Ocena brak

Dezinformacja

Autor /Christa Dodano /25.04.2011

 

Czym jest istota zarządzania zasobami ludzkimi? Jest to metoda osiągnięcia przewagi nad innymi, poprzez pełne wykorzystanie potencjału ludzkiego. Obejmuje, więc wszystkie aspekty wzajemnych relacji między grupami ludzi i poszczególnymi osobami. To zbiór wiedzy, umiejętności i postaw, które potrzebne są wszystkim organizacjom, aby mogły ze sobą konkurować.

W tym miejscu warto zauważyć, że chcąc dysponować zasobami organizacji, w tym zwłaszcza oddziaływać na ludzi, należy dysponować określoną władzą organizacyjną. Władza ta (możność oddziaływania), może wynikać z różnych źródeł. Według najbardziej znanej klasyfikacji typów i źródeł władzy Maxa Webera wyróżnia się:

  1. Władzę charyzmatyczną, wynikającą z cech osobowościowych zarządzającego,

  2. Władzę tradycyjną, opartą na uznaniu panujących obyczajów i zwyczajów,

  3. Władzę racjonalną, opartą na legalnych podstawach, istniejących prawach i kwalifikacjach.

Zarządzanie zasobami ludzkimi oznacza,, jak już wcześniej powiedziano, działanie w celu osiągnięcia założonych celów, poprzez odpowiednie wykorzystanie pewnych środków, do których należy niewątpliwie informacja. Polega ono na pobieraniu z otoczenia informacji, ich przetworzeniu, a następnie przekształcaniu w decyzje określające: co, kto, gdzie, kiedy, w jaki sposób ma coś wykonać. Informacje te są czerpane z zewnątrz i wewnątrz organizacji i stanowią element niezbędny zarządzania, bez względu na to, czego ono dotyczy.

Informacja może być wykorzystywana na różne sposoby. Może być ona źródłem wiedzy niezbędnej w celu podejmowania optymalnych decyzji, ale może również stanowić siłę, bardzo potężne i skuteczne narzędzie w wywieraniu wpływu na określone zasoby ludzkie i manipulowaniu nimi w celu osiągnięcia konkretnych celów. W takim przypadku mówimy o dezinformacji.

Dezinformacja, to fałszywa, kłamliwa, rzekoma informacja1. Jej celem jest uzyskanie wpływu na jednostki lub grupy przez tworzenie sugestywnych sloganów2, rozpowszechnianych przez środki masowego przekazu3.

Środki masowego przekazu, to środki masowej informacji i propagandy, instytucje i urządzenia techniczne, za pomocą których przekazywane są treści informacyjne bardzo licznym i zróżnicowanym odbiorcom. Do środków masowego przekazu zalicza się: wysokonakładową prasę, radio, telewizję, fonografię, filmy i wideokasety oraz wydawane w dużych nakładach publikacje książkowe.

W latach 40 w USA powstał termin mass media. Określa on masowy charakter produkcji i odbioru przekazu. Jego stereotypowość, schematyzm, łatwą dostępność połączoną ze skłonnością do uproszczeń. Pomimo tych wszystkich zarzutów, ich wpływ na wszystkie dziedziny życia (szczególnie politycznego) jest ogromny, gdyż za ich pośrednictwem można sterować opinią publiczną w celu osiągnięcia pożądanych reakcji. Szczególnie widoczne jest to podczas głośnych wydarzeń politycznych oraz wyborów parlamentarnych.

Doniesienie prasowe, iż odbyło się takie a takie wydarzenie, bez podawania szczegółów jego przebiegu, nie zdobędzie wielu czytelników. Artykuł natomiast, w którym podanych jest kilka szczegółów i zdjęć opatrzonych stosownym komentarzem, czy z pozoru niewinna dygresja, jest o wiele bardziej interesujący i chętniej czytany. Umiejętnie posługując się zawartą w nim informacją można, więc wpływać na odczucia czytelnika. Pozostawia on w jego pamięci ślad, powodując często zwątpienie w lub zmianę dotychczas głoszonych sympatii czy przekonań politycznych.

W okresie PRL środki masowego przekazu, pozostające w dyspozycji państwa i partii, bywały traktowane jako narzędzia służące do polityczno-ideologicznej indoktrynacji.

Indoktrynacja4, to proces systematycznego i zorganizowanego wpajania członkom społeczeństwa określonej ideologii leżącej w interesie państwa. Prowadzona jest za pomocą szczególnie zmasowanej i nieustępliwej propagandy, stosowanej przez środki masowego przekazu, system oświaty szkolnej i pozaszkolnej. W najszerszym zakresie występowała w państwach totalitarnych: w hitlerowskich Niemczech i w ZSRR. Obecnie tego typu działalność prowadzona jest w państwach komunistycznych (np. na Kubie i w Korei Północnej) oraz rządzonych przez dyktatury wojskowe (np. w Libii i Iraku).

Zarówno indoktrynacja, propaganda jak i logomachia, miały i mają na celu jeden wspólny cel - dezinformację jednostek lub społeczeństw, przeciwko którym były lub są skierowane.

 

Podobne prace

Do góry