Ocena brak

DIOSKUR I

Autor /Siestrzemil Dodano /09.08.2012

zm. 4 IX 454 na wygnaniu w Gangrze (Pa-flagonia), Patriarcha Aleksandrii (444-451).

Jako archidiakon towarzyszył 431 swemu poprzednikowi Cyrylowi Aleks, na Sobór -> Efeski; przejmując od niego dezaprobatę wobec nestoriaóskiej nauki o istnieniu w Chrystusie 2 natur i 2 osób (-» nestorianizm), popadł w drugą skrajność, głosząc naukę o jedyności natury (mia fysis) Chrystusa (-» monofizytyzm); doprowadził do zwołania i przewodniczył 449 synodowi w -> Efezie (III), na którym przemocą przeprowadził rehabilitację potępionego za monofizytyzm Eutychesa (-» Chal-cedoński Sobór I) i przeszkodził odczytaniu dogm. Listu pap. Leona I Wielkiego;

potępiony i złożony z urzędu na III sesji Soboru Chalced. (13 X 451) w wyniku oskarżenia o przemoc, a nie o herezję, został 452 skazany na wygnanie przez ces. Marcjana; 455 uczeń D. diakon Teofast napisał na jego cześć pane-giryk, zachowany w języku syr. (F. Nau, Histoire de D., patriarche d'Alexandrie, écrite par son disciple Théopiste, JA (1903) 5-108,241-310).

W Kościele monofizyckim czczony jako święty. Kilka listów D. zachowało się w przekładach syr. i orm. (J. Lebon, Les écrits de D. Ier d'Alexandrie, w: Le monophyslsme sévérien, Lv 1909, 84-93).

 

F. Haase, Patriarch D. von Alexandrien nach monophysitischen Quellen, KGA 6 (1908) 145-233; J. Lebon. Autour du cas de D. d'Alexandrie, Muséon 49 (1946) 515-528; G. Bardy, Le brigandage d'Ephèse et le Concile de Chalcédoine, Fliche-Martin IV 211-241; tenże, Catholicisme III 857-858; N. Chartier, DHGE XIV 508-514; F.X. Murphy. NCE IV 879.

Podobne prace

Do góry