Ocena brak

DARLAN JEAN FRANCOIS (1881-1942) - admirał

Autor /diabel Dodano /22.02.2011

Francuski oficer, jeden z twórców silnej marynarki wojennej, zajmo­wał stanowiska ministra ds. mor­skich, ministra spraw zagranicz­nych oraz wicepremiera w rządzie *Vichy. W sierpniu 1939 r. objął funkcję naczelnego dowódcy Francuskiej Marynarki Wojennej. 16 czerwca 1940 r. otrzymał stanowisko mi­nistra ds. morskich w rządzie Philippe'a *Petaina. Podjął wów­czas decyzję o skierowaniu okrętów do francuskich portów w Afryce.

Jednocześnie wydał rozkaz zatopie­nia okrętów na wypadek próby prze­jęcia ich przez Niemców lub Włochów. Brytyjczycy, nie wierząc w szczerość wysiłków Darlana co do uchronienia okrętów przed opa­nowaniem ich przez mocarstwa fa­szystowskie, wydali rozkaz zajęcia jednostek, które trafiły do brytyj­skich baz lub zatopienia (*Mers-el--Kebir). W lutym 1941 r. objął stanowisko ministra spraw zagra­nicznych. Po odwołaniu Pierre'a *Lavala z rządu Vichy objął stano­wisko wicepremiera, a ponadto mi­nistra informacji i ministra spraw wewnętrznych, zachowując jedno­czenie funkcję ministra marynarki. W sierpniu 1941 r. przejął również tekę ministra obrony, stając się w ten sposób najbardziej wpływo­wym członkiem rządu.

Opowiadał się za ścisłą współpracą z Niemca­mi. W maju 1941 r. wynegocjował z niemieckim ambasadorem Otto­nem Abetzem i podpisał tzw. pary­ski protokół, dający Wehrmachtowi możliwość korzystania z baz w Sy­rii, Tunezji i Francuskiej Afryce Zachodniej w zamian za zmniejsze­nie kosztów okupacji z 20 do 15 min Reichsmarek dziennie, zwolnienie 6800 francuskich specjalistów z obozów jenieckich i złagodzenie rygorów związanych z przekracza­niem przez Francuzów linii demar-kacyjnej między okupowaną i nie okupowaną częściami Francji. Po pojednaniu Petaina z Lavalem zre­zygnował z ministerialnych funkcji i w kwietniu 1942 r. jako naczelny dowódca sił zbrojnych *Vichy wy­jechał do Afryki.

8 listopada w Al­gierii przejął bezpośrednie dowo­dzenie obroną przed alianckim de­santem (operacja *„Torch"), lecz dwa dni później podpisał zawiesze­nie broni i następnie ogłosił się wy­sokim komisarzem w Afryce Pół­nocnej oraz szefem państwa francu­skiego w tejże posiadłości. 24 gru­dnia 1942 r. został zamordowany przez młodego francuskiego monar­chistę, wyszkolonego przez brytyj­skie Kierownictwo Akcji Specjalnej (*SOE), chociaż nie działał na po­lecenie tej organizacji. Motywy zabójstwa nie zostały wyjaśnione.

Podobne prace

Do góry