogdanki, panny Anieli, a w dygresjach zarysowuje
w lapidarnych skrótach kryt. obraz współcz. stosunków
w Wielkopolsce, godząc zwł. w szlachetczyznę oraz tendencje
i poczynania organicznikowskie. Niewolna od akcentów liber -
tyńskich kpina z pseudoromant. gestów filisterskiej pary kochanków
jest zarazem krytyką romant. bohaterów epigońskiej
poezji miłosnej. W tok poematu zręcznie wplecione zostały
cytaty, aluzje do cytatów (gł. z Mickiewicza), pseudopoetyzmy
i umiejętnie wykorzystany język potoczny. Uzupełnienie i autorską
interpretację poematu stanowi Parabaza do „Don Juana
poznańskiego" (ogł. w t. 2 Poezji, Bruksela 1844; termin tyt.
zaczerpnięty z dramaturgii gr., > chór) - pełne goryczy,
nienawiści i pasji, utrzymane w patetyczno-proroczym stylu
oskarżenie szlachty o zaprzepaszczenie niepodległości kraju
i zanik patriotyzmu.

Wyd. > Berwiński Ryszard.
Maria Grabowska

Podobne prace

Do góry