Ocena brak

DAUMER GEORG FRIEDRICH

Autor /Fabrycjan Dodano /07.08.2012

ur. 5 III 1800 w Norymberdze, zm. 13 XII 1875 w Würzburgu, Filozof religii, poeta.

Po studiach teol. i filoz. w Erlangen i Lipsku był nauczycielem gimnazjalnym w Norymberdze.

Poświęciwszy się od 1830 pracy nauk.-lit., ogłosił studia opozycyjne wobec chrześcijaństwa (Philosophie, Religion und Altertum, Nü 1833), którego rzekomej pesymistycznej wrogości do życia (Feuer und Molochdienst der Hebräer, L 1842; Die Geheimnisse des christlichen Altertum, H 1847) przeciwstawił opartą na idealistycznej filozofii i hist, krytyce Biblii, afirmującą życie, religię nowych wieków, zw. także religią życia (Religion des neuen Weltalters I-II, H 1850) ;

złączył w niej sensualizm z różnymi poglądami rei. i filoz., stając się w jakimś stopniu prekursorem nietzscheańskiej koncepcji nadczłowieka; przełożył też m.in. poezje Hafisa (Hafis oder Sammlung persischer Gedichte, H 1846).

Pod wpływem głębszych studiów nad Pismem św. i kultu maryjnego przyjął 1858 katolicyzm (Meine Konversion, Mz 1859); pisując odtąd pod pseudonimem Eusebius Emmeran lub Amadeus Ottokar, wydał szereg prac, m.in. z zakresu mistyki i demonologii, a wśród nich Marianische Legenden (Mn 1859), Schöne Seelen (Mn 1862), Das Christentum und seine Urheber (Mz 1864), Der Tod des Leibes kein Tod der Seele (Dr 1865) i Geistreich im Glauben. Vorstellung, Sage und Wirklichkeit (Dr 1867).

 

H. Effelberger, D. und die westöstliche Dichtung, Mb 1923; H. Kern, Georg Friedrich D. der Kämpf er für eine deutsche Lebensreligion, B 1936; A. Kühne, Der Religionsphilosoph Georg Friedrich D., B 1936; H. Kern, Von Paracelsus bis Klages, B 1942; W. Eckmann. Georg Friedrich D. und die Gestalt seiner Madonna, Mn 1954; A. Eischenbroich, NDB III 527-528.

Podobne prace

Do góry