Ocena brak

Czym zajmuje się chirurgia ortopedyczna?

Autor /Nelly Dodano /31.01.2012

Z wyjątkiem przypadków wymagających natych­miastowego działania chirurg ortopeda musi szcze­gółowo zanalizować stan pacjenta, zanim przystą­pi do operacji. Lekarz przeprowadza wywiad, bada pacjenta i może skierować go na dalsze badania. Podstawowym badaniem jest wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, które pozwala wyraźnie ujrzeć kości i inne twarde substancje. Jeśli podejrzewa się uszkodzenia miękkich tkanek, jak mięśnie, więzadła i ścięgna, może zajść potrzeba wykonania tomo­grafii i innych badań komputerowych, które lepiej zobrazują stan chorego.
Rozróżnia się kilka rodzajów złamań kości. W złamaniu podokostnowym (tzw. złamanie typu zielonej gałązki) linia złamania ciągnie się wzdłuż kości, ale nie dochodzi do całkowitego przerwa­nia ciągłości kości. W złamaniu wieloodłamkowym kość łamie się na kilka części. W prostym, niepowikłanym złamaniu nie dochodzi do uszkodzenia skóry, w złamaniu otwartym skóra jest uszkodzo­na, i może nastąpić infekcja. Najważniejszą czyn­nością jest szybkie nastawienie kości. Najczęściej robi się to pod znieczuleniem, a po zabiegu spraw­dza efekt na zdjęciu rentgena. Wszystkie uszko­dzone miękkie tkanki także trzeba wyleczyć, za­zwyczaj zakładając szwy albo małe metalowe lub plastikowe klamry.

Gips i metalowe płytki.
Po zabiegu złamaną kończynę unieruchamia się. Często stosuje się w tym celu gipsowanie - owija się złamaną część ciała opatrunkami gipsowymi, które wysychając tworzą twardą skorupę. Gips z ramienia zdejmuje się po czterech do sześciu tygodni, gips na nodze - zwykle później. Kość jest żywą tkanką i złamane części szybko się zrastają - z powrotem tworząc jednolitą całość.
Włókno szklane, wykorzystywane czasem za­miast gipsu, jest lżejsze, ale droższe; można także zastosować wygiętą, plastikową szynę przymoco­waną paskami. Przy leczeniu bardziej skompliko­wanych złamań wykorzystuje się metalowe ramy połączone z kością specjalnymi gwoździami.
Czasami chirurg usztywnia kość bezpośrednio -metodę tę nazywamy unieruchomieniem wewnętrz­nym złamanej kości. Zabieg ten stosuje się przy złamaniu szyjki kości udowej, często występują­cym u osób starszych. Złamanie to polega na pęk­nięciu kości udowej w najwęższym miejscu (szyj­ce) pomiędzy głową a trzonem kości udowej. Miejsce to jest najbardziej narażone na siły zgniata­nia i rozciągania. Głowę kości udowej przymoco­wuje się do trzonu metalowym gwoździem, który jest utrzymywany we właściwym miejscu przez metalową płytkę przyśrubowaną do górnej części trzonu kości udowej.
Płytki, śruby, gwoździe i druty są stosowane do wzmacniania złamanych kości goleni,,ramion, czaszki i innych części układu kostnego. Czasami w mięśniach wokół uszkodzonej kości pojawia się skurcz i końce złamanej kości zostają przyciągnięte ku sobie. Trzeba wówczas podać pacjentowi leki rozkurczające, które zlikwidują skurcz, a następ­nie rozciągnąć kończynę przymocowując do niej liny obciążone ciężarkami. Zabieg ten nazywamy trakcją (a przyrząd wyciągiem chirurgicznym) -stosuje się go w leczeniu złamań kości w karku, plecach lub nogach.
Niektóre złamania, na przykład złamania kości piszczeli goją się trudno albo wcale się nie zrastają. W takim wypadku pobiera się fragmenty tkanki kostnej z innych kości pacjenta, zazwyczaj z mied­nicy, i uzupełnia nimi braki. Te fragmenty wrasta­ją w kość i wspomagają proces leczenia. Metodę tę nazywamy przeszczepem kości.
Zwichnięcie stawu polega na przemieszczeniu się dwóch kości w stawie. W wielu przypadkach chirurg może nastawić kości do normalnego poło­żenia. Zabieg ten wykonuje się pod znieczuleniem.
Niektóre kości, na przykład w stawie barkowym, mają tendencję do wypadania. Wtedy chirurg po­dejmuje decyzję o przeprowadzeniu operacji w celu uzupełnienia i wzmocnienia stawu. Po zabiegach ortopedycznych pacjent musi poddać się fizjotera­pii, wykonywać ćwiczenia fizyczne i inne zabiegi rehabilitacyjne, aby zapobiec sztywnieniu stawów.
Czasami zachodzi konieczność zastąpienia sta­wów protezami. Potrzeba taka pojawia się po po­ważnym uszkodzeniu stawów w wyniku wypadku lub przewlekłego zapalenia stawów.
W chirurgii ortopedycznej nieustannie wprowa­dza się nowe techniki i materiały do leczenia bar­dziej i mniej poważnych schorzeń. Zranioną lub zdeformowaną dłoń można wyleczyć łącząc lub transplantując ścięgna; więzadła, mięśnie, nerwy i naczynia krwionośne operuje się pod mikrosko­pem. Postęp w dziedzinie nauk ortopedycznych umożliwia leczenie uszkodzeń i wad, które 20 lat temu uznano by za nieuleczalne.

Podobne prace

Do góry