Ocena brak

DOMINIKANKI - ZGROMADZENIA ZAKONNE

Autor /Filemon Dodano /15.08.2012

Na prawie pap. lub diec, w większości agregowane do dominikanów, zapoczątkowane w końcu XVII w., rozwijały się szczególnie w XIX i XX w.

Większość d. zajmuje się kat. wychowywaniem i kształceniem dziewcząt, pielęgnacją chorych i pracą mis. ; często powstawały w wyniku łączenia się autonomicznych klasztorów d. lub separacji domów filialnych; przeważnie zakładały je d. z II i III zakonu oraz dominikanie; dynamiczny ich rozwój w XLX w. wiąże się z działalnością klasztorów, zwł. kontemplacyjnych; zagrożone kasatą, podejmowały prace charytatywne, a niektóre przechodziły do III zakonu regularnego i zakładały domy filialne dla realizacji apostolatu, dając początek licznym zgrom.;

szczególną aktywność w tym zakresie wykazały 2 klasztory niem. — 1853 klasztor Św. Krzyża w Ratyzbonie założył filię w Brooklynie (dzielnica Nowego Jorku), z której powstało amer. Zgromadzenie D. Krzyża Św. (-»• krzyż Chrystusa IV) i dalsze 11 zgrom, w Stanach Zjedn.; 1877 klasztor św. Urszuli w Augsburgu (-»• dominikanki II 2°) założył w King William's Town (Republika Pd. Afryki) mis. Zgromadzenie D. świętej -* Katarzyny ze-Sieny (III 20°), z którego zrodziło się 6 dalszych zgrom, w Afryce Pd.; 1868 mniszki z klasztoru św. Piotra w Schwyz (Szwajcaria) założyły w Arenbergu (RFN) d. Katarzyny ze Sieny (III 4).

W procesie tworzenia zgrom, znaczną rolę odegrały też klasztory III zakonu regularnego; irl. klasztor z Cabra (-»• dominikanki III E Io) stał się domem macierzystym 7 zgrom., zał. 1860-99 w Afryce Pd., Australii, Nowej Zelandii i w Stanach Zjedn.; franc, klasztory, zał. przez d. z Langres, utworzyły 1854 w Nancy Zgromadzenie św. Dominika (-> dominikanki III D 13°), a 1889 w Bar-le-Duc — d. MB Różańcowej i św. Tomasza z Akwinu (-»• dominikanki III D 13°); wł. klasztor d. z Modeny brał udział w zakładaniu 1844 d. różańca św. w Mondovi (-*• różaniec III), a klasztor w Finalborgo został przekształcony 1848 w Zgromadzenie d. świętej -> Róży z Limy.

Zgromadzenia, zakładane niezależnie od istniejących klasztorów, dawały także początek nowym rodzinom zak. ; np. d. Katarzyny ze Sieny, zał. 1822 w Kentucky (->• Katarzyna ze Sieny III 19°), wytworzyły 1830-91 w Stanach Zjedn. 6 dalszych zgrom., franc, zaś, zał. 1852 w Albi (-*• Katarzyna ze Sieny III 3°), przyczyniły się do utworzenia 1882 włoskich d. nauczycielek i pielęgniarek (-» Katarzyna ze Sieny III Io), a 1874 francuskich d. pie-lęgniarek-katechetek (-* Katarzyna ze Sieny III 2°).

W końcu XIX w. istniało ok. 70 zgromadzeń d. w Europie (Anglia, Austria, Belgia, Czechy, Francja, Hiszpania, Holandia, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Szwajcaria, Węgry, Włochy), w Ameryce (Argentyna, Kanada, Kolumbia, Martynika, Stany Zjedn.), w Afryce (Republika Pd. Afryki, Rodezja) i w Oceanii (Australia, Nowa Zelandia).

W XX w. proces tworzenia nowych zgrom., zakładanych zwł. przez klasztory dotąd autonomiczne, przebiegał podobnie; uzyskiwały one rangę zgrom, samodzielnie lub wskutek połączenia z in. klasztorami albo też zachowując własną autonomię, zakładały odrębne zgrom. ; we Francji klasztor w Vignogoul, zał. 1898 przez mniszki z Prouille, został 1931 przekształcony w Zgromadzenie D. Maryi z „Tourelles" w Montpellier (-»• dominikanki MB 7°); belg. klasztor d. kontemplacyjnych w Di-nant założył 1920 zgromadzenie mis. dla Konga — d. misjonarek MB z Fichermont (-+ dominikanki III B 13°) i współdziałał w zał. 1937 d. misjonarek z Namur (-»• dominikanki III E 4°). Proces erekcji zgrom, z istniejących klasztorów uwidocznił się szczególnie w Hiszpanii;

1907 klasztor w Grenadzie przekształcono w Zgromadzenie D. świętego Dominika (-> dominikanki III D 17°), 1915 w Jerez de la Frontera w Zgromadzenie D. Najświętszego Sakramentu (III), 1948 w Belchite w Zgromadzenie D. MB Zwycięskiej (-> Zwycięska Matka Boża), 1954 — w Pamplunie w Zgromadzenie D. Nauki -> Niepokalanego Poczęcia (NMP V); w Peru klasztor d. z Cuzco przekształcono 1944 w Zgromadzenie D. świętej -> Róży z Limy;

we Włoszech klasztor d. w Trino, przekształcony 1932 w Zgromadzenie D. Różańca św. (-»• różaniec III); 1945 połączyły się 4 klasztory toskańskie, tworząc Zgromadzenie D. Toskańskich (-> dominikanki III E 21°), a 1967 klasztory w Montefusco i Cosenza wraz z domami filialnymi utworzyły Zgromadzenie D. świętej Katarzyny ze Sieny i Św. Krzyża (-> dominikanki ITI E 7°);

klasztory irl., założone przez d. z Cabra (hrabstwo Down), połączyły się 1928 z klasztorem macierzystym, tworząc Zgromadzenie D. Irlandzkich (dominikanki III E Io); klasztor d. w Manili (Filipiny) utworzył tam 3 zgrom. — 1925 d. różańca św. w Iloilo (-»• różaniec III), 1933 d. Katarzyny ze Sieny w Manili, z obecnym domem gen. w Quezon City (-> Katarzyna ze Sieny III 7°), i misjonarki św. Dominika w Forbes (-+ misjonarki św. Dominika).

Nowe zgrom, powstawały również w wyniku separacji domów filialnych — zał. 1891 przez d. z Séte (-»• dominikanki III E 20°), klasztor w Hawanie (Kuba) odłączył się 1908 od macierzystego i utworzył Zgromadzenie D. MB Różańcowej (->• Różańcowa Matka Boża III), a w Holandii klasztor w Vento, zał. 1914 przez francuskie d. z Betanii ( -»• dominikanki HI E 8°), uzyskał autonomię, tworząc 1923 dalsze zgrom. (-»• dominikanki LTI E 9°).

Obok erekcji nowych zgrom, włączano do dawnych klasztory autonomiczne, jak również łączono kilka mniejszych zgrom, w jedno; proces ten zapoczątkowały d. w Afryce Pd., które 1922 połączyły się w jedno Zgromadzenie św. -* Katarzyny ze Sieny (III 13); trwały związek zawarły zgrom, angielskie, tworząc 1929 nową zak. rodzinę pod wezw. -* Katarzyny ze Sieny (ITI 10°); 1937 połączyły się 2 zgrom, założone przez irl. klasztor z Cabra w Afryce Pd. — d. Maryi z Kapsztadu (-»• dominikanki III B 6°) i d. różańca św. z Port Elizabeth (-*• różaniec III), tworząc wikariat regionalny macierzystego Zgromadzenia D. Irlandzkich (-> dominikanki III E Io).

