Ocena brak

Doktryna solidaryzmu w prawie

Autor /czeslaw Dodano /22.03.2011

(Leon Duguit) Koncepcja ta wyrasta z negacji pozytywizmu prawniczego. Oparta jest na dwóch założeniach: człowiek jest istotą świadomą swego zachowania, że nie może żyć w odosobnieniu i nigdy w takim stanie żyć nie będzie. W jego przekonaniu istnieje norma, która nakazuje żyć człowiekowi w społeczeństwie. Każde społeczeństwo kieruje się prawem, które nim rządzi i wywołuje solidarność grupy.

Przekroczenie norm społecznych- naruszenie owej solidarności wywołuje reakcję społeczeństwa. Zasada solidarności społecznej podlega ciągłej ewolucji, zależnie od stopnia rozwoju społeczeństwa, treści życia społecznego. W miarę rozwoju grupy społecznej pojawia się potrzeba ustalenia i sprecyzowania norm społecznych, a w miejscu reakcji grupy przychodzi przymus zorganizowany.

Na tym etapie rozwoju grupy dochodzi się do pojęcia prawa. Gdy normy społeczne będące prawem tracą ideę solidarności, przestają być prawem. Państwo ma jedynie uprawnienie do odkrywania istniejących norm i formułowania ich w stosownym języki. Prawo nie jest dziełem państwa, albowiem nawet tam, gdzie nie ma żadnej władzy istnieją normy społeczne.

Podobne prace

Do góry