Ocena brak

Czynniki decydujące o efektywności wzbogacania żywności

Autor /mirela Dodano /05.05.2014

Wzbogacanie żywności zwykle ma istotny wpływ na stan zdrowia wszystkich jej konsumentów, dlatego wymaga starannego zaplanowania i przeprowadzenia oraz uwzględnienia w polityce żywieniowej państwa. Aby zabieg wzbogacenia okazał się efektywny w kategoriach zdrowotnych i ekonomicznych, muszą być spełnione określone warunki dotyczące: zasadności zabiegu, nośnika, substancji wzbogacającej, technologii wzbogacania oraz legislacji i systemu kontroli.

Odpowiedź na pytanie czy istnieje rzeczywista potrzeba wzbogacania żywności w ten lub inny składnik odżywczy powinna być oparta na badaniu sposobu żywienia i stanu odżywienia reprezentatywnych grup ludności (p. rozdz. 7) oraz analizie danych epidemiologicznych. Przesłanki} do wzbogacania żywności mogą być: powszechność występowania w określonej populacji klinicznych lub subklinicznych objawów niedoboru, oszacowane niskie spożycie składnika odżywczego przez znaczną część populacji (pomimo urozmaiconych i prawidłowo zestawionych posiłków), względnie ryzyko niedoboru związane ze zmianą zwyczajów żywieniowych, np. przy przejściu na wegetarianizm.

Według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia na początku ostatniej dekady XX wieku ustalono że:

© ponad 2 miliardy ludzi, w większości kobiet i małych dzieci, było zagrożonych niedoborem żełaza (połowa z nich miała niedokrwistość);

© ponad miliardowi ludzi żyjących na obszarach oddalonych od mórz zagrażał niedobór jodu (200 milionów z nich miało wole); prawie 200 milionów dzieci na świecie było dotkniętych niedoborem witaminy A (u około 40 milionów stwierdzono uszkodzenie wzroku), a ziu.cznie więcej cierpiało z powodu niedożywienia białkowego.

Poza wymienionymi niedoborami, które stanowią ogólnoświatowy problem zdrowotny, notuje się także niedobory występujące mniej łub bardziej powszechnie jedynie w niektórych grupach ludności lub populacjach zamieszkujących określone obszary. Przykładem mogą tu być: niedobory wapnia — przejawiające się zaburzeniami w rozwoju kośćca u dzieci i osteoporozą w wieku starszym; niedobory witamin z grupy B — powodujące dysfunkcje układu nerwowego u łudzi opierających wyżywienie na rafinowanych produktach zbożowych, niedobory witamin D i B!2 u wegetarian itp.

Międzynarodowa Konferencja Żywieniowa, która miała miejsce w Rzymie w 1992 roku, wskazała na cztery strategie działania, mające doprowadzić do eliminacji łub znacznego ograniczenia zakresu występowania niedoborów pokarmowych. Są to: « zwiększenie podaży i asortymentu produktów będących naturalnym źródłem deficytowych składników odżywczych (przez stymulowanie produkcji, import i politykę cenową); :

© edukacja żywieniowa społeczeństwa;

«> suplementacja, czyli indywidualne przyjmowanie deficytowego składnika w postaci jedno- lub wieloskładnikowych preparatów farmaceutycznych (krótkoterminowe narzędzie zwalczania ostrych niedoborów manifestujących się objawami klinicznymi);

€i> wzbogacanie żywności w deficytowe składniki odżywcze (długoterminowa strategia zapobiegania niedoborom w całej populacji).

Jak wynika z przedstawionych wcześniej szacunków, w większości krajów świata zachodzi aktualnie potrzeba wzbogacenia żywności w żelazo i jod, a w wielu krajach także w witaminę A.

Zasadność wzbogacania margaryn stołowych v witaminy A i D wynika z faktu, że produkty te otrzymywane są na bazie surowców roślinnych i praktycznie witamin tych nie zawierają. Dlatego, gdy nie wzbogaconą margaryną zastępuje się masło, będące ważnym źródłem witamin A i D w diecie, można doprowadzić do objawów ich niedoboru w organizmie. To samo dotyczy dodatku wapnia i witaminy B12 do „mleka” sojowego dla wegan, których ono naturalnie nie posiada, w przeciwieństwie do mleka krowiego.

Coraz powszechniejszą praktyką, nakierowaną na zbilansowanie profilu odżywczego i wyrównanie strat przetwórczych, jest dodawanie do produktów spożywczych: wapnia, magnezu i cynku, witamin grupy 13 oraz witaminy C, D i E, a także niektórych aminokwasów (lizyna, metionina).

 

Podobne prace

Do góry