We Włoszech d. z Lukki połączyły się 1938 z d. z S. Sisto Vecchio w Rzymie (-*- dominikanki III E 19°); 1954 austriackie d. Katarzyny ze Sieny w Salzburgu zostały włączone do szwajc.

Zgromadzenia D. od św. Józefa w Hanz (-»• Józef Oblubieniec); w Belgii d. z Erwetegem włączono 1957 do d. Katarzyny ze Sieny w Brugii (->• Katarzyna ze Sieny III 14); w Australii
4 zgrom, połączyły się 1957 w jedno pod wezw. MB Różańcowej i Katarzyny ze Sieny (-»• dominikanki III E 2°); 1959 d. MB Różańcowej z Fatimy w San Salvador (-»- Różańcowa Matka Boża III) połączyły się z hiszpańskimi d. zwiastowania (-> zwiastowanie NMP V); w Kanadzie d. Dzieciątka Jezus z Quebec i d. różańca św. utworzyły 1967 Zgromadzenie D. od Trójcy Świętej (-> Trójca Święta V).

Szczególnie intensywny był proces łączenia się zgrom, francuskich; 1925 d. świętej Marty z Grasse włączono do d. nauczycielek Najśw. Imienia Jezus (->- Imię Jezus III), a 1934 do tegoż zgrom, przyłączyły się d. z Séte (-• dominikanki III E 20°); 1937 d. z Corme--Ecluse przyłączono do d. z Gramond (-> dominikanki III E 12°), a d. MB Różańcowej z Chaudron-en-Mauges włączono do francuskich d. Katarzyny ze Sieny (-> Katarzyna ze Sieny III 11°); 5 zgromadzeń franc, utworzyło 1956 unię, a nast. 1959 Zgrom. Rzymskie św. Dominika (-*• dominikanki III D 13°);

1957 d. z Saint-Etienne (-»• dominikanki III E 18°) połączono z d. miłosierdzia z Le Puy (-»• miłosierdzie Boże IV), a 1958 pielęgniarki z III Zakonu Dominika z Marvejols (->• dominikanki III E 24°) włączono do Zgromadzenia MB Różańcowej z Monteils (-»• Różańcowa Matka Boża III).

W procesie zjednoczeniowym d. wytworzyły się także luźniejsze związki w postaci unii (prowadzące zwykle do utworzenia zgrom.) czy też federacji, w których poszczególne zgrom, zachowują własną autonomię ;

we Włoszech 3 zgromadzenia — d. toskańskich z Prato (-»• dominikanki III E 21°), d. różańca św. z Testony i z Trino Vercellese połączyły 1962 swe nowicjaty z d. różańca św. z Mondovi (-»• różaniec III) i wraz z nimi 1967 utworzyły Unię Sióstr D. świętego -> Tomasza z Akwinu; w Austrii 2 zgromadzenia — d. Królowej Różańca Św. z Gielsdorf (->- Różańcowa Matka Boża III) i d. zwiastowania Maryi z Marienbergu w Bregencji (-»• zwiastowanie NMP V) oraz klasztor d. z Wiednia (-> dominikanki II Io) utworzyły 1967 Unię D. Woli Bożej (->• dominikanki III A 13°).

W federację łączą się zgrom, wg narodowości — we Francji utworzono 1967 federację Katarzyny ze Sieny (5 zgrom.) i 1974 federację św. Łukasza (2 zgrom.); 1970-74 powstały federacje zgrom, w Argentynie, Afryce Pd., Kolumbii i Meksyku oraz konfederacja d. w Ameryce Łacińskiej.

Rozwijające się w XX w. zgromadzenia d. rozszerzyły także swój zasięg terytorialny — w Europie na Irlandię, Jugosławię i Rosję, w Ameryce na Kubę, Meksyk, Paragwaj, Peru, Puerto Rico, San Salvador i Wenezuelę, w Afryce na Zair, w Azji na Chiny, Filipiny, Irak i Wietnam; 1949 było 129 zgrom, z 40 044 d. w 2960 domach; 1960 istniało 128 zgrom., w tym 70 na prawie pap. i 58 na prawie diec.;

posiadały one 3501 domów, 44 550 sióstr i 2542 nowicjuszki; klasyfikacja językowa wyróżniała 36 zgromadzeń ang., 31 franc, 23 wł., 15 hiszp., 7 niem.,
5 flamandzkich i 11 innych (3 arab., kongijski, chorw., maltański, pol., portug., wisaja, wietnamski i zulú); 1975 było 79 zgrom, na prawie pap.; posiadały one 3630 domów i 35 018 sióstr; określenia poszczególnych zgrom, nawiązują do odpowiedniego kultu, celu szczegółowego lub miejscowości, w której były zakładane.

A. POD WEZWANIEM OSÓB i PRZYMIOTÓW BOŻYCH — ukształtowały się następujące zgromadzenia —

° d. od Ducha Świętego (-»• Duch Święty V);

° d. miłosierdzia (miłosierdzie Boże IV);

° d. misjonarki Najśw. Serca;

° d. misjonarki Najśw. Serca Jezusa;

° d. Najświętszego Serca Jezusa (-»• Serce Jezusa V);

° d. misjonarki parafialne Najśw. Sakramentu;

° d. Najświętszego Sakramentu (->• Najświętszy Sakrament III);

° d. Najświętszego Imienia Jezus;

° d. nauczycielki Najśw. Imienia Jezus (-> Imię Jezus III);

° oblatki Jezusa, Dominicas Oblatas de Jesús, eryg. na prawie diec. 1961 w Madrycie z Pobożnego Związku D. Obla-tek Jezusa (Obra Dominicas Oblatas de Jesús), zał. 1953 przez Silvestre Sancho OP i Marię Teresę Mora Piñan celem adoracji Najśw. Sakramentu, wykonywania prac gosp. w seminariach duch. i prowadzenia domów rekolekcyjnych; pracują także w Stanach Zjedn. — od 1958 w seminarium archidiec. w Hartford i od 1961 w seminarium w Cheshire (Connecticut); 1970 miały 5 domów (gen. w Madrycie) i 35 sióstr;

° d. Słowa Wcielonego, Dominicaines du Verbe Incarné, na prawie diec., zał. 1935 w Melun (pn. Francja) przez Marcela Nasse OP i Marthe Marię Jacquemont celem pracy charytatyw-no-oświatowej i mis.; 1952 otrzymały aprobatę diec.; 1953 założyły dom w Meksyku, a 1960 w Essen (RFN); 1960 miały 7 domów i 54 siostry, a 1970 — 6 domów i 49 sióstr;

° d. Trójcy Świętej (-»- Trójca Święta V);

° d. Woli Bożej, Union der Dominikanerinnen vom Göttlichen Willen — unia na prawach diec., zawarta 1967 przez 2 austr. zgromadzenia — d. Zwiastowania Maryi z Marienbergu w Bregencji (-»• zwiastowanie NMP V) i d. Królowej Różańca Św. z Gleisdorf (-> Różańcowa Matka Boża III) oraz klasztor d. z Wiednia (-»• dominikanki II Io), zatwierdzona 1968 przez kard. F. Königa; wspólny nowicjat znajduje się w Bregencji w klasztorze Thalbach; celem jest nauczanie młodzieży i opieka nad starcami; 1971 miały 11 domów i 220 sióstr; 1974 odłączył się od nich klasztor d. z Wiednia wraz z 2 domami filialnymi;

° d. z amerykańskiego Zgrom. Krzyża Św. (-* Krzyż Chrystusa IV);

° d. z małego domu Bożej Opatrzności (->-Opatrzność Boża IV);

° d. ze Zgrom. Krzyża Św. (-*• Krzyż Chrystusa IV);

° d. ze Zgrom. Najświętszego Imienia (-+ Imię Jezus HI);

° d. ze Zgrom. Najświętszego Serca Jezusa (-»• Serce Jezusa V).

