Ocena brak

CZYNNIKI ROZWOJU TURYSTYKI ŚWIATOWEJ DO 2020 R.

Autor /kostek Dodano /11.04.2013

O rozwoju turystyki międzynarodowej w przyszłości będą decydować czynniki uniwersalne i te bezpośrednio związane z rynkiem turystycznym, a działając komplementarnie, przyniosą polaryzację gustów

i potrzeb turystów, a także zróżnicowanie oraz dynamikę produktu turystycznego.

Aby wzbogacić prezentację czynników rozwoju turystyki światowej do 2020 r. w ujęciu WTO, warto przytoczyć układ podstawowych czynników, które prawdopodobnie będą kształtować rozwój cywilizacji w obecnym stuleciu, w tym kierunku turystyki. W. Alejziak i J. Biliński86 prezentują układ tych czynników w podziale na sześć grup:

■    czynniki demograficzne (starzenie się społeczeństw, tendencje do zakładania rodziny w późniejszym okresie, mniejsza liczebność gospodarstw domowych, dominujący model rodziny 2+1, wzrost liczby osób samotnych, wzrost liczby małżeństw bezdzietnych, wzrost liczby pracujących kobiet, nasilające się migracje siły roboczej z Południa na Północ),

■    czynniki socjalne i społeczno-kulturowe (skracanie czasu pracy, wydłużanie urlopów wypoczynkowych i wcześniejsze emerytury, wzrost ilości czasu przeznaczanego na dodatkową pracę, wzrost liczby „dwudochodowych” gospodarstw domowych, zwrot w kierunku zdrowego trybu życia, kryzys rodziny, konflikty między tożsamością a dążeniem do nowoczesności, szczególnie w krajach rozwijających się),

■    czynniki technologiczne (automatyzacja i komputeryzacja, rozwój telekomunikacji, rozwój systemów informatycznych, rozwój środków transportu oraz infrastruktury, np. lotnisk, autostrad, wykorzystanie nowoczesnych technologii w codziennym życiu, np. artykuły gospodarstwa domowego, wyposażenie wnętrz, sprzęt sportowo-tu-rystyczny, rozwój tzw. technologii miękkich, np. franchising),

■    czynniki polityczne (zmiany w Europie Środkowo-Wschodniej, postępująca integracja oraz spodziewane rozszerzenie Unii Europejskiej, liberalizacja migracji międzynarodowych, ułatwienia paszportowe, celne i dewizowe, niestabilna sytuacja polityczna w wielu regionach świata, radykalizacja żądań i wzrost znaczenia ruchów etnicznych, religijnych itp., terroryzm międzynarodowy),

■    czynniki ekonomiczne (umiarkowany wzrost gospodarczy w skali świata pomimo mniejszej dynamiki niż wcześniej, pogłębienie się dysproporcji między krajami bogatymi a biednymi, coraz częstsze kryzysy finansowe w wielu krajach i regionach świata, stabilna cena ropy naftowej, swoboda przepływu kapitału i siły roboczej, liberalizacja i rozwój światowego handlu, koncentracja kapitału i globalizacja działalności gospodarczej),

■    czynniki ekologiczne (kurczące się zasoby środowiska, np. zmniejszanie się zasobów wody i lasów, wzrost świadomości ekologicznej społeczeństwa, troska rządów poszczególnych państw o stan środowiska, konflikty wywołane rozwojem wielkich aglomeracji zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, rozwój ruchu ekologicznego, a także współpraca międzynarodowa w tym względzie).

Wydaje się, iż przedstawione uwarunkowania zewnętrzne dalszego rozwoju turystyki światowej, nazwane przez autorów megatrendami rozwojowymi, będą wyznaczać kierunki i tempo zmian w turystyce globalnej.

Przechodząc do prezentacji podstawowych czynników rozwoju turystyki do 2020 r. autorstwa WTO, warto powtórzyć za T. Skalską, że autorzy prognozy przewidują bardzo duży wpływ nowych rozwiązań technologicznych na wszystkie sfery życia ludzkiego. Pod wpływem nowoczesnych technologii popyt na potrzeby turystyczne będzie się nadal nasilał i pojawią się warunki jego zaspokojenia.

