Ocena brak

DEKLARACJA CELNA

Autor /KolesHaHa Dodano /09.08.2013

Zgłoszenie celne, dokument będący podstawą naliczenia cła.

Jednolity dokument administracyjny (SAD). Towary podlegające procedurom celnym muszą być zgłoszone w formie pisemnej w postaci d.c. Deklaracje SAD dotyczą tylko tych podmiotów, u których - oprócz obrotu wewnątrzwspólnotowego - występuje obrót z tzw. państwami trzecimi, czyli nienależącymi do Unii Europejskiej (UE).

Prawo celne określa następujące wymogi formalne tych zgłoszeń: obowiązek dokonania d.c. na właściwym formularzu zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną; obowiązek dołączenia dokumentów, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną; obowiązek złożenia podpisu przez zgłaszającego oraz określenia wszystkich elementów, które są niezbędne do objęcia towaru procedurą celną. Szczegółowe wymogi, jakie powinna spełniać d.c., wzory formularzy oraz dokumenty, jakie należy do niego dołączyć, określa rozporządzenie Ministra Finansów.

Przyjęcie przez organ celny d.c. powoduje: objęcie towaru procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego.

Jeżeli w sprawie nie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego, to przyjęcie d.c. przez organ celny kończy sprawę celną. W przypadku ustalenia w trakcie kontroli dokonanej przez organ celny, że d.c. dokonano nieprawidłowo, organ celny wydaje z urzędu decyzję dotyczącą określenia kwoty wynikającej z długu celnego. Jeżeli objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną jest niemożliwe, przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji będzie objęcie towaru właściwą procedurą celną lub nadanie towarowi właściwego przeznaczenia celnego. W przypadku gdy na skutek przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zostanie ustalone, że d.c. została dokonana zgodnie z procedurą celną, przedmiotem decyzji administracyjnej będzie uznanie tego zgłoszenia za prawidłowe. Jeśli po przyjęciu d.c. dłużnik nie uiści w całości lub części kwoty wynikającej z długu celnego, związanego z dokonaniem zgłoszenia celnego, organ celny będzie mógł wydać nakaz zapłaty. Nakaz ten będzie stanowił podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wyróżnia się trzy formy dokonywania d.c.: pisemną, z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, ustną. D.c. w formie pisemnej dokonywana jest na formularzu jednolitego dokumentu administracyjnego (SAD). Towary klasyfikowane według różnych kodów taryfy celnej mogą być zgłaszane jako jedna pozycja towarowa: 1) do procedury wywozu, odpowiednio: zgodnie z klasyfikacją towaru o najwyższej wartości albo towaru podlegającego najwyższym należnościom celnym wywozowym i podatkowym, jeżeli: a) ich łączna wartość w jednej przesyłce nie przekracza równowartości 1000 euro, lub b) d.c. objęte są towary, o których mowa we wspólnotowym systemie zwolnień celnych; 2) do procedury dopuszczenia do obrotu, zgodnie z klasyfikacją towaru podlegającego najwyższym należnościom celnym przywozowym i podatkowym, jeżeli: a) są przeznaczone do działalności gospodarczej, a ich łączna wartość w jednej przesyłce nie przekracza równowartości 1000 euro, lub b) d.c. objęte są towary zwolnione od należności celnych przywozowych.

Formularze SAD składają się z ośmiu kart, których nie stosuje się jako pełnych zestawów, lecz jako: 1) formularz SAD przeznaczony do eksportu, składający się z kart: 1, 2, 3; -2) formularz SAD przeznaczony do tranzytu wspólnotowego, składający się z kart: 1, 4, 5; 3) formularz SAD przeznaczony do wywozu i tranzytu wspólnotowego, składający się z kart: 1, 2, 3, 4, 5; 4) formularz SAD przeznaczony do przywozu, składający się z kart: 6, 7, 8.

Zgłoszenie celne z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, zwane też zgłoszeniem elektronicznym, może być dokonane tylko w przypadkach przewidzianych dla d.c. w formie pisemnej na dokumencie SAD. Zgłoszenie elektroniczne powinno zostać sporządzone zgodnie ze specyfikacją XML, publikowaną na stronach internetowych urzędu obsługującego Ministra Finansów, oraz powinno zawierać kod identyfikacyjny zgłaszającego ustalony przez naczelnika urzędu celnego. Kod ten powinien identyfikować zgłaszającego uprawnionego do dokonywania zgłoszenia elektronicznego oraz osobę fizyczną, która faktycznie dokonuje tego zgłoszenia w imieniu zgłaszającego. Takie zgłoszenie może być dokonane, jeżeli: 1) jest opracowana szczegółowa pisemna instrukcja obsługi programu komputerowego; 2) stosowany program komputerowy zapewnia wgląd w treść dokonywanych zapisów i przechowywanie danych w sposób chroniący je przed zatarciem lub zniekształceniem, pozwala na drukowanie zapisów w porządku chronologicznym oraz uniemożliwia usuwanie dokonanych zapisów.