B. POD WEZWANIEM TYTUŁÓW i PRZYWILEJÓW MATKI BOŻEJ — zakładano nast. zgromadzenia:

° d. córki MB z Nazaretu, Dominicas Hijas de Nuestra Señora de Nazareth, na prawie pap., powstały w Bogocie (Kolumbia) ze wspólnoty zał. 1938 przez Sarę Al varado Pontón celem udzielania duchowej i materialnej pomocy Związkowi Służących Kat., którego asystentem kośc. był Eliecer Arenas OP; od 1938 przyjmowały służące nie mające mieszkania do ośrodka Hogar de Nazareth; 1945 otrzymały aprobatę diec., a 1950 odłączyły się od Związku i prowadziły apostolat wśród wieśniaków; 1953 zostały eryg. przez abpa jako pobożny związek; po zatwierdzeniu konstytucji zostały eryg. 1964 przez kard. Luisa Conche jako zgrom., a 1975 otrzymały dekret pochwalny; 1974 miały 25 domów (gen. w Bogocie) i 181 sióstr;

° d. córki różańca św. (-»• różaniec III);

° d. Królowej Różańca Św. ( -> Różańcowa Matka Boża III) ;

° d. Maryi dell'Arco, Domenicane di Santa Maria dell'Arco, na prawie diec., eryg. 6 II 1937 z klasztoru Madonny dell'Arco w diec. Nola (Włochy) przez bpa Michele Raffaele Camerlenga; od 1925 były filią d. z klasztoru św. Piotra Męczennika we Florencji i prowadziły sierociniec zał. przez dominikanów przy tamt. sanktuarium; 1934 uzyskały autonomię; obecnie zajmują się działalnością wychowawczą i charytatywną; 1974 miały 14 domów (gen. w Neapolu) i ponad 100 sióstr;

° d. Maryi Niepokalanej (-> niepokalane poczęcie V);

° d. Maryi z Kapsztadu, Dominican Sisters of Holy Mary of Cape Town, na prawie pap., zał. 1863 w Kapsztadzie (Republika Pd. Afryki) przez d. irlandzkie z Cabra (-* dominikanki III E Io) jako pierwsza wspólnota d. w Afryce; 1922 (miały 6 domów i 100 sióstr) połączyły się z 5 in. zgromadzeniami w Afryce Pd., tworząc nowe zgrom, pod wezw. -> Katarzyny ze Sieny (HI 13°); ok. 1933 wróciły do autonomii, a 1937 połączyły się z d. irlandzkimi;

° d. Maryi z Tourelles, Dominicaines de Sainte-Marie des Tourelles, na prawie pap., eryg. 1931 w Montpellier (dep. Hérault) z istniejącego tam klasztoru d., powstałego 1898 w Vi-gnogoul k. Montpellier; do 1929 należały do II zak.; skasowane 1901, ponownie rozpoczęły 1916 życie wspólne w Montpellier, a 1929 włączyły się do III zak. regularnego; 1948 założyły dom w Szwecji i Libanie; 1958 otrzymały czasowe pap. zatwierdzenie konstytucji; 1975 miały 6 domów (gen. od 1972 w Saint-Mathieu-de-Tréviers k. Montpellier) i 81 sióstr;

° d. MB Łaskawej (-* Łaskawa Matka Boża IV);

° d. MB Różańcowej (-*• Różańcowa Matka Boża III);

° d. MB Różańcowej z Fatimy (-*• Różańcowa Matka Boża III);

° d. MB Zwycięskiej (-»• Zwycięska Matka Boża);

° d. misjonarki MB z La Délivrande, Dominicaines Missionnaires de Notre-Dame de La Délivrande, na prawie pap., zał. 1868 w Morne-Rouge (Martynika, Małe Antyle) przez Laurę Sabès dla pracy mis.; odznaczają się kultem MB z La Délivrande; 1868 otrzymały aprobatę diec., 1890 i 1900 czasowe zatwierdzenie pap., 1928 dekret pochwalny, a 1943 zatwierdzenie ostateczne; zagrożone kasatą na Martynice, przeniosły 1884 dom macierzysty do Grenoble; 1891 założyły placówkę w Egipcie; po kasacie 1901 ich szkół w Grenoble założyły 1906 szkoły pielęgniarskie w Mediolanie; po 1911 ponownie rozpoczęły działalność na Martynice i we Francji; 1912 i 1921 założyły nowe domy w Egipcie, 1939 i 1950 w Algierii, 1944 i 1960 w Libanie, 1959 w Gabonie i 1960 we Włoszech; mają nowicjaty w Grenoble i w Morne-Rouge; 1960 miały 21 domów i 193 siostry, a 1975 — 19 domów (gen. w SaintMartind'Hères, pd.wsch. Francja) i 160 sióstr;

° d. misjonarki MB z Fichermont, Dominicaines Missionnaires de NotreDame de Fichermont, na prawie diec., zał. 1920 w Fichermont (Belgia) przez d. kontemplacyjne z Dinant (pd. Belgia) dla pracy mis.; 1920 otrzymały aprobatę diec., a 1937 zatwierdzenie konstytucji; 1924 rozpoczęły pracę mis. w wika-riacie Niangara (Kongo Belg.), gdzie założyły 3 domy mis., z których 1937 powstało odrębne Zgromadzenie D. Misjonarek z Namur (-»• dominikanki III E 4°); 1939 ponownie podjęły pracę mis. w Kongu Belg. (wikariat Zair), gdzie założyły 5 domów; mają placówki także w Santiago (Chile); 1960 liczyły 4 domy i 61 sióstr, a 1970 - 10 domów (gen. od 1936 w Waterloo, Belgia) i 57 sióstr, z których 30 pracowało w Belgii, a 27 na misjach;

° d. misjonarki różańca Św.;

° d. nieustannego różańca;

° d. różańca Św.;

° d. różańca Św. z Mondovi;

° d. różańca św. z Port Elizabeth;

° d. różańca św. z Testony;

° d. różańca św. z Trino;

° d. z amer. Zgromadzenia Różańca św. z Sinsinawy (-> różaniec III);

° d. nauki niepokalanego poczęcia;

° d. niepokalanego poczęcia (->• niepokalane poczęcie V);

° d. ofiarowania NMP (-*• ofiarowanie NMP IV);

° d. pielęgniarki ze Zgrom. Niepokalanego Serca Maryi (-»• Serce Maryi V);

° d. ze Zgromadzenia bł. Dziewicy Maryi z Columbus, Dominican Sisters of the Congregation of the Blessed Virgin Mary of Saint Mary of the Springs, na prawie pap., zał 1830 w Somerset (Ohio) przez d. ze Zgrom. Katarzyny ze Sieny w Kentucky (-^>- Katarzyna ze Sieny III 19°) z inicjatywy E.D. Fenwicka OP, bpa Cincinnati w celu kształcenia młodzieży;

1864 otrzymały aprobatę diec., a 1903 papieską; konstytucje zatwierdzano 1922,1932,1960; 1868 przeniosły się do Shepard (przedmieście Columbus, Ohio), gdzie założyły klasztor pod wezw. Maryi ze Źródeł (Saint Mary of the Springs — nazwa przyjęta z powodu licznych źródeł znajdujących się na terenie otrzymanej posiadłości); 1850 były współzał.

