Ocena brak

DELEGAT APOSTOLSKI

Autor /Porfirion Dodano /07.08.2012

Stały przedstawiciel papieża (najczęściej z" sakrą biskupią) przy -» lokalnym Kościele na wyznaczonym terytorium lub przy tymczasowej placówce dyplomatycznej Stolicy Apost. (delegatura apostolska).

1. Pierwszym d.a. był A. Bossů, mianowany przez Kongr. Rozkrzewiania Wiary 7 VI 1762 wikariuszem apost. w Aleppo, który miał obowiązek czuwania w kat. Kościołach wsch. nad wprowadzeniem w życie instrukcji pap. oraz informowania Stolicy Apost. o rei. stanie tych wspólnot; następcy Bossù'a otrzymywali oddzielny dekret nominacyjny na apost. wikariusza dla katolików obrządku łac. oraz na d.a. dla katolików obrządków wsch.; d.a. mógł być jednocześnie bpem ord. diecezji na terytorium swej delegatury. Listem Sekretariatu Stanu z 8 V 1916 (AAS 8(1916) 213) tytuł d.a. przyznano delegatom pap., których funkcje mają charakter rei., i potwierdzono to w KPK (kan. 267).

Wg motu proprio Solllcitudo omnium Ecclesiarum z 24 VI 1969 (AAS 61(1969) 473-484) zadaniem d.a. jest umacnianie więzów Stolicy Apost. z Kościołami lokalnymi; ma on obowiązek informowania jej o stanie Kościoła lokalnego, sugestiach i wnioskach duchowieństwa, zakonników i laikatu swego terytorium oraz o działalności konferencji bpów, konferencji zakonów, a także organizacji międzynar. (jeśli nie mają one stałego delegata lub obserwatora Stolicy Apost.);

przekazuje też zainteresowanym akta, dokumenty, informacje i polecenia dykasterii i Kurii rzym. oraz jest jej konsultorem w zakresie spraw swego terytorium (zwł. przy doborze kandydatów na bpów oraz zmianach terytorialnych diecezji i prowincji kośc); ma służyć pomocą bpom, wyższym przełożonym zak. i konferencjom bpów (nie należy do Konferencji Bpów), nawiązywać kontakty z in. wspólnotami chrzęść i przedstawicielami religii pozachrześc, podtrzymywać kontakty z władzami cywilnymi (o charakterze nie-dyplomatycznym) w porozumieniu z bpami miejscowymi.

Władza zwyczajna i delegowana d.a. nie zastępuje i nie ogranicza jurysdykcji miejscowych bpów. Na terytorium delegatury ma on precedencję przed abpami i bpami (nie przed kardynałami i patriarchami); może sprawować funkcje liturg. z użyciem pontyfikaliów we wszystkich kościołach delegatury; w tych wypadkach motu proprio z 1969 zaleca (o ile to możliwe) uprzednie powiadomienie ord. miejsca; może udzielać jurysdykcji do spowiadania w kaplicy swej siedziby oraz sprawować w niej kult wg lokalnych przepisów.

2. D.a. o charakterze dyplomatycznym byli przedstawiciele Stolicy Apost. przy rządach w XIX i XX w. (np. 1966-70 w Jugosławii), noszący nazwę d.a. i posła Stolicy Apostolskiej.

3. D.a. są także bpi sprawujący opiekę i jurysdykcję nad opactwem zastrzeżonym papieżowi (np. opactwo św. Wincentego i Anastazego w Rzymie).

 

G. Vromant, De habitudine d.a. inter et ordinarios missionum, lusPont 12 (1932) 30-35; D. Staffa, Le delegazioni apostoliche, R 1959, I (passim); F. Cavalli, // motu proprio „Sollicitudo omnium Ecclesiarum" sull'ufficio dei rappresentanti pontifici, CivCat 120(1969) z. 3, 34-43; J. Neumann, Neuordnung des päpstlichen Gesandtschaftswesens, Orientierung 33(1969) 184-187; W.M. Plöchl, Das neue päpstliche Gesandtschaftsrecht, ÖAKR 21 (1970) 115--129; M. Olivieri, Le rappresentanze pontificie nett' indirizzo del Vaticano II, ME 100(1975) 3-58; AnPont 1976, 1094-1109.

Podobne prace

Do góry