Ocena brak

Dokumenty przewozowe w transporcie morskim.

Autor /Maria Dodano /12.04.2011

 

Konosament załadowania – stwierdzający faktyczne przyjęcie ładunku do przewozu na określony statek.

Konosament przyjęcia do załadowania – stwierdzający przyjęcie ładunku przez przewoźnika w celu późniejszego załadowania na statek.

Spośród tych dwóch rodzajów tylko pierwszy odpowiada wymaganiom podanej wcześniej definicji konosamentu jako dokumentu handlowego i dlatego w zasadzie tylko on jest traktowany jako właściwy dokument w obrocie handlowym.

W zależności od rodzaju i drogi przewozu rozróżnia się konosament zwykły ( dla przewozu jednym i tym samym statkiem od portu załadowania do portu przeznaczenia), przeładunkowy (dla przewozu z przeładunkiem); bezpośredni (dla przewozu na trasie złożonej z kilku odcinków, obsługiwanych przez różnych przewoźników, w tym również transportem lądowym); czarterowy (jeżeli przedtem zawarto formalną umowę o przewóz, tj. czarter lub czarterpartię); liniowy (wystawiony bez czarteru).

Konosament czysty – jest to konosament, który nie zawiera zastrzeżeń ze strony przewoźnika zmniejszających jego odpowiedzialność za ładunek przyjęty do przewozu. Najczęściej bywają to zastrzeżenia odnoszące się do stanu towaru lub do stanu opakowania, mogą one jednak dotyczyć również ilości ładunku, a nawet sposobu umieszczenia go na statku.

Konosament, który zawiera tego rodzaju zastrzeżenia, jest konosamentem nieczystym lub brudnym. W obrocie handlowym i płatniczym honorowany jest w zasadzie tylko konosament czysty.

 

Umowa ubezpieczeniowa – polisa ubezpieczeniowa.

Jest to dokument o dużym znaczeniu dla praktyki handlowej, gdyż często zapłat za należności za towar bywa uwarunkowana przedłożeniem m.in. polisy ubezpieczeniowej.

W zależności od sposobu ubezpieczenia towarów w transporcie istnieje kilka rodzajów polis:

 

Polisa pojedyncza – jest jednorazową umową na ubezpieczenie towaru w ciągu trwania określonej podróży lub w ciągu pewnego czasu.

 

Polisa generalna (bieżąca) – jest ramową umową, w której ubezpieczający zobowiązuje się do ubezpieczenia na ustalonych w niej warunkach wszystkich kolejnych ładunków towarów, będącym przedmiotem ubezpieczenia w danej polisie, a ubezpieczyciel zobowiązuje się odpowiednio przyjmować je do ubezpieczenia. W związku z tym w polisie generalnej muszą zostać określone: rodzaje i ilości ładunków stanowiących przedmiot ubezpieczenia, objęte ubezpieczeniem rodzaje i trasy przewozów, rodzaje ryzyka oraz czas trwania umowy.

 

Polisa odpisowa – stanowi pewną odmianę polisy generalnej. Charakteryzuje ją to, że ubezpieczający musi z góry zadeklarować przewidywaną sumę ubezpieczenia wszystkich przesyłek wysyłanych i otrzymywanych w okresie trwania umowy i z góry płaci należne ubezpieczycielowi składki. W określonych odstępach czasu ubezpieczający przedstawia ubezpieczycielowi wykazy otrzymywanych i wysyłanych przesyłek. Sumy odpowiadające wysokości ich ubezpieczenia zostają stopniowo odpisywane z ogólnej sumy ubezpieczenia aż do całkowitego jej wyczerpania.

 

Polisa obrotowa – to umowa, w której zgłasza się do ubezpieczenia towary o pewnej z góry określonej wartości, obliczonej odpowiednio do przewidywanych w danym okresie obrotów.

 

 

Świadectwo pochodzenia towaru – służy do stwierdzenia, że towar którego świadectwo dotyczy, został wyprodukowany w kraju, z którego jest dostarczany. Żądanie świadectw pochodzenia towarów pozwala m.in. na zróżnicowanie ich traktowania przy iporcie, zwłaszcza jeśli idzie o stosowanie różnych taryf ewentualnie różnych stawek celnych. Świadectwa pochodzenia towarów wydają izby handlowe i przemysłowo – handlowe 9w Polsce Polska Izba Handlu Zagranicznego). Często bywa wymagane, aby świadectwo pochodzenia towaru przedkładać jeszcze do wizowania lub legalizowania przez władze konsularne kraju importera.

 

Świadectwo kraju wysyłki – tranzytowe świadectwo pochodzenia; - nie wskazuje gdzie towar został wyprodukowany, lecz tylko skąd bezpośrednio przybył. Świadectwa te mogą mieć znaczenie dla miarodajnego stwierdzenia reeksportu.

 

Świadectwo oględzin – stwierdza dokonanie oględzin towaru ze względu na rozmaite okoliczności lub różne wymagania. Jest ono bądź wystawiane przez jakąś w danym przypadku kompetentną instytucję 9zarząd magazynów portowych, przedsiębiorstwo kontroli ładunków itp.), bądź też może być potwierdzeniem oględzin dokonanych komisyjnie przez zainteresowane strony. W tym przypadku może mieć formę protokołu oględzin.

 

Świadectwo stwierdzające ilość towarów – wystawiają je instytucje powołane do miarodajnego stwierdzania ilości towaru, a więc m.in. przedsiębiorstwa kontroli ładunków, najczęściej w związku z załadowaniem lub wyładowaniem towaru.

 

Świadectwa (certyfikaty) jakości – wydawane są przez przedsiębiorstwa rzeczoznawstwa i kontroli ładunków. Niejednokrotnie taka atestacja towaru przez urzędową instytucję jest warunkiem dopuszczenia go do obrotu na danym rynku (warunek często spotykany w związku z eksportem artykułów spożywczych, farmaceutyków).

 

Certyfikaty o charakterze sanitarnym (weterynaryjne, fitopatologiczne, dezynfekcji).

Podobne prace

Do góry