Ocena brak

Czym charakteryzuje sie Northrop B-2?

Autor /Czech Dodano /31.01.2012

Na uzbrojeniu USAF znajduje się jeszcze jeden typ samolotu niewykrywalnego - jest to bombowiec strategiczny Northrop B-2. Maszynę pierwszy raz zaprezentowano w grudniu 1988 roku, choć rok wcześniej (w kwietniu) prasie udostępniono raczej mylący rysunek nowo budowanego bombowca. B-2 zaprojektowano i zbudowano, by mógł nie­zauważony wtargnąć w przestrzeń powietrzną przeciwnika (chodziło przede wszystkim o ZSRR) i zaatakować cele strategiczne, czyli głównie stano­wiska pocisków balistycznych z głowicami nukle­arnymi oraz magazyny nuklearne.
Swój pierwszy lot B-2 odbył 17 lipca 1989 roku w Palmdale w Kalifornii, w rządowym zakładzie nr 42. W rok później rozpoczęto testy mające na celu ocenić jakość zastosowanych w maszynie tech­nologii gwarantujących niewykrywalność. Podob­nie jak w F-117, również w większym B-2 zastoso­wano silniki z wlotami i wylotami umieszczonymi w górnej części kadłuba. Ma to zmniejszyć ryzy­ko wykrycia z ziemi ciepła wydzielanego przez jednostki napędowe samolotu - cztery potężne zamontowane parami silniki turboodrzutowe dwuprzepływowe General Electric FI 18 GE-110 o silnie zmniejszonej emisji łatwo wykrywalnych gazów wylotowych.

Samolot został prawdopodobnie pokryty podob­nymi materiałami absorbującymi promieniowanie mikrofalowe jak jego mniejszy poprzednik F-117. Fasetowanie zostało zastosowane głównie w oko­licy wlotów powietrza do silników. Przekrój bocz­ny maszyny jest wyjątkowo mały i wąski, jak na samolot tej wielkości.
Specjaliści od strategii i taktyki lotniczej suge­rowali, że z racji swych możliwości niezauwa­żonego przelotu w strefie obrony przeciwlotniczej B-2 nie musi dostać się z dużą prędkością nad wy­znaczony cel. po czym jak najszybciej wracać, tak jak czynią to tradycyjne bombowce strategiczne. Zamiast tego B-2 ma patrolować terytorium prze­ciwnika, odbierając sygnały z satelitów zwiadow­czych, które rejestrują ruch potencjalnych celów, takich jak ruchome wyrzutnie pocisków balistycz­nych. Po zidentyfikowaniu celu przez satelitę zało­ga powinna na krótko włączyć własny radar, który zlokalizuje cel i wystrzelić swe pociski lub zrzu­cić naprowadzane bomby. Nowoczesne systemy obrony przeciwlotniczej mogą wykryć wiązkę rada­rową emitowaną z lecącego samolotu, dlatego ce­lem zmniejszenia prawdopodobieństwa wykrycia bombowca zastosowano na nim radar wybitnie kie­runkowy, przenikający niewielki obszar.

B-2 jest samolotem znacznie mniejszym od dwóch innych strategicznych bombowców używanych przez US Air Force: słynnego Boeinga B-52 Stratofortress (którego konstrukcja pochodzi z lat 50.) oraz znacznie nowocześniejszego Rockwella B-1 Lancer. Może jednak przenosić bomby jądro­we na większe odległości niż starsze maszyny. B-2 ma zasięg 10 tysięcy kilometrów z ładunkiem 16 bomb B61 lub B83 o masie całkowitej 10886 kg. