Ocena brak

Dabecja kantabryjska

Autor /Leonid Dodano /14.02.2012

 

Wygląd: Zawsze zielona, delikatna, nieco promienista, wrzoso-wata krzewinka, pokładająca się albo wznosząca czerwo-nobrunatne, gruczo-łowato owłosione gałązki; wolno stojąc ma około 35 cm wzrostu, wspinając się po innych krzewach osiąga wysokość mniej więcej 70 cm.

Liście na ogonkach, gęsto skrętoległe ustawione, zmiennej wielkości, 9-14 mm długie i 3-7 mm szerokie, wąskolancetowate lub jajowato-eliptyczne, z wierzchu ciemnozielone i gruczołowato szorstkie, pod spodem białokutnerowate; brzegi podwinięte, ale nie zakrywające dolnej strony. Kwiaty 4-krotne, schylone w dół, barwy czerwonawopurpurowej, po 3-9 (rzadko więcej) w pachwinach liści, zebrane w luźne, ulistnione grona na końcach tegorocznych pędów. Podkwiatków brak.

Kielich nie odpadający i aż do nasady 4-dzielny. Korona kwiatu odpadająca, walcowato-dzbaneczkowata z krótkimi odstającymi ząbkami, do 14 mm długa, mniej lub bardziej gruczołowato owłosiona. Pręcików 8, zamkniętych w koronie, nitki płaskie, pylniki bez wyrostków, na szczycie rurkowato przedłużone. Zalążnia górna, 4-komorowa, owłosiona. Owocem jest jajowato-podłużna, wielonasienna torebka, pękająca przegrodo-wo, tj. wzdłuż ścian dzielących komory.

Siedlisko: Na wrzosowiskach i skalnym podłożu, w luźnych lasach obszarów oceanicznych; unika wapieni.

Rozmieszczenie: Europa Zachodnia od północnej Portugalii do zachodniej Irlandii.

Okres kwitnienia: Od lipca do września.

Uwagi ogólne: Ogólnie mniejszy i delikatniejszy gatunek, Daboecia azorica, występuje na Azorach. Dabecję kantabryjską można także utrzymywać w uprawie, bywa sadzona w ogródkach wrzosowiskowych i skalnych. Wymaga kwaśnej gleby i pewnej lekkiej osłony zimą; z powodu nieco promienistego wzrostu powinna na wiosnę być przycinana.

Podobne prace

Do góry