Wśród dziesięciu kategorii czynników rozwoju turystyki w perspektywie 20 lat na pierwszym miejscu wymieniono czynniki ekonomiczne. Ich znaczenie mają wyrażać:

■    kontynuacja pozytywnego trendu wzrostu gospodarczego w skali światowej,

* wzrost gospodarczy w krajach Azji Południowo-Wschodniej,

■    wzrost znaczenia nowych gospodarek: Brazylii, Chin, Indii, Indonezji i Rosji,

■    pogłębianie się różnic między krajami najbogatszymi a najuboższymi,

■    rozszerzanie się procesu ujednolicenia i harmonizacji walut.

Siłę czynników technologicznych mają określać:

■    rozwój techniki informacyjnej,

■    postęp w technologiach dotyczących środków transportu, poszukiwanie sposobów szybkiego przemieszczania się.

Jeśli chodzi o czynniki polityczne, autorzy prognozy zakładają usunięcie barier ograniczających podróże międzynarodowe i deregulacje w zakresie transportu międzynarodowego (chodzi o taryfy).

W grupie czynników demograficznych podkreśla się proces starzenia się społeczeństwa oraz natężenie migracji z Południa na Północ, wynikające z potrzeby przemieszczania zasobów siły roboczej. Przewiduje się też rozluźnienie tradycyjnych więzi rodzinnych w krajach zachodnich.

Czynniki wynikające z procesu globalizacji to przede wszystkim rosnące znaczenie międzynarodowych korporacji gospodarczych oraz globalne oddziaływanie procesów rynkowych, przynoszące ograniczenie roli poszczególnych państw i instytucji o zasięgu lokalnym.

Czynniki wynikające z procesu regionalizacji, wpływające na kształt prognozy, to konflikt w krajach rozwijających się między potrzebą utrwalenia tożsamości lokalnej a dążeniem do nowoczesności oraz domaganie się praw przez mniejszości, wyodrębnione na podstawie przynależności rasowej, religijnej lub społecznej.

Rosnąca świadomość społeczna zagrożeń środowiska przyrodniczego i społeczno-kulturowego jest źródłem nacisku na upowszechnianie świadomości ekologicznej oraz społeczno-kulturowej, a także na zrównoważony rozwój turystyki. Oczekuje się również szerszego omawiania w środkach komunikacji masowej głównych problemów środowiska naturalnego, takich jak ograniczenie zasobów wody na świecie.

Środowisko życia i pracy jest coraz bardziej obciążone skutkami urbanizacji demograficznej i technicznej, co wyraża się rosnącym zagęszczeniem obszarów zurbanizowanych zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się.

Przejście od działalności nastawionej na proste świadczenie usług turystycznych do działalności skierowanej na dostarczenie możliwości „doświadczania” i „przeżywania” to kolejny czynnik rozwoju turystyki w perspektywie dwudziestolecia. Przewiduje się, iż trend ten doprowadzi do koncentracji motywów podróżowania wokół takich celów, jak rozrywka, chęć poznawania i doświadczania emocji.

Wreszcie ostatnim czynnikiem rozwoju turystyki jest marketing. Ma on pozwolić na wykorzystanie technologii elektronicznych w dwóch celach: rozpoznania segmentów i nisz rynkowych oraz usprawnienia procesu komunikowania się z konsumentami. Autorzy prognozy formułują podstawowe zadania dla instytucji odpowiedzialnych za marketing w turystyce, polegające na zastąpieniu marketingu nastawionego na turystykę masową marketingiem nastawionym na konkretne segmenty, a nawet nisze rynkowe. Wyrażają oni cenną opinię, iż właściwe zharmonizowanie podaży turystycznej z popytem oraz odpowiednie relacje między ceną a jakością usług turystycznych zadecydują o konkurencyjności regionów. Warunkiem powodzenia na rynku ma być dobra współpraca sektorów publicznego i prywatnego w turystyce.

Na zakończenie prezentacji czynników rozwoju turystyki warto przytoczyć opinię WTO dotyczącą przewidywań do 2020 r. w zakresie najistotniejszych segmentów rynku turystycznego, a będą to:

■    wyjazdy po słońce i nad wodę; obejmują one dalekie podróże i podróże o łączonych celach, np. zwiedzanie miast i wypoczynek nad morzem;

■    podróże motywowane sportem; wymienia się zwłaszcza narciarstwo, żeglarstwo i golf;

■    podróże motywowane chęcią doświadczenia przygód;

■    turystyka kulturalna;

*    turystyka wiejska;

■    turystyka biznesowa (konferencje, spotkania służbowe itp.);

■    rejsy morskie.

 

Podobne prace

Do góry