Ocena brak

Czym zajmuje się rehabilitacja?

Autor /Egida Dodano /31.01.2012

Pacjenci, którzy wracają do zdrowia po ciężkiej chorobie albo wypadku, potrzebują rehabilitacji. Jej celem jest niesienie tym osobom pomocy w maksymalnym wykorzystaniu ich potencjału fizycznego i umysłowego.
Rehabilitacja to proces, który ma na celu w jak największym stopniu przywrócić sprawność upośledzonych lub uszkodzo­nych narządów; jest to proces stopniowego powro­tu do w miarę normalnego życia społecznego i zawodowego. Rozróżniamy trzy rodzaje rehabi­litacji: leczniczą, społeczną i zawodową.
Rehabilitacja lecznicza, prowadzona w jednost­kach lecznictwa otwartego i zamkniętego, ma na celu zapobieganie powikłaniom, przyspieszenie procesu regeneracji organizmu, zmniejszenie zakre­su inwalidztwa i zaadaptowanie całego ustroju do częściowego inwalidztwa, jeśli jest ono nieuniknio­ne. Cały proces rehabilitacji wymaga współdziała­nia z lekarzami i pielęgniarkami.
Drugi rodzaj rehabilitacji, rehabilitacja społecz­na, polega na umożliwieniu osobom dotkniętym trwałym kalectwem optymalnego przystosowania się do warunków środowiska. W tych zadaniach pomagają odpowiednie instytucje i organizacje pań­stwowe. Chorzy muszą mieć zapewnione odpo­wiednie warunki egzystencji. Wielu problemów nie są oni w stanie rozwiązać samodzielnie czy z pomocą rodziny i przyjaciół, wówczas pomocą służą pracownicy opieki społecznej, pielęgniarki środowiskowe czy rehabilitanci.
Trzeci rodzaj rehabilitacji, rehabilitacja zawo­dowa, to zorganizowany proces powrotu inwalidy do pracy zawodowej.
Jak widać, w procesie rehabilitacji można wy­różnić wiele różnych aspektów; jednym z nich jest powrót do równowagi psychicznej i odzyskanie umiejętności kontaktowania się z ludźmi. Często zdarza się, że pacjent przechodzi okres rekon­walescencji samodzielnie, bądź tylko z pomocą rodziny czy przyjaciół. Jednak ofiary poważnych wypadków potrzebują opieki i fachowej pomocy, których nie zapewnią sobie same, ani nie otrzy­mają od przyjaciół. W rehabilitacji dzieci ważną rolę odgrywa pedagogika specjalna.

Chociaż w początkowym etapie rekonwalescencji potrzebna bywa intensywna pomoc lekarza, pielę­gniarki czy rehabilitanta, później, kiedy pacjent zacznie odzyskiwać siły i zdolność poruszania się, opieka specjalistyczna przestaje już być konieczna. Pojawiają się jednak inne problemy: jak znaleźć pracę, czy też jak przekwalifikować się i wybrać zawód odpowiadający zmienionym możliwościom. Pacjenci muszą także poradzić sobie ze stresem emocjonalnym związanym z nową sytuacją. Re­habilitanci pracują w szpitalach i placówkach-opie­ki społecznej.
Rehabilitacja ma szczególne znaczenie w przy­padkach uszkodzeń lub kalectwa fizycznego. Skut­ki urazów kręgosłupa, głowy czy kończyn, które są częstym rezultatem wypadków drogowych, moż­na znacznie złagodzić odpowiednimi zabiegami.
Rehabilitacja dotyczy właściwie wszystkich cho­rób i rodzajów kalectwa, ale ze względu na zna­czenie społeczne rozróżnia się następujące grupy inwalidów, dla których zorganizowano specjalną pomoc rehabilitacyjną:
Grupa 1 - obejmuje chorych ze schorzeniami narządów ruchu prowadzącymi do inwalidztwa i zaburzeń - organizuje się dla nich specjalne oddziały rehabilitacji w szpitalach, klinikach i przy­chodniach oraz sanatoriach
Grupa 2. - choroby układu krążenia i oddechowego
Grupa 3. - choroby umysłowe
Grupa 4. - ślepota, głuchoniemota, niemota - dla tych chorych powołuje się różne stowarzyszenia.
Rekonwalescent potrzebuje także pomocy psy­chologicznej, gdyż trudno mu poradzić sobie z taki­mi uczuciami, jak smutek, nuda czy zmęczenie, które często towarzyszą przewlekłej chorobie i przedłużają się na okres rekonwalescencji.

Pomoc dla osób uzależnionych.
Rehabilitacja okazuje się pomocna także dla ludzi chorych umysłowo oraz uzależnionych, np. od al­koholu czy narkotyków. Po odpowiedniej terapii leczniczej i psychoterapii, osoby uzależnione potrzebują zwykle rehabilitacji społecznej oraz fizykoterapii. Po ukończeniu programu rehabilita­cyjnego potrzebna jest im także pomoc w znale­zieniu odpowiedniej pracy.
W proces rehabilitacji zaangażowanych jest wielu specjalistów z różnych dziedzin ochrony zdrowia i opieki społecznej. W pracy z osobą uza­leżnioną biorą udział lekarze, pielęgniarki, pracownicy opieki społecznej, fizjoterapeuci, specjaliści w zakresie ergoterapii (leczenia pracą), logopedzi i pracownicy różnych poradni.

Fizjoterapeuci przywracają sprawność mięśniom i kościom za pomocą odpowiednio dobranych ćwiczeń fizycznych. Fizjoterapeuta wykorzystuje w swojej pracy rozmaite urządzenia i metody. Należą do nich na przykład stymulacja ultradź­więkami i promieniami podczerwonymi przyspie­szająca gojenie się stawów i sąsiadujących tkanek, oraz hydroterapia, umożliwiająca wykonywanie ćwiczeń fizycznych w środowisku, w którym ciało mniej waży, dzięki czemu nie przeciążone mięśnie skuteczniej się rozluźniają.
Specjalista od ergoterapii proponuje pacjento­wi ciekawe zajęcia, jak rzeźbiarstwo, tkactwo czy inne rodzaje rękodzielnictwa, które poprawiają motorykę i koncentrację. Logopeda może zaofe­rować swą pomoc w takich przypadkach, w któ­rych choroba lub uszkodzenie ciała spowodowały trudności z wysławianiem się.
Kiedy niepełnosprawny pacjent powróci ze szpi­tala do domu, przechodzi często pod opiekę instruk­tora opieki społecznej. Jeśli miejsce zamieszkania rekonwalescenta lub inwalidy nie zapewnia warun­ków potrzebnych w danej sytuacji, na przykład, gdy niepełnosprawny ruchowo mieszka na wyso­kim piętrze, pracownik opieki społecznej pomaga w znalezieniu innego lokum. Sytuacja taka zdarza się często w przypadku pacjentów w podeszłym wieku, którzy wymagają ciągłej opieki po powro­cie do domu - często zachęca się ich do zamiesz­kania w tzw. domu spokojnej starości, gdzie będą mieli całodobową opiekę. Pracownicy opieki spo­łecznej troszczą się także o zapewnienie ciepłych posiłków ludziom przykutym do łóżka, podają adres klubu rencisty czy emeryta i informują o moż­liwości starania się o zasiłek, sanatorium czy inne formy pomocy.
Program rehabilitacyjny jest najskuteczniejszy, jeśli pacjent wykazuje silną wolę szybkiego powro­tu do zdrowia, gdyż wówczas jedynym czynnikiem hamującym proces rekonwalescencji jest rozmiar uszkodzeń spowodowanych przez chorobę.

Podobne prace

Do góry