Ocena brak

Definicja adopcji

Autor /Emilian Dodano /31.08.2011

Adopcja określona w polskim prawie mianem przysposobienia, polega na przyjęciu do rodziny przez osobę samotną, bądź małżeństwo dziecka, które zostało osierocone przez śmierć rodziców biologicznych, porzucone, bądź zostało umieszczone w ośrodku adopcyjno – opiekuńczym przez niemożność rodziców biologicznych do sprawowania nad nim opieki lub zrzeczenie się przez nich tych praw. Adopcja ma na celu w sposób przewidziany prawem, zawiązanie sztucznych więzów rodzinnych, które mają spełniać funkcję taką samą lub podobną do więzów rodziny naturalnej.

Rodzina adopcyjna jest jedną z najlepszych form opieki zastępczej, kompensującej brak rodziny naturalnej. Adopcja zapewnia powstanie rodziny, która dostarczy dziecku odpowiednią atmosferę uczuciową, a mianowicie otoczy je miłością, szacunkiem, da poczucie bezpieczeństwa, umożliwi jego odpowiedni rozwój psychofizyczny oraz zapewni możliwość edukacyjną.

„Rodzinę adopcyjną można, generalnie rzecz ujmując, rozpatrywać w aspekcie socjopedagogiczny, pod katem jej istotnej funkcji – zapewnienia dziecku ciepła, troski i pieczy rodzicielskiej ze strony osób nie będących rodzicami naturalnymi – oraz w aspekcie prawnym, pod kątem jej nadrzędnego celu – troski o dobro dziecka”.

Adopcja jest orzekana w stosunku do kilku tysięcy dzieci rocznie. W Polsce w latach 1980 – 1997 średnia liczba adopcji wynosiła 3200 rocznie, gdzie w roku 2000 i 2001 wyniosła niespełna 2500. Patrząc się przekrojowo na to zjawisko, doskonale widać, że roczna liczba adopcji zmalała o ponad 30%. „Zmniejszyła się także liczna dzieci, szczególnie niemowląt kwalifikowanych do adopcji. Przyczyn tego faktu upatrywać się można w przemianach społecznych, które doprowadziły do większej tolerancji dla samotnego macierzyństwa, łatwiejszego dostępu do metod antykoncepcji, spadku liczby urodzeń. A także popularyzacji nowych sposobów leczenia niepłodności i sztucznego zapłodnienia”.

Podobne prace

Do góry