Ocena brak

Dom

Autor /Cacper Dodano /31.05.2013

Dom (domus, oinoę) w porównaniu z namiotem jest mocną, trwałą budowlą, mieszkaniem albo miejscem gromadzenia się ludzi osiadłych. Pojęcia domu używa się także w sensie przenośnym na określenie wszystkiego, co się w domu znajduje, jego mieszkańców, rodziny i pokolenia (por. 2 Sm 7,25 nn.; Ps 135,19 n.), a następnie na określenie ciała jako mieszkania duszy (por. Hi 4,19; 2 Kor 5,1), świętej gminy Kościoła (1 P 2,5; Ef 2,20) i nieba, wiecznego domu świętych, ponieważ Zbawiciel powiedział: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele” (J 14,2).

„Dom Boży” oznacza miejsce szczególnej obecności Pana, niezależnie od tego, czy jest to przybytek, świątynia Starego Testamentu, czy w Nowym Przymierzu kościół jako budowla. — Gdy Jakub oglądał we "śnie cudowną drabinę (por. Drabina), Izrael nie miał jeszcze właściwej świątyni, a jednak w duchu proroczym zawołał: „O, jakże miejsce to przejmuje groza.! Prawdziwie jest to dom Boga i brama do nieba!” (Rdz 28,17). Księga Przysłów (9,1 nn.) w obrazie Mądrości, która zbudowała sobie dom z siedmioma kolumnami i urządza w nim ucztę, wskazuje pod osłoną na Kościół i jego siedem sakramentów. Najświętszą Dziewicę Maryję wzywa się w Litanii loretańskiej jako „Dom złoty”, ponieważ nosiła w swym łonie Króla królów.

Prastarą jest myśl, która w grobie dostrzega ostatnie miejsce zamieszkania człowieka. Świadczą o tym na przykład dolmeny z czasów przedhistorycznych, mastaby i piramidy egipskie, rzymskie grobowce przy via Appia. Filozof i historyk Diodor tak pisze o Egipcjanach: „Uważają oni, że życie tu na ziemi nie jest nic warte, życie zaś po śmierci dzięki swej cnocie w ludzkiej pamięci cenią najbardziej. Domy żyjących nazywają gospodami, jako że mieszkamy w nich tylko prżez krótki czas, groby zaś umarłych uważają za wieczne domy, ponieważ w Hadesie żyć będziemy przez nieskończoną wieczność. Dlatego też niewiele dbają o sprzęty dla domów, a nie szczędzą nakładów na wspaniałe urządzenie grobowców”.

W Piśmie Świętym określenia „wieczny dom” używa się dwukrotnie na oznaczenia grobu: „Zdążać będzie człowiek do swego wiecznego domu” (Koh 12,5), i: „A groby ich będą im domami na wieki (Ps 48,12 — Wig).

Również Rzymianie nazywali grób „domus aeterna” albo „aeternalis”. Określenie to możemy znaleźć w wielu epitafiach, symbolicznie zaś dawano mu wyraz przedstawiając na sarkofagach, o czym świadczą niektóre przykłady tego rodzaju, pozorne drzwi o architektonicznym obramowaniu. Takie pozorne drzwi spotykamy już w egipskich grobowcach.

Chrześcijanie przejęli zarówno wyrażenie „domus aeterna” („wieczny” — aż do końca czasów), o czym świadczą niektóre napisy nagrobne, jak i motyw, jeszcze częściej występujący, pozornych drzwi przedstawianych na kamiennych sarkofagach. Przed zmarłym otworzy się brama, gdy Chrystus, jako Sędzia, ukaże się w dniu ostatecznym.

Podobne prace

Do góry