Ocena brak

Decyzja jako akt prawa wtórnego

Autor /Kazik Dodano /22.07.2011

1) Prawo pochodne/wtórne UE

Artykuł 288 Traktatu o Funkcjonowaniu UE (dawny artykuł 249 TWE)

W celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie.

Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Decyzja wiąże w całości. Decyzja, która wskazuje adresatów, wiąże tylko tych adresatów.

Zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej.”

Dwa zasadnicze typy źródeł:

  • Pierwotne (traktaty + ogólne zasady, tradycje, zwyczaje) => tworzone przez państwa członkowskie

  • Pochodne => tworzone przez instytucje UE (akty prawa wtórnego, bo tworzone na podstawie traktatów, a państwa członkowskie nie mają wpływu na jego tworzenie). Ponieważ jest tworzone na podstawie traktatów, nie może być z nimi sprzeczne. Akty prawa pochodnego można podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne. Treść aktów zewnętrznych stanowi zawieranie umów międzynarodowych z podmiotami pozawspólnotowymi. Istotą aktów wewnętrznych natomiast jest przede wszystkim regulowanie zasad funkcjonowania UE.

    • Brak hierarchii źródeł prawa wtórnego (w odróżnieniu od porządków wewnętrznych) => bo kierowane są do różnych adresatów

      • Rozporządzenie do wszystkich

      • Dyrektywa tylko do państw

      • Brak wyraźnej potrzeby hierarchii (odmienność celów, dlatego hierarchia nie jest potrzebna)

2) Decyzja jest aktem prawa wtórnego:

  • Podobnie jak rozporządzenie i dyrektywa ma moc wiążącą.

  • Służy przede wszystkim regulowaniu indywidualnych przypadków zastosowania prawa wspólnotowego.

  • Charakter indywidualny, kierowany do konkretnego adresata

  • Można porównać z decyzjami administracyjnymi w porządku wewnętrznym, bo stanowi zastosowanie źródła prawa do konkretnej sytuacji faktycznej. Jeżeli jednak zostanie skierowana do wszystkich państw członkowskich, to ma charakter prawotwórczy, a nie wykonawczy.

  • Np. decyzja skierowana do przedsiębiorstwa narzucająca karę ze względu na nadużywania pozycji dominującej na rynku

  • Egzekwują decyzję organy krajowe

  • Nie wywołuje skutku erga omnes.

  • Zakres podmiotowy: decyzja obowiązuje tylko adresatów, tak jak dyrektywa. Adresatem może być zarówno państwo, jak i osoba fizyczna i prawna.

  • Zakres przedmiotowy: decyzja wiążę w całości bez jakichkolwiek wyjątków. Ma więc taki charakter jak rozporządzenie i różni się tym od dyrektywy, która wiąże adresata tylko co do wyniku.

  • Zakres funkcjonalny: jeżeli adresatem jest osoba fizyczna albo prawna, to dyspozycja wykonywana jest bezpośrednio wewnątrz państw i posiada pierwszeństwo przed prawem krajowym – wtedy ma takie cechy jak rozporządzenie. Jeżeli adresatem jest państwo, decyzja nie posiada waloru bezpośredniej skuteczności i jest w tym podobna do dyrektywy.

Podobne prace

Do góry