Zgromadzenia D. Najświętszego Imienia Jezus w San Rafael (-* Imię Jezus III); 1860 założyły filię w Nashville (Tennessee), a 1874 w Galveston (Teksas), z których powstały nowe zgromadzenia — d. św. Cecylii (-* dominikanki III D 15°) i d. Najświętszego Serca (-> Serce Jezusa V); 1935 rozpoczęły pracę mis. w Fucien (Chiny), skąd usunięto je 1949, a 1966 udały się do Chimbóte (zach. Peru) i San Juan (Puerto Rico, Antyle); prowadzą liczne szkoły par., podstawowe i College of Saint Mary of the Springs in Columbus oraz Albertus Magnus College w New Haven, w Cincinnati szpital pod wezw. świętego Jerzego; 1975 miały 47 domów (gen. w Columbus) i 596 sióstr;

° d. ze Zgrom. Królowej Różańca Św.;

° d. ze Zgrom. MB Różańcowej (->• Różańcowa Matka Boża III);

° d. ze Zgrom. Maryi (-»• Imię Maryi HI);

° d. ze Zgrom. Najświętszego Serca MB;

° d. ze Zgrom. Niepokalanego Serca Maryi (-*• Serce Maryi V);

° d. ze Zgrom. Niepokalanego Poczęcia;

° d. ze Zgrom. Niepokalanego Poczęcia z Great Bent (-*- niepokalane poczęcie IV);

° d. ze Zgrom. Różańca św. ;

° d. ze Zgrom. Różańca św. z Newburgh ( -+ różaniec III) ;

° d. zwiastowania;

° d. zwiastowania Maryi (-> zwiastowanie V).

C. POD WEZWANIEM KATARZYNY ZE SIENY jako swej patronki powstawały różne wspólnoty (-> Katarzyna ze Sieny III).

D. POD WEZWANIEM INNYCH ŚWIĘTYCH —

° d. błogosławionej Imeldy (-»• Imelda);

° d. błogosławionej Zdzisławy (-»• Zdzisława);

° d. misjonarki Św. Rodziny (-»• Rodzina Święta);

° d. św. Aniołów, Dominicaines des Saints Anges, na prawie diec., eryg. 1936 w Lille (ze stow, pobożnego zał. 1918 w Nantes przez Louise Démange) w celu pracy mis. wśród ludności przedmieść i wiosek przez modlitwę, katechizację dzieci i dorosłych, rozwijanie idei -»• Akcji Katolickiej i życia liturg. w parafii, prowadzenie ośrodków wydawniczych, pielęgnację chorych; 1957 otrzymały zatwierdzenie konstytucji; 1974 miały 24 domy we Francji (gen. w Lille) i 1 w Kamerunie oraz 107 sióstr;

° d. świętego Józefa (-> Józef Oblubieniec);

° d. świętej Katarzyny z Ricci (-»• Katarzyna Ricci);

° d. świętej Małgorzaty Węgierskiej (-»• Małgorzata Węgierska);

° d. Świętej Rodziny z Neerbosch (-»• Rodzina Święta);

° d. Świętej Rodziny z Passe-Prest (-> Rodzina Święta);

° d. świętej Róży z Limy (-> Róża z Limy);

° d. świętego Tomasza z Akwinu (-»• Tomasz z Akwinu);

° d. wietnamskie św. Róży z Limy (-> Róża z Limy);

° d. ze zgrom, rzymskiego św. Dominika, Congrégation Romaine de saint Dominique, na prawie pap., eryg. 9 XII 1959 w Rzymie w wyniku połączenia 5 franc, zgromadzeń d., które 1956-59 tworzyły Unię św. Dominika:

° d. MB Różańcowej i św. Tomasza z Akwinu, Dominicaines de Notre-Dame du Saint Rosaire et de saint Thomas d'Aquin, na prawie pap., eryg. 1889 pod wezw. Matki Bożej Różańcowej z klasztoru d. w Bar-le-Duc (pn.-wsch. Francja), zał. 1829 przez d. z klasztoru w Langres; na pocz. XX w., wskutek ustaw antyrel., większość d. emigrowała i zakładała domy w Messancy (pd.-wsch. Belgia) oraz w Pensier (zach. Szwajcaria), dokąd 1904 przeniesiono nowicjat, a 1920 dom gen.; 1925 dołączyły do nazwy wezwanie św. Tomasza z Akwinu; 1928 rozpoczęły pracę mis. w Chinach;

1942 przyłączyły się do nich d. z Hawru (pn.-zach. Francja); 1951 nowicjat został umieszczony w Livry-sur-Seine (dep. Seine et Marne); zajmowały się nauczaniem młodzieży; 1956 miały 14 domów we Francji, Belgii, Szwecji i Szwajcarii;

° d. Najświętszego Serca Jezusa, Dominicaines du Sacré-Coeur de Jésus, na prawie pap., eryg. 1894 z klasztoru d., zał. 1876 w Brebières (dep. Pas-de-Calais) przez Leonie Sicard jako filia d. z Mazan; 1879 przejęły od benedyktynek zakład wychowawczy w Calais, nast. w Hardinghen utworzyły nowicjat oraz dom gen. (zw. d. z Hardinghen-Château) ; 1912 otrzymały dekret pochwalny, a 1947 zatwierdzenie konstytucji; zajmowały się wychowywaniem i nauczaniem młodzieży, nauczaniem głuchoniemych i pielęgnacją chorych ;

° d. Przenajświętszej Trójcy, Dominicaines de la Sainte-Trinité, na prawie pap., eryg. 1 X 1945 z klasztoru d., zał. 1621 w Chalon-sur-Saône; początkowo miały charakter kontemplacyjny; ok. 1734 z powodu ciężkich warunków materialnych podjęły działalność pedagog.; po.skasowaniu podczas rewolucji franc. powróciły 1827 do życia wspólnego; 1903 odzyskały dom w Chalon-sur-Saône; 1921 założyły filię w Lyonie, 1931 w Bourges i 1941 w Pithiviers; 1951 miały 4 domy i ok. 70 sióstr;

° d. różańca Św., Dominicaines du Très SaintRosaire, na prawie pap., zał. 1852 w Paryżu przez domin, tercjarkę Marię Rose Leblanc w celu działalności pedagog.; 1861 przeniosły dom macierzysty do Sèvres (zw. d. z Sèvres); 1858 otrzymały aprobatę diec., 1869 dekret pochwalny, a 1911 zatwierdzenie konstytucji; na pocz. XX w., wskutek ustaw antyrel., przeniosły dom gen. do Froyennes k. Tournai, a 1933 powróciły do Francji (do Amillis, a nast. do Montlignon); 1956 miały 11 domów (we Francji, Belgii, Brazylii i Włoszech);

° d. ze Zgromadzenia św. Dominika, Dominicaines de la Congrégation de Saint-Dominique, na prawie pap., eryg. 1854 przez połączenie 3 franc, klasztorów — z Langres (zał. 1623), Neuf-château (zał. 1827 przez d. z Langres) oraz z Nancy (zał. 1853), który stał się domem macierzystym; 1854 otrzymały aprobatę diec., a 1933 zatwierdzenie konstytucji; zajmowały się wychowywaniem i nauczaniem dziewcząt; w Nancy odbywała nowicjat R. Białecka, zał. Zgrom. Sióstr D. HI Zakonu w Polsce (-> dominikanki HI E 26°); 1955 miały 33 domy (w Belgii, Francji, Hiszpanii, Japonii, Kanadzie, Maroku, Stanach Zjedn. i Szwajcarii);

zgromadzenie to, mając za zadanie działalność wychowawczą i katechet., prowadzi domy rekolekcyjne, wypoczynkowe, dla starców i ambulatoria oraz opiekuje się dziećmi opuszczonymi; 1975 miały 90 domów (w Belgii, we Francji, w Szwajcarii, Szwecji, we Włoszech, w Brazylii, Kanadzie, Stanach Zjedn., Beninie, Maroku i Japonii; dom gen. w Rzymie) oraz 1055 sióstr;

° d. ze Zgromadzenia św. Anioła Stróża, Sestre Dominikanke Kongregacije svetego Anděla Čuvara, na prawie pap., zał. 1905 w Korčuli (Jugosławia) przez Ándela Marię Miškov OP w wyniku złączenia 2 jugosł. klasztorów z Szibeniku i Splitu ; otrzymały 1928 zatwierdzenie konstytucji, a 1937 dekret pochwalny; zajmują się kształceniem młodzieży i pielęgnacją chorych; 1975 miały 30 domów (m.in. 1 w Kanadzie i 1 w RFN; dom gen. w Korčuli) oraz 207 sióstr;