Zgłoszenie elektroniczne może być dokonane tylko na warunkach uprzednio uzgodnionych z naczelnikiem urzędu celnego, dotyczących stosowania tej formy d.c., a w szczególności: 1) sposobu dokonywania zgłoszenia elektronicznego i powiadamiania o jego przyjęciu; 2) sposobu przetwarzania przez organ celny danych wynikających ze zgłoszenia elektronicznego; 3) trybu postępowania przy sprostowaniu i unieważnieniu zgłoszenia elektronicznego; 4) trybu weryfikacji zgłoszenia elektronicznego; 5) trybu i formy powiadamiania dłużnika o kwocie wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny; 6) sposobu zwalniania towarów objętych zgłoszeniem elektronicznym; 7) formy i sposobu wydruku zgłoszeń; 8) uzyskania zgody organu celnego.

Osoba uprawniona do dokonywania zgłoszenia elektronicznego jest obowiązana do przechowywania kopii zgłoszeń w formie zapisów na nośnikach informacji lub w formie wydruków.

Zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu może być dokonane w formie zgłoszenia ustnego, jeżeli całkowita wartość jednej przesyłki nie przekracza równowartości 1000 euro. Dotyczy ono takich towarów, jak: kontenery, palety, części zamienne, akcesoria i wyposażenie towarzyszące kontenerom, opakowania wielokrotnego użytku, zwierzęta domowe towarzyszące podróżnemu, zwierzęta wywożone w celu wykonywania określonych zadań, w szczególności psy lub konie policyjne, psy do przeszukiwań lub psy przewodnicy, sprzęt i zwierzęta wywożone w celu przeprowadzenia akcji ratunkowych, zwierzęta wyprowadzane w celu wypasu, podkuwania lub ważenia, zwierzęta wierzchowe lub pociągowe oraz ich zaprzęgi, wyposażenie medyczne lub laboratoryjne, rzeczy osobistego użytku używane przez marynarzy na statku żeglugi międzynarodowej, towary, w stosunku do których podróżny posiada dokumenty uprawniające do ubiegania się o zwrot podatku na podstawie odrębnych przepisów.

Do d.c. o objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu, poza dokumentami, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2286/2003 z 18 grudnia 2003 r., należy dołączyć: 1) specyfikację towarów lub listę towarową, jeżeli faktura nie spełnia roli specyfikacji; 2) pozwolenie, zezwolenie lub inne dokumenty, jeżeli są wymagane w związku z przywozem towarów; 3) upoważnienie do zgłaszania towarów, jeżeli zgłoszenie celne dokonywane jest przez przedstawiciela, lub jego urzędowo poświadczony odpis; 4) zaświadczenie o nadaniu NIP -  do wglądu; 5) zaświadczenie o nadaniu REGON -  do wglądu; 6) dokument potwierdzający złożenie zabezpieczenia kwoty wynikającej z długu celnego; 7) dokumenty, na podstawie których można określić podstawę opodatkowania towarów, jeżeli faktura nie zawiera danych niezbędnych do ustalenia tej podstawy; 8) certyfikat wystawiony przez producenta lub placówkę badawczą zawierający skład chemiczny i surowcowy towaru; 9) inne dokumenty, jeżeli są wymagane na podstawie przepisów odrębnych.

Ponadto organy administracji celnej oraz organy Straży Granicznej wykonują graniczną kontrolę dewizową w zakresie wywozu lub wysyłania za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych. Dokumenty wymagane przy ich przywozie i wywozie za granicę to: 1) pisemne zgłoszenie przywozu do kraju wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, potwierdzone przez urząd celny -  w razie powrotnego wywozu tych wartości lub środków za granicę; 2) zaświadczenie z banku; 3) zezwolenie dewizowe lub inny dokument, od którego posiadania uzależniony jest wywóz za granicę określonych dewiz lub krajowych środków płatniczych; 4) pisemne zgłoszenie przewozu dokonane przez kapitana statku na formularzu określonym odrębnymi przepisami.

Powyższe udokumentowane uprawnienia nie są wymagane, jeżeli przedmiotem wywozu lub przywozu są: środki płatnicze (krajowe i zagraniczne, których łączna wartość nie przekracza równowartości 5000 euro), dewizy i papiery wartościowe wystawione za granicą na nazwisko nierezydenta dokonującego wywozu, czeki podróżnicze podpisane przez nierezydenta dokonującego ich wywozu.

Dokumenty po zamieszczeniu na nich adnotacji przez organy wykonujące kontrolę dewizową podlegają zwrotowi osobom, które przedstawiły je do kontroli.

