Ocena brak

Dieta i wysiłek fizyczny a cukrzyca

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Leczenie dietą wszystkich postaci cukrzycy ma bardzo długą tradycję i przed odkryciem insuliny było podstawową formą terapii w tej chorobie. W pierwszych latach po wprowadzeniu insuliny stosowanie specjalnej diety znacznie straciło na znaczeniu, jednak dieta zawsze stanowiła ważny element leczenia cukrzycy. W ciągu wielu lat zalecenia dietetyczne ulegały pewnym zmianom, aby w końcu przybrać formę prostych ustaleń, rekomendujących taki skład diety, aby przy pokryciu pełnego zapotrzebowania na wymagane składniki pokarmowe dieta gwarantowała utrzymanie należnej masy ciała i prawidłowy lipidogram. Skład diety powinien być tak skomponowany, aby 55% energii pochodziło z węglowodanów, 30% z tłuszczu, a 15% z białka. Składniki pokarmowe nie powinny zawierać więcej niż 360 mg/dobę cholesterolu oraz nie mniej niż 20 g/dobę włókien pokarmowych. Same produkty żywnościowe powinny być poddawane obróbce cieplnej w znacznie ograniczonej formie. W składzie pokarmów powinny przeważać składniki świeże i nieprzetworzone. Tak skomponowana dieta jest dietą zdrowego człowieka, a najważniejsze z zawartych w niej zaleceń dotyczy ograniczenia energetycznego. Zalecenie to, mimo że jest zaleceniem najważniejszym, jest najczęściej łamane i w praktyce okazuje się, że jest ono najtrudniejszym do przestrzegania zaleceniem.

Leczenie cukrzycy typu 2 przez udział chorych w regularnym wysiłku fizycznym (treningu) jest sposobem postępowania wpływającym na zmniejszenie insulinoopomości. Jest to sposób leczenia stosunkowo tani i jednocześnie skuteczny, co zaobserwowano zwłaszcza w początkowej fazie choroby. W kontrolowanych próbach klinicznych wykazano zaskakująco skuteczny wpływ stosowania regularnego wysiłku fizycznego (w porównaniu do farmakoterapii) na stabilizację metabolizmu u osób z cukrzycą i u osób zagrożonych cukrzycą. Wyniki tych obserwacji nie powinny jednak dziwić skoro insulinooporność jest jednym z głównych czynników wpływających na hiperglikemię w cukrzycy typu 2. Już ponad 10 lat temu w badaniach przeprowadzonych na zawodnikach sumo wykazano, że trening stabilizuje metabolizm węglowodanów i lipidów u wszystkich osób regularnie ćwiczących, pomimo towarzyszącej otyłości olbrzymiej. W praktyce klinicznej okazuje się jednak, że wykonywanie przez pacjentów regularnego wysiłku fizycznego jest prawie tak samo trudne do przestrzegania, jak dostosowanie się do ograniczeń energetycznych. Unikanie przez chorych wykonywania regularnego wysiłku fizycznego stanowi poważny problem utrudniający skuteczne zapobieganie oraz leczenie cukrzycy typu 2.

 

Podobne prace

Do góry