Ocena brak

Daktylowiec kanaryjski

Autor /Brunon Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: Wiecznie zielone drzewo liściaste o wysokości do okofo 20 m, przeważnie jednak znacznie niższe.

Pień stosunkowo smukły, tylko u bardzo starych okazów w obszarze pochodzenia do ponad 1 m grubości, zwykle pojedynczy i nieroz-gałęziony. Resztki liści (nasady) tworzą wokół cylindrycznego pnia grubą, gęstą otoczkę, która zakrywa korę.

 

Uście długości około 5 m są skupione w postaci czuba na końcu pnia, dość licznie - do 200 fiści na jednym okazie.

Liście pierzaste, w zarysie lancetowate, z przodu zaostrzone, dość mocne i sztywne. Pojedyncze listki, w liczbie 80-100 po każdej stronie liścia, są stosunkowo krótkie, w środkowej części nieznacznie wzdłuż pofałdowane, dlatego dość płasko rozpostarte na liściu, całobrzegie, ciemnozielone, bez połysku. Ogonek liściowy bardzo płasko sklepiony, z krótkimi kolcami u nasady, przechodzącymi ku górze stopniowo w odcinki liści.

Kwiaty jednopłciowe, rozdzielone - roślina dwupienna, Kwiatostany obficie rozgałęzione, wyrastają z gęstych pióropuszy liści na łodygach o długości do 2 metrów. Pojedyncze kwiaty są bardzo małe, żółtawe. Owoce kulisto-podłużne i żółtobrunatne rozwijają się w wielkiej masie na kwiatostanach, mają wielkość 2-3 cm. Są to pestkowce z lekko pomarszczonymi, bardzo twardymi nasionami; niejadalne.

Występowanie: Pierwotnie rosła dziko tylko na Wyspach Kanaryjskich, od dłuższego czasu jednak w całym obszarze śródziemnomorskim sadzona, dziś bardzo pospolita, jako drzewo ozdobne (także w alejach i przy ulicach).

Okres kwitnienia: Od marca do czerwca.

Uwagi ogólne: Palmy daktylowe rodzaj Phoenitf, reprezentowane przez tuzin gatunków, są rozpowszechnione w obszarach zwrotnikowych i podzwrotnikowych Starego Świata. Występują one z natury tylko w strefach bardzo gorącego i suchego klimatatu.

Opisany wyżej daktylowiec kanaryjski jest jednym z najbardziej dekoracyjnych gatunków - można go dość łatwo rozpoznać po bardzo długich, gęsto krzaczasto skupionych, pierzastych liściach. Pięknie rozwinięte okazy tego gatunku spotyka się, rosnące dziko jeszcze na północy Włoch. Na północ od Aip palma ta musi być zimą zabezpieczona od mrozu, można ją więc hodować tylko jako roślinę doniczkową.

Prawdziwa palma daktylowa, daktylowiec właściwy (Phoenix dactyhtera), różni się znacznie smuklejszym pniem i nieco krótszymi (do około 4 m długości) i mniej licznymi liśćmi (na jednej palmie tylko około 30 liści), które również są pierzaste, ale wydają się szersze w zarysie. Sławne stanowisko tego gatunku koło Elche w południowej Hiszpanii nie jest pierwotne, lecz zostało założone przez Arabów.

Drewno palmowe składa się z różnych wiązek włóknistych, nieregularnie rozrzuconych po całym poprzecznym przekroju pnia. Skutkiem tego drewno to nie może wykształcać pierścieni rocznych,

Podobne prace

Do góry