Ocena brak

Czym jest opieka paliatywna?

Autor /Ochal Dodano /31.01.2012

Do niedawna troskę o ludzi nieuleczalnie chorych traktowano we współczesnej medycynie marginalnie. Na szczęście obecnie zaczęto dostrzegać znaczenie opieki nad tymi, których nie można wyleczyć.
Zdobycze naukowe i technologiczne XX wie­ku umożliwiły intensywny rozwój medy­cyny i zwiększyły średnią długość życia. Znane są obecnie sposoby leczenia wielu dawniej nieuleczalnych chorób. Niestety, człowiekowi nie udało się znaleźć metod kuracji wszystkich scho­rzeń. Mimo to nawet w przypadku śmiertelnych chorób lekarze, pielęgniarki i rodzina mają jesz­cze sporo do zrobienia: mogą pomóc choremu uśmierzać ból, łagodzić inne objawy choroby i za­dbać o to, aby chwila opuszczenia tego świata prze­biegła jak najłagodniej.
Opieka nad ludźmi nieuleczalnie chorymi i umierającymi wymaga specjalnych umiejętności. Szpitale to instytucje zaprojektowane z myślą o le­czeniu chorych i nie są przystosowane do potrzeb opieki paliatywnej (określenie to oznacza przyno­szenie chwilowej ulgi, bez działania leczniczego). Taką funkcję ma spełniać odpowiednio wyposażo­ne hospicjum, w którym umierający pacjent otrzy­muje wszelką niezbędną mu pomoc w zakresie znieczulenia bólu i spędza ostatnie miesiące lub tygodnie życia w maksymalnym komforcie fizycz­nym i psychicznym.
Hospicja są najstarszymi typami instytucji me­dycznych, które powstawały w czasach, gdy zakon­nicy i siostry zakonne otaczali opieką chorych i umierających w zakonnych izbach chorych - infirmeriach. Nie mieli oni do dyspozycji wielu leków, ale mogli zaoferować chorym posługę reli­gijną i zwyczajną ludzką życzliwość.
We współczesnych hospicjach stosuje się silne środki uśmierzające ból i łagodzące cierpienie. W tych, najczęściej małych, ośrodkach - rzadko posiadających więcej niż 30 łóżek - panuje miła, przyjazna atmosfera, co ułatwia realizowanie waż­nej zasady, iż należy łagodzić cierpienie nie tylko fizyczne, ale i psychiczne.

W Polsce opieką nad nieuleczalnie chorymi ludź­mi zajmują się lekarze interniści zatrudnieni w cen­trach onkologicznych. Do ich obowiązków należą wizyty w domach chorych, kontaktowanie się z ro­dziną czy kierowanie na konsultacje specjalistyczne. Lekarze interniści, a także wykwalifikowane pielęgniarki, pracują też w hospicjach, których per­sonel musi posiadać specjalne kwalifikacje upraw­niające do podjęcia pracy z nieuleczalnie chorymi ludźmi. Pracownicy hospicjów są szkoleni nie tylko w zakresie zaspokajania fizycznych potrzeb pacjen­ta, ale także postrzegania problemów emocjonal­nych. Najstarsze hospicja są prowadzone przez zgromadzenia zakonne we współpracy z lekarzami. W Polsce zaczęto od kilku lat wznawiać ideę hospi­cjów w uznaniu faktu, że człowiek nieuleczalnie chory potrzebuje specjalnej troski, jakiej nie może zapewnić mu rodzina ani szpital. Hospicja, zatrud­niające fachowy personel medyczny i zapewniające godne warunki umierania, zaczynają powstawać w wielu miastach naszego kraju.
Funkcję hospicjów określa się czasem mianem opieki terminalnej (końcowej, ostatecznej), choć większość lekarzy woli określenie - opieka palia­tywna, tłumacząc, że wielu pacjentów nie umiera w hospicjach, a pobyt w tych instytucjach służy łagodzeniu cierpienia i przynoszeniu ulgi przez specyficzne leczenie.

Podobne prace

Do góry