System statystyki obrotów towarowych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (system INTRASTAT). Od 1 maja 2004 r. dla Polski, jako członka UE, źródłem informacji o wymianie handlowej pomiędzy państwami członkowskimi jest deklaracja INTRASTAT. Dane do systemu INTRASTAT muszą być dostarczone przez podmioty realizujące wymianę towarową z państwami członkowskimi UE do izby celnej nie później niż 10 dnia kalendarzowego po miesiącu sprawozdawczym.

Prawidłowość wypełnienia obowiązku sprawozdawczego w systemie INTRASTAT kontroluje się na podstawie informacji uzyskanych z systemu podatkowego VAT. Rejestracji w systemie INTRASTAT podlegają tzw. towary wspólnotowe, tj. towary, które zostały pozyskane lub wytworzone na terytorium celnym UE lub zostały dopuszczone do obrotu na jej terytorium. Wszystkie pozostałe towary uważa się za towary niewspólnotowe.

Zgłoszeniu do systemu INTRASTAT podlegają towary: 1) zakupione, sprzedane lub dostarczone bezpłatnie; 2) przesłane bez zmiany prawa własności; 3) do przetwarzania, uszlachetniania lub naprawiania; 4) które mają być zainstalowane lub użyte w konstrukcjach; 5) dostarczane na podstawie umowy o leasingu finansowym.

Wywóz towarów obejmuje: 1) towary będące w wolnym obrocie, wyprowadzone z terytorium statystycznego Polski do innego państwa członkowskiego; 2) towary, które zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną (do przetworzenia, przerobienia lub naprawy) w Polsce i które zostały wysłane do innego państwa członkowskiego; 3) statki i samoloty, w stosunku do których następuje przeniesienie prawa własności z podmiotu mającego siedzibę w Polsce na podmiot z siedzibą w innym państwie członkowskim.

Przywóz towarów obejmuje zaś: 1) towary w wolnym obrocie, które zostały wprowadzone na terytorium statystyczne Polski; 2) towary, które zostały objęte procedurą celną uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną w innym państwie członkowskim i które zostały wprowadzone na terytorium statystyczne Polski; 3) statki i samoloty, w stosunku do których następuje przeniesienie prawa własności z podmiotu mającego siedzibę w innym państwie członkowskim na podmiot polski.

Podstawę prawną wprowadzenia systemu INTRASTAT stanowią przepisy wspólnotowe, m.in. rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z 7 listopada 1991 r. w sprawie statystyki handlu towarami między Państwami Członkowskimi oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1835 z 15 października 2002 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3330/91. W Polsce obowiązek sporządzenia deklaracji INTRASTAT wynika z ustawy -  Prawo celne, rozporządzenia Ministra Finansów z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie zgłoszeń INTRASTAT oraz ogłaszanego co roku rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej określające wysokość progów statystycznych.

Obowiązek wypełniania deklaracji statystycznych na potrzeby systemu INTRASTAT dotyczy podmiotów będących podatnikami VAT. Podmioty dokonujące transakcji handlowych o bardzo małej wartości objętych uproszczoną procedurą rozliczania podatku i nieprzekraczających w ciągu roku kwoty 10 000 euro są zwolnione z obowiązku składania deklaracji statystycznych na potrzeby systemu INTRASTAT.

Obowiązek dostarczania deklaracji wymaganych przez system INTRASTAT może być nałożony na każdy podmiot będący podatnikiem VAT, który uczestniczy w obrocie towarowym z państwami członkowskimi UE. Wobec podmiotów z niewielkimi obrotami wprowadzone tzw. progi statystyczne.

Od maja 2004 r. przedsiębiorcy są zobowiązani do wypełniania deklaracji INTRASTAT w przypadku, gdy wartość ich obrotów z krajami UE w 2003 r. lub w ciągu czterech miesięcy 2004 r. była wyższa niż wartość progu asymilacji. Jeżeli w ciągu kolejnych miesięcy suma obrotów, poczynając od stycznia 2004 r., przekroczy wartość tego progu, przedsiębiorca będzie zobowiązany złożyć deklarację uproszczoną, natomiast przedsiębiorcy mający obrót powyżej progu specyficznego statystycznego muszą złożyć deklaracje szczegółowe, czyli wypełniać wszystkie pola na deklaracji INTRASTAT.

Deklaracje powinny być składane od miesiąca, w którym został przekroczony próg asymilacji.

Deklaracje INTRASTAT powinny być przekazane do Izby Celnej w formie pisemnej, na dyskietce lub płycie CD albo przez Internet.

Do wywozu i przywozu wymagane jest złożenie odrębnych deklaracji INTRASTAT. Zgodnie z przepisami w zgłoszeniu tym należy podawać ośmiocyfrowy kod towaru, określony w scalonej nomenklaturze towarowej CN, który powinien zostać wpisany na fakturze zgodnie z zasadami klasyfikowania towarów.

Kopie złożonych deklaracji INTRASTAT, a także dokumenty, na podstawie których deklarację tę sporządzono, należy przechowywać przez 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, do którego te deklaracje i dokumenty się odnoszą.

Podobne prace

Do góry