Ocena brak

Damasceńska robota

Autor /Spycigniew Dodano /25.10.2012

Staropol. damaszkowanie,
pokrywanie całej lub części powierzchni przedmiotów
z metali mniej szlachetnych dekoracją z metali szlachetnych;
jest to rodzaj intarsji w metalu.

Technika polega
na żłobieniu w podkładzie bruzd, które w przekroju
mają kształt jaskółczego ogona, i wklepywaniu w nie
drutu, tworzącego rysunek o odmiennej barwie. Przez
gęste ułożenie bruzd uzyskiwano po rozklepaniu drutu
powierzchnię jakby wykonaną z blachy. Jako namiastkę
trudnej techniki stosowano, szczególnie w Europie,
gęste, równoległe lub przecinające się pod kątem
prostym, nacięcia powierzchni podkładu i wklepywano
w nie folię odmiennego metalu. Bruzdy również
niekiedy trawiono kwasami.

Oba rodzaje zdobienia
były mniej trwałe od właściwego damaszkowania.
Technikę stosowano gł. do zdobienia przedmiotów żelaznych,
broni siecznej, zbroi, czasem naczyń brązowych
i miedzianych. Najważniejsze centrum handlu
tak dekorowanych obiektów mieściło się w Damaszku
(stad poi. nazwa).

Technika znana i uprawiana w starożytności,
gł. w Azji i Afryce, trwająca do dzisiaj na
tych terenach. We wczesnym średniowieczu stosowana
również na terenie Polski, Rusi i Skandynawii. W
wiekach średnich gł. ośrodkiem d.r. w Europie była Hiszpania,
w okresie renesansu Damaszek. Od tego czasu,
rzemieślników umiejących wykonywać damaszkowanie
nazywano damaszkownikami.

Czasami na określenie
delikatnej, linearnej dekoracji, szczególnie na broni
siecznej, mówiono: głownia adamaszkowa, lub głownia
pisana złotem. Damaszkowaniem nazywano niekiedy
wzór warstw metalu charakterystyczny dla stali damasceńskiej.

Podobne prace

Do góry