° d. ze Zgromadzenia św. Cecylii, Dominican Sisters of the Congregation of Saint Cecilia, na prawie pap., zał 1860 w Nashville (Stany Zjedn., Tennessee) przez d. ze Zgromadzenia bł. Dziewicy Maryi z Columbus (-*• dominikanki HI B 26°), z inicjatywy bpa Jamesa Whelan OP z Nashville, dla nauczania młodzieży; 1886 otrzymały aprobatę diec., a 1948 zatwierdzenie pap.; 1963 miały 158 d. i prowadziły 1 kolegium, 3 szkoły średnie, 22 podstawowe i 3 przedszkola; 1975 miały 14 domów (gen. w Nashville) i 118 sióstr;

° d. ze Zgromadzenia św. Dominika, Dominican Sisters of the Congregation of Saint Dominic, na prawie diec., zał. 1878 w Blauvelt (stan Nowy Jork) jako filia ď. ze Zgrom. Różańca św. z Newburgh (-»• różaniec III), która 1880 uzyskała autonomię i aprobatę diec., a 1890 aprobatę władz państw, jako Przytułek Sióstr D. (Asylum of the Sisters of Saint Dominic); celem ich była opieka nad biednymi, opuszczonymi dziećmi; od 1904 prowadziły szkoły par. i średnie; 1913 objęły w Nowym Jorku zarząd Lavello School for the Blind i dom dla niewidomych robotnic; 1970 liczyły 40 domów (gen. w Blauvelt) i 477 sióstr;

° d. ze Zgromadzenia św. Dominika, Dominicas de la Congregación de santo Domingo, na prawie pap., zał. 1907 w Grenadzie (z istniejącego tu klasztoru) przez Teresę Titos y Garzón celem kształcenia młodzieży; 1914 otrzymały dekret pochwalny, a 1942 ostateczną aprobatę; 1923 rozpoczęły pracę mis. w Wenezueli, a 1957 w Kolumbii; 1975 miały 23 domy (gen. w Madrycie) i 273 siostry;

° d. ze Zgromadzenia św. -* Katarzyny Ricci;

° d. ze Zgromadzenia św. -+ Marii Magdaleny;

° d. ze Zgromadzenia św. Róży z Limy;

° d. ze Zgromadzenia św. Róży z Limy, służące nieuleczalnie chorym na raka (-> Róża z Limy);

° d. ze Zgromadzenia św. Tomasza z Akwinu (-»• Tomasz z Akwinu) ;

° Instytut św. Dominika, Institut Sankt Dominicus (do 1969 Institut der Armen Schulschwestern), na prawie diec., zal. 1852 w Spirze (RFN) przez bpa Nikolausa von Weisa przy współudziale d. ze Zgromadzenia św. Marii Magdaleny dla pracy oświatowo-charytatywnej i mis.; 1907 liczyły 200 domów, a 1936 — 932 siostry, które nauczały w 137 szkołach podstawowych i zawodowych, nadto były pielęgniarkami w szpitalach; 1925 rozpoczęły pracę w Stanach Zjedn., zakładając dom w Helenie (stan Montana);

1957 udały się do Battor (Ghana), gdzie pracują w szpitalach i szkołach; 1973 miały 103 domy (gen. w Spirze) i 851 sióstr (770 w RFN, 65 w Stanach Zjedn. i 16 w Ghanie); 24° siostry misjonarki św. Dominika (-*• misjonarki św. Dominika).

E. POD RÓŻNYMI WEZWANIAMI —

° d. irlandzkie, Dominican Sisters of Ireland, na prawie pap., eryg. 1928 w wyniku połączenia 4 irl. wspólnot d. z klasztorem macierzystym w Cabra (Irlandia); pierwszy klasztor d. kontemplacyjnych został zał. 1644 w Galway; skasowany w 2. poł. XVII w. (prześladowania rei.), został 1717 ponownie eryg. w Dublinie, a 1819 przeniesiony do Cabra; założył nast. nowe klasztory — 1836 w Black Rock i 1847 w Dún Laoghire, które z kolei powołały 2 dalsze wspólnoty d. w Cil Mhanntáin i w Belfaście; tych 5 niezależnych wspólnot d. irlandzkich zjednoczyło się 1928 wraz ze swoimi filiami (łącznie 16 domów) w jedno zgromadzenie; d. z klasztoru w Cabra oraz w Black Rock i Dún Laoghire także poza Irlandią zakładały swoje domy, które stały się ośrodkami 7 zgrom, autonomicznych;

d. z Cabra założyły 1860 w Nowym Orleanie — d. ze Zgrom. Maryi (-> Imię Maryi ni), 1863 w Kapsztadzie (Republika Pd. Afryki) — d. Maryi (-»• dominikanki III B 6°), 1867 w Port Elizabeth (Republika Pd. Afryki) — d. różańca św. (-»• różaniec III), a 1868 — d. ze Zgrom. Krzyża Św. (-»• dominikanki III E 2) w Adelaide (Australia Pd.); d. z Black Rock założyły 1871 Zgromadzenie D. z Nowej Zelandii (-»• dominikanki III E 17°), z których pochodzą zał. 1899 w Australii d. Świętej Rodziny z Greenough (dominikanki m E 2); od d. z Dún Laoghire pochodzą australijskie d. Najświętszego Imienia z West Maitland (-»• dominikanki HI E 2°); 1937 zgrom, z Kapsztadu i z Port Elizabeth połączyły się z macierzystym zgrom, jako jego wilcariat regionalny (18 domów);

1955 do d. irlandzkich przyłączył się także klasztor w Lizbonie, a 1971 klasztor w Nowym Orleanie oraz w Galway (zał. 1686) z domem filialnym w Buenos Aires; zajmują się nauczaniem młodzieży, także głuchoniemej (największa szkoła dla głuchoniemych jest w Cabra, zał. 1846); 1975 miały 38 domów (gen. w Cabra) i 762 siostry;

° d. MB Różańcowej i św. Katarzyny ze Sieny z Australii, Dominican Sisters of the Most Holy Rosary and of Saint Catherine of Siena of Australia, na prawie pap., eryg. 30 VII 1957 w wyniku połączenia 4 austral, zgromadzeń na prawie diec. — d. Świętej Rodziny z Greenough, Dominican Sisters of Saint Family of Greenough, zał. 1899 w Greenough przez d. z Nowej Zelandii (-> dominikanki IH E 17°); d. ze Zgrom. Ciała Chrystusowego, Dominican Sisters of the Congregation of the Corpus Christi, zał. 1883 w Adelaide przez d. Katarzyny ze Sieny ze Stone (-> Katarzyna ze Sieny III 10); 1888 otrzymały aprobatę diec.;

1923 miały 50 sióstr; d. ze Zgrom. Krzyża Św. z Adelaide, Dominican Sisters of the Congregation of the Holy Cross of Adelaide, zał. 1868 w Adelaide przez d. irlandzkie z Cabra (dominikanki III E Io); 1923 miały 5 domów i 63 siostry; d. ze Zgrom. Najświętszego Imienia z West Maitland, Dominican Sisters of the Congregation of the Holy Name of West Maitland, zał. 1867 w West Maitland (wsch. Australia) przez d. z klasztoru w Kingstown (Małe Antyle), należącego do irlandzkich d. z Dún Laoghire (-»• dominikanki III E) celem nauczania młodzieży;

1923 miały 7 domów i 103 siostry, a 1949 — 11 domów i 163 siostry; było to pierwsze zgromadzenie d. w Australii. Konstytucje nowo utworzonego zgrom, zatwierdzono 1958; d. prowadzą kolegium dla nauczycieli, ośrodki nauk. dla dorosłych, szkoły dla głuchoniemych, ociemniałych i dzieci upośledzonych umysłowo; 1975 miały 37 domów (gen. w Canberze, pd.-wsch. Australia) i 479 sióstr;

° d. misjonarki adoratorki, Dominicaines Missionnaires Adoratrices, na prawie diec., zał. 1945 w Beauport (k. Quebec) przez Julienne Dallaire i ks. Cyrille Labrecque dla szerzenia kultu Serca Jezusa Eucharyst. i mis. pracy; 1948 uzyskały aprobatę diec.; zajmują się nauczaniem, katechizacją i działalnością społ. wśród Indian (m.in. od 1955 w rezerwatach prow. Alberta w Saddle Lake i od 1956 w Goodfish Lake); od 1962 pracują w Comas — przedmieście Limy, a od 1967 na Haiti; 1960 miały 3 domy i 61 sióstr, a 1970 — 7 domów (gen. w Beauport) i 70 sióstr;

° d. misjonarki z Namur, Dominicaines Missionnaires de Namur, na prawie diec., eryg. 1937 w Namur (Belgia) w wyniku odłączenia się od macierzystego Zgromadzenia D. Misjonarek MB z Fichermont (-»• dominikanki HI B 13°) 3 placówek mis., zał. w wikariacie Niangara (Kongo); celem wsparcia nowego zgrom, klasztor belgijski d. kontemplacyjnych w Di-nant (który 1920 założył zgrom, w Fichermont) przeznaczył dlań 3 siostry i 2 nowicjuszki; prowadzą działalność mis. w Republice Środk. Afryki (w diec. Bangi) i w Ruandzie, Chile (Valparaíso) i Kanadzie (od 1957 w La prairie); 1970 miały 8 domów (gen. w Namur) i 50 sióstr;

° d. nauki chrześcijańskiej, Dominicas de la Doctrina Cristiana, na prawie pap., eryg. 2 H 1963 w Meksyku, ze stow, pobożnego zał. 1948 przez Leonorę Baqueriza przy udziale dominikanów, a zatwierdzonego 1949 przez abpa Luigi Marię Martineza, pod nazwą Instytut Katechetek Tercjarek Domin. (Instituto de Catequistas Terciarias Dominicas); 1952 agregowane do dominikanów jako zakonnice tercjarki domin, nauki chrzęść. (Religiosas Terciarias Dominicas de la Doctrina Cristiana); 1968 przyjęły obecną nazwę, a 1974 otrzymały dekret pochwalny: zajmują się katechizacją ubogich rodzin robotniczych i wieśniaczych; 1960 miały 8 domów i 184 siostry, a 1975 — 16 domów (gen. w Meksyku) i 120-sióstr;

° d. służebnice Pańskie, Domenicane Ancelle del Signore, na prawie pap., eryg. 1954 z klasztoru zał. 1531 w Popiglio (Włochy); 1959 otrzymały dekret pochwalny; celem jest nauczanie młodzieży i współpraca z duchowieństwem w pracach par. ; 1975 miały 11 domów (gen. w Popiglio) i 63 siostry;

° d. świętej Katarzyny ze Sieny i Św. Krzyża, Domenicane di Santa Caterina da Siena e della Santa Croce, na prawie diec., eryg. 6 VII 1967 w wyniku połączenia 2 wł. klasztorów d. wraz z ich filiami, tj. klasztoru św. Katarzyny ze Sieny w Montefusco (zał. 1699) i klasztoru św. Krzyża w Cosenza; celem jest praca dydaktyczno-charytatywna ; 1975 miały 7 domów (gen. w Montefusco);

° d. z Betanii, Dominicaines de Béthanie, na prawie pap., zał. 1866 w Frasne-le-Château (dep. Haute Saône) przez Alcide Vitale Lataste OP celem opieki nad kobietami upadłymi moralnie; 1869 otrzymały aprobatę diec., 1902 dekret pochwalny, a 1910 zatwierdzenie pap.; założyły domy w Anglii, Austrii, Belgii, Stanach Zjedn., Szwajcarii i we Włoszech; 1870 dom gen. przeniosły do Montferrand-le-Château (dep. Dombes); 1914 założyły klasztor w Venlo (Holandia), który 1923 utworzył nowe równoimienne zgrom. (-> dominikanki III E 9°); 1949 założyły świecki instytut Misja Matki Bożej z Betanii; 1975 miały 16 domów, gen. w SaintSulpicedeFavières (dep. Essone) i 392 siostry;

° d. z Betanii, Dominicanessen van Bethanië, na prawie pap., eryg. 1923 w Venlo (Holandia) z klasztoru zał. 1914 przez d. pochodzenia niem. z franc. Zgromadzenia D. z Betanii (dominikanki HI E 8°), które po wybuchu I wojny świat, zmuszono do opuszczenia franc, klasztoru w Montferrand-le-Château; 1924 otrzymały aprobatę diec., a 1960 dekret pochwalny; celem ich jest udzielanie duchowej i materialnej pomocy kobietom upadłym moralnie oraz wychowywanie dzieci ; mają domy także w Belgii, RFN i we Włoszech, a na wyspie Aruba (Antyle Hol.) podjęły pracę mis.; 1960 miały 15 domów i 512 sióstr, a 1975 — 20 domów (gen. w Bracciano, środk. Włochy) i 410 sióstr;

° d. z Betanii, Dominicas de Betania, na prawie diec., eryg. 1970 w Palmira (Kolumbia) ze stow, pobożnego zał. 1953 przez bpa Jesús Antona Castro Becerra i Marię Teresę Bena-videz Diez przy pomocy Alberta Ariza OP dla prac gosp. w seminariach zak. i diec. oraz nauczania ubogich dzieci w szkołach podstawowych; 1974 miały 23 domy (gen. w Palmira) i 79 sióstr;

° d. z Siapu, Dominican Sisters of Funing, na prawie diec., zał. 1932 w Santuao, diec. Siapu (Chiny, prow. Fucien) przez Teodora M. Labrador OP przy współudziale d. misjonarek różańca św. z Pampluny (-»• różaniec III); 1939 otrzymały zatwierdzenie konstytucji; 1949 liczyły ok. 50 sióstr zajmujących się katechizacją i pracą par. oraz prowadzących szkoły, domy sierot, szpitale, polikliniki; z powodu prześladowań rei. schroniły się na Tajwan i tam pracowały w szpitalu i przytułku dla dzieci w diec. Kaosiung; 1957 w diec. Ciai założyły klasztor i otworzyły nowicjat; 1960 otrzymały aprobatę diec; prowadzą 2 schroniska, szpital i poliklinikę; 1970 miały 18 sióstr; dom gen. w Tounan (Tajwan);

° d. z Gramond, Dominicaines de Gramond, na prawie diec, zał 1843 w Gramond (Francja) przez Pierre Combal i Annę Marię Boutonnet celem kształcenia młodzieży i pielęgnowania chorych; 1878 otrzymały aprobatę diec; do 1886 założyły 33 domy filialne, z których większość uległa kasacie na pocz. XX w.; po 1908 wznowiły swoją działalność; 1937 przyłączyło się do nich franc. Zgromadzenie D. z Corme -Ecluse, eryg. na prawie diec. 1887 z domu filialnego, zał. tam 1882 przez D. z Marvejols (-»• dominikanki III E 24°); 1947 podjęły pracę mis. na wyspie Réunion (k. Madagaskaru); 1960 miały 40 domów i 303 siostry, a 1970 — 37 domów (w tym
2 na Réunion, gen. w Gramond) i 280 sióstr;

° d. z Malty, Dominican Sisters of Malta, na prawie pap., zał. 1889 na Malcie przez Caroline Cauchi, przy poparciu bpów z Gozo-Ghawdex, Pietra Pace i Giovanni Camilleri, dla pielęgnacji chorych, katechizacji i nauczania młodzieży; 1923 otrzymały aprobatę diec, 1966 dekret pochwalny, a 1969 zatwierdzenie pap.; 1954 rozpoczęły pracę mis. na Cejlonie, a 1960-66 założyły 2 placówki mis. w Pakistanie; mają także domy w Anglii, Australii, Stanach Zjedn. (Floryda) i we Włoszech (Rzym); 1975 liczyły 20 domów (gen. w Rabat, Malta) i 229 sióstr;

° d. z Maryknoll, Dominican Sisters of Maryknoll lub Sisters of Saint Dominie, Maryknoll, na prawie pap., eryg. 14 II 1920 ze stow, pobożnego utworzonego 1914 w Maryknoll (Stany Zjedn., Nowy Jork) wśród pracownic Amer. Stowarzyszenia Misji Zagr., zgrupowanych wokół Joscphiny Rogers; 1954 otrzymały aprobatę pap., a 1965 zatwierdzenie konstytucji;

początkowo nowicjatem ich kierowały d. ze Zgrom. Amerykańskiego św. Różańca z Sinsinawy (-> różaniec III); celem ich jest działalność mis. wśród wyznawców in. religii oraz w środowiskach zdechrystianizowanych (katechizacja, nauczanie, opieka społ., troska o chorych); prowadzą 92 instytucje oświatowe (szkoły podstawowe i średnie, kolegia, ośrodki dokształcania zawodowego i pogłębiania życia rei.), 11 szpitali, 33 kliniki i polikliniki, 45 ośrodków pomocy społ.;

pracują w 158 ośrodkach misji zagr.; mają swoje domy także w Ameryce Lac. (Boliwia, Chile, Gwatemala, Kolumbia, Meksyk, Nikaragua, Panama, Peru), w Afryce (Tanzania), w Azji (Filipiny, Hongkong, Japonia, Korea Pd., Tajwan) i na wyspach Pacyfiku (Hawaje, Karoliny, Marshalla); 1970 miały 1250 sióstr, a 1975 — 185 domów (gen. w Maryknoll) i 1079 sióstr;

° d. z Moskwy lub d. świętej Katarzyny ze Sieny z Moskwy, zał. 1917 przez Annę Iwanownę Abrikosową, konwertytkę 1908 z prawosławia, która z katolicyzmem zapoznała się podczas pobytu we Włoszech i Francji; po powrocie zestala 1913 ter-cjarką domin, i zorganizowała 5-osobową grupę, z którą 1917 utworzyła zgrom, podległe Kongr. Kościołów Wsch.; 1923 liczyły 23 siostry (21 konwertytek i 2 pol. katoliczki); celem ich była praca nad zjednoczeniem ros. Kościoła prawosł. z Rzymem; zajmowały się nauczaniem religii, organizowały spotkania inteligencji i duchowieństwa prawosł. (konferencje kat.-pra-wosł.); 1924 przestały istnieć;

° d. z Neusatzeck, Dominikanerinnen von Neusatzeck (Badenia), na prawie diec, zał. 1855 przez ks. Josepha Badera i Barbarę Kopp dla nauczania i pielęgnacji chorych; 1917 otrzymały aprobatę diec; 1960 miały 33 domy i 224 siostry, a 1970 — 29 domów (gen. w Neusatzeck) i 196 sióstr;

° d. z Nowej Zelandii, Dominican Sisters of New Zeeland, na prawie pap., zał. 1871 w Dunedin (prow. Otago) przez d. irlandzkie z Black Rock (-»• dominikanki ITI E Io) dla prowadzenia pracy pedagog.; 1933 otrzymały aprobatę pap.; prowadzą szkoły podstawowe i średnie oraz kolegia; 1899 na prośbę bpa z Geraldton (Australia Zach.) założyły nowe Zgromadzenie D. Świętej Rodziny z Greenough (-*• dominikanki III E 2); 1975 miały 14 domów (gen. w Dunedin) i 148 sióstr;

° d. z Saint-Etienne, Dominicaines de Saint-Etienne (pd.--wsch. Francja), na prawie diec, zał. 1863 w Firminy (k. Saint--Etienne), przez Thérèse Pardy dla pielęgnacji chorych w domach prywatnych i ofiar wypadków podczas pracy w fabrykach; 1871-1954 prowadziły szpital dziecięcy w Saint-Etienne; 1957 (miały 4 domy) połączyły się ze Zgromadzeniem D. Miłosierdzia z Le Puy (-> miłosierdzie Boże IV);

° d. z San Sisto Vecchio, Domenicane di San Sisto Vecchio, na prawie pap., zał. 1891 przy kościele św. Sykstusa w Rzymie przez Antonię da Lalię z klasztoru w Misilmeri (k. Palermo); 1899 otrzymały aprobatę diec, 1906 zatwierdzenie konstytucji, 1936 dekret pochwalny i 1943 zatwierdzenie pap.; 1938 przyłączyły się do nich d. z Lukki; zajmują się nauczaniem i pielęgnacją chorych; prowadzą szkoły, szpitale i schroniska; 1975 miały 65 domów (gen. w Rzymie) i 509 sióstr;

° d. z Séte, Dominicaines de Séte, na prawie pap., zał. 1862 w Séte (pd. Francja) przez Pierre Creisseil i Annę Marię Martin dla niesienia pomocy dzieciom z ubogich rodzin; 1874 otrzymały zatwierdzenie konstytucji, a 1887 aprobatę pap.; 1868 przyłączyły się do nich d. z klasztoru w Arles; 1894 miały ok. 100 domów; 1891 założyły dom w Hawanie, który 1908 utworzył Zgromadzenie D. MB Różańcowej, przeniesione 1961 do Bogoty w Kolumbii (-> Różańcowa Matka Boża IH); na pocz. XX w. z powodu antyrel. ustaw większość emigrowała na Kubę lub do Bułgarii, gdzie w Swisztowie (okręg Wielkie Tymowo) założyły dom filialny; pozostałe we Francji uległy sekularyzacji; 1934 przyłączyły się do d. nauczycielek Najśw. Imienia Jezus z Tuluzy (->- Imię Jezus III);

° d. ze Zgrom. Toskańskiego, Domenicane della Congregazione Toscana, na prawie pap., eryg. 1945 w wyniku połączenia 4 wł. autonomicznych klasztorów d. w Toskanii: św. Mikołaja z Prato (zał. w XIV w.), św. Piotra Męczennika z Florencji (zał. 1417), św. Dominika z Pistoi (zał. 1584) i zwiastowania NMP z Empoli (zał. 1638); 1949 otrzymały aprobatę pap.; zajmowały się nauczaniem młodzieży; 1962 połączyły swój nowicjat ze Zgromadzeniem D. Różańca św. z Mondovi (-»- różaniec III) i razem z nimi 1 VI 1967 utworzyły Unię Sióstr D. świętego -*• Tomasza z Akwinu;

° małe siostry d., Petites Soeurs Dominicaines, na prawie pap., zał. 1879 w Beaune (środk. Francja) przez ks. Victora Chócame, Bernarda Chócame OP i Blica de Fernand w celu pielęgnacji chorych w domach prywatnych; ok. 1950 miały 15 domów (w tym 2 w Belgii) i 300 sióstr, a 1975 — 32 domy (gen. w Paryżu) i 261 sióstr;

° siostry d. misjonarki wsi, Soeurs Dominicaines Missionnaires des Campagnes, na prawie pap., eryg. 3 TX 1932 w Les Riceys (dep. Aube) z bractwa ni zak. świeckiego św. Dominika (zał. 1907 przez Sophię Femier i Bernadettę Beauté w celu ożywienia religijności ludu wiejskiego);

1932 otrzymały aprobatę diec, a 1962 dekret pochwalny; zajmują się nauczaniem, katechizacją i pielęgnacją chorych; do 1955 założyły domy w 23 diecezjach franc, 2 w Stanach Zjedn. i 1 w Kanadzie; po 1955 rozpoczęły pracę mis. w Afryce (Mali), gdzie otworzyły 3 domy; 1960 miary 68 domów i 439 sióstr, a 1975 - 77 domów (gen. w Luzarches, dep. Val d'Oise) i 458 sióstr;

° zakonnice pielęgniarki z III zakonu św. Dominika, Religieuses Garde-malades du Tiers-Ordre de Saint-Dominique, na prawie diec., zał. 1865 w Marvejols (dep. Lozère) przez tarnt, proboszcza Roussela (1800-83) i Annę Bertrand de Rivière dla pielęgnacji chorych w domach prywatnych; 1871 otrzymały aprobatę diec., a 1878 zatwierdzenie konstytucji; 1882 założyły dom filialny w Corme-Ecluse, który 1887 utworzył Zgromadzenie D. z Corme-Ecluse, połączone 1937 z D. z Gramond (-*- dominikanki m E 12°); 1951 miały 4 domy i 29 sióstr; 1958 przyłączyły się do D. ze Zgrom. MB Różańcowej z Monteils (-*• Różańcowa Matka Boża IH);

° Zgromadzenie Sióstr D. Misjonarek Jezusa i Maryi, Congregado Sororum Dominicanarum Missionariarum Jesu et Mariae, na prawie diec., zał. 1932 w Warszawie przez J. Woro-nieckiego OP i Teklę Byszewską dla pracy mis.; 1932 otrzymały aprobatę diec.; idee mis. szerzyły też w Polsce, organizując pomoc dla misji, pracę par., katechizację i nauczanie w szkołach; w okresie międzywojennym pracowały w więzieniu na Pawiaku (oddział kobiecy i dla nieletnich);

założyły dom przy ul. Nowolipki w Warszawie dla dziewcząt zwalnianych z więzienia, pomagając im w zdobyciu zawodu i środków utrzymania; podczas II wojny świat, organizowały akcje charytatywne, przedszkola, szwalnie i kursy katechet.; 1945-54 prowadziły w Warszawie internat dla studentek; 1971 miały 5 domów (gen. od 1935 w Zielonce k. Warszawy, 3 w Warszawie i 1 w Józefowie k. Otwocka) i 35 sióstr;

° Zgromadzenie Sióstr D. HI Zakonu w Polsce, Congregado Sororum III Ordinis Sancti Dominici in Polonia, na prawie pap., zał. 1861 w Wielowsi (k. Sandomierza) przez R. Białecką przy pomocy generała V.A. Jandela w celu szerzenia oświaty wśród ludności wiejskiej; 1868 otrzymały aprobatę diec., 1885 dekret pochwalny, a 1911 zatwierdzenie pap.;

1887 miały 4 domy (Wielowieś, Bielmy k. Niska, Tyczyn, Biała Niżna k. Nowego Sącza) i 47 sióstr, a 1939 — 31 domów i 246 sióstr; 1928 założyły dom w Chicago, a 1951 zostały podzielone na prowincje pol. i amer. (4 domy w Stanach Zjedn.); 1967 założyły dom w Calgary (pd.-zach. Kanada); 1971 w Stanach Zjedn. miały 2 domy (Justice k. Chicago, Milwaukee) i 20 sióstr; za granicą pracują przeważnie w ośrodkach polonijnych, zajmując się nauczaniem i pielęgnacją chorych;

w Polsce natomiast działają jako siostry par., katechetki, organistki, pielęgniarki, a także w zakładach specjalnych dla dzieci niedorozwiniętych; podczas II wojny świat, udzielały pomocy prześladowanym przez hitlerowców, chroniąc ich w domach w Wielowsi i Białej Niżnej, oraz kolportowały gazetkę podziemną, za co więziono je w Wilnie i Jarosławiu oraz w obozie Stutthof, gdzie zmarła Julia Rodzińska; 1975 miały 51 domów (gen. od 1925 w Białej Niżnej) i 332 siostry.

 

G. Bonhomme, Les d. de la Congrégation de Sainte Catherine de Sienne d'Albi, Albi 1913 ; D. Ardito, Pagine di fede e di storta monografia della Piccola Casa della Divina Provvidenza, Tn 1922; J. Mauri, Histoire de la fondation dominicaine de Cette 1856-1903, Ts 1922; AOP 31(1923)—37(1929) passim: R. Zeller, Les Congrégations Dominicaines du Tiers Ordre Régulier, P 1924; H. Wilms, Das älteste Verzeichnis der deutschen Dominikanerinnenkloster, L 1928; Heimbucher I 524-536; M. Davy, Les dominicaines, Mayenne 1934; E. Mazas, De Prouille aux Tourelles, P 1934; A Brief History of Origin and Development of the Saint Cecilia Congregation of D. Sisters, Nas 1935; W.V. McEvoy, The Dominican Nuns in Australia, Melbourne 1935; H. Iswolsky, Mère Catherine Abrlkosoff, d. russe 1882-1936, ADom 72(1936) 416-419; E.3. Crawford, The Daughters of Dominic on Long Island I-II, NY 1938-53; A.E. Smithers, Primera Congregación de Chinas, Misiones dominicanas 23(1940) 68-69, 140-142; Regola e costituzioni della Congregazione delle Suore D. di San Sisto Vecchio, R 1946; T. Maynard, A Fire Was Lighted. The Life of Rose Hawthorne Lathrop, Miw 1948; G.B. Vignato, L'ordine domenicano a Modena, Parma 1949, II 107-113; H.D. Monnier, Aux origines des d. enseignantes. P 1951; M.E. McCarty, The Sinsinava Dominicans. Outlines of Twentieth Century Development 1901-1949, Sinsinava 1952; M. Simon, Mother Emily of Sinsinava, American Pioneer, Miw 1954; K. Stehle, 100 Jahre D. Klöster Neusatzeck, Neusatzeck 1955; M.M. Grandini, Sisters Carry the Cospel, Maryknoll 1956; K. Burton, Make the Way Known, NY 1959; Catalogus re-llgiosarum Ordinis Praedicatorum, R I960; Suore d. insegnanti e infermiere di Santa Caterina da Siena, R 1960; J. Bar, Polskie zakony, PK 4(1961) 491--494,510-512; J.M. Lyons, Maryknoll's First Lady, NY 1964; P. Mailleux, Entre Rome et Moscou. L'exarque Léonid Féodoroff. Bru Ì966: Wasilij, Leonid Fiedorów. Żyzn 1 diejaiielnosf, R 1966; NCE TV 984-992; A. Właz, Dominikaner undD. In Süddeutschland, Meitingen 1967,120-121 ; J.D. Levesque, Mère Marte de la Providence, Ts 1968 ; A.K. Esser, Ekaterlna Sienskaja (Anna Ivanovna) Abrtkosova und die Gemeinschaft der Schwestern des III Ordens vom heiligen Dominikus zu Moskau, AFP 40(1970) 277373; Libro delle costituzioni e ordinazioni dell'Unione Suore D. san Tommaso d'Aquino, Tn 1970; 18721972 itinerario di carità, R 1972; M.I. Bełszyńska, Zgromadzenie Sióstr D. Misjonarek Jezusa i Maryl, STNKUL 20(1973) 106-109; S. Florczak, Zgromadzenie Sióstr D. HI Zakonu w Polsce z ośrodkiem w Białej Niżnej, STNKUL 20(1973) 99-106; E. Janicka-Olczakowa, Żeński ruch dominikański w Polsce w XV11-XX wieku, w: Studia nad historią dominikanów w Polsce 1222-1972, Wwa 1975, I 159-178; DIP III 793-948; AnPont 1979; C. Sikora, Działalność dydaktyczno--katechetyczna d. w Polsce w latach 1861-1970, Lb 1979 (mpsBKUL).

Podobne prace

Do góry