Ocena brak

Dawidia chińska

Autor /Ziemek11 Dodano /17.01.2012

Dawidia chińska została sprowadzona do Europy na początku XX wieku. Jej nazwa pochodzi od francuskiego misjonarza, który zajmował się również kolekcjonowaniem roślin. W warunkach naturalnych drzewo to dorasta do 13 metrów, lecz w ogrodzie jego wysokość nie przekracza 6-7 m. Na dorosłej dawidii pojawiają się charakterystyczne białe przykwiatki, które w rzeczywistości są dużymi, zmodyfikowanymi liśćmi. Otaczają one małe czarne kwiaty męskie, które tworzą gęste, zwisłe główki. To właśnie one przywabiają rzesze owadów.

Białe przykwiatki przypominają z daleka chusteczki, a całe drzewo wygląda tak, jakby ktoś porozwieszał na nim strzępki materiału. Dawidia chińska kwitnie na wiosnę w tym samym czasie, kiedy pojawiają się na niej liście. Liście (podobne do lipy) mają charakterystyczny zapach i barwę, którą dawidia zachowuje aż do jesieni, gdy liście zaczynają opadać. Po okresie kwitnienia drzewo jest ozdobione brązowo-zielonymi niejadalnymi owocami.

Rośliny uprawiane w pojemnikach mogą być wysadzane do gruntu przez cały sezon, ale najlepiej zrobić to wczesną wiosną lub jesienią. Dawidii nie sadzimy blisko domu, bo później musielibyśmy przycinać jej pędy. Nie jest to wskazane przed zakwitnięciem rośliny, czyli do 10 lat po posadzeniu.

Młode rośliny preferują miejsca lekko zacienione, później mogą rosnąć w pełnym słońcu. Dawidia rośnie w niemal każdym niezasadowym podłożu, ale preferuje gleby przepuszczalne, kwaśne, wilgotne i żyzne.

Drzewo toleruje niewielkie mrozy.

Ścinamy boczne pędy młodej dawidii, by uzyskać wzniosły pokrój.

Rozmnażamy z nasion lub przez sadzonki zdrewniałe.

Podobne prace

Do góry