Ocena brak

Czym jest homeopatia?

Autor /Rysiu Dodano /31.01.2012

Prekursorem homeopatii w świecie zachodnim był Christian Friedrich Samuel Hahnemann (1755-1843). Hahnemann urodził się w Miśni (Niemcy), studiował medycynę na uniwersytecie w Lipsku. Podczas studiów przeprowadził kilka ekspery­mentów nad korą chinowca, z której otrzymuje się chininę. Wynikiem prac eksperymentalnych był wniosek, że u ludzi zdrowych lek ten wywołuje objawy bardzo podobne do tych, które powinny zostać zlikwidowane u ludzi chorych.

Weźmy na przykład silnie trującą wilczą jagodę (Atropa belladonna). Roślina ta spożyta przez człowieka zdrowego wywołuje bardzo gwałtowne objawy zatrucia, między innymi silne bóle głowy. Hahnemann doszedł do wniosku, że jeśli wilczą jagodę zastosują w celach leczniczych ludzie, któ­rzy skarżą się na takie właśnie bóle głowy, proces samoregeneracji organizmu, którego sygnałem jest ów ból, zostanie przyspieszony. Zasada ta otrzy­mała nazwę similia similibus curentur (podobne leczy się podobnym).
Jednak wilcza jagoda nie została bezpodstawnie zaliczona do roślin silnie trujących - i stosując teorię Hahnemanna w praktyce, trzeba było podać choremu tylko minimalne dawki substancji czyn­nej zawartej w jagodzie. Po eksperymentach Hahnemann doszedł do wniosku, że wysoko tok­syczne substancje trzeba rozcieńczać w związkach chemicznych nie mających własności leczniczych. Roztwory miały zawsze bardzo niskie stężenie, najczęściej w stosunku 1:99. Następny etap przy­gotowywania leku homeopatycznego polegał na zmieszaniu składników poprzez wstrząsanie pre­paratu ściśle określoną ilość razy.

Przez kilka następnych lat Christian Hahnemann znacznie udoskonalił wymyślony przez siebie sys­tem. W roku 1812 zajmował się 180 przypadkami gorączki tyfusowej, która wybuchła wśród żoł­nierzy armii napoleońskiej i udało mu się wyle­czyć niemal wszystkich pacjentów - tylko dwóch żołnierzy zmarło.
Ten niezwykły sukces bardzo spopularyzował homeopatię, o której wieści szybko rozeszły się po całej Europie. Teorie Hahnemanna ze szcze­gólną siłą przyjęły się w Stanach Zjednoczonych.
Trzeba jednak przyznać, że nie wszyscy podzie­lali wiarę w skuteczność leków homeopatycznych, a działalność i osiągnięcia Hahnemanna zawsze wzbudzały wątpliwości i krytykę. Jego metody zasadniczo różniły się od podejścia medycyny kon­wencjonalnej (alopatii), która wykorzystuje leki zwalczające objawy choroby według zasady, że przeciwne leczy się przeciwnym. Homeopaci uwa­żają, że zwalczanie objawów choroby jest działa­niem sprzecznym z naturą.
W późniejszym okresie życia Hahnemann rozdawał swoje preparaty za darmo, gdyż właści­ciele aptek nie chcieli sprzedawać środków ho­meopatycznych. Obowiązywał już wtedy przepis zabraniający lekarzom rozprowadzania leków wła­snej produkcji iw 1821 roku Hahnemann został oskarżony o przestępstwo i postawiony przed sądem. Było to przyczyną jego wyjazdu do Paryża gdzie w 1843 roku zmarł. Homeopatia pozostaje raczej na uboczu medycyny oficjalnej, choć na­leży zauważyć, że stosowanie szczepionek w celu zapobiegania chorobom zakaźnym jest formą; leczenia homeopatycznego.

Podobne prace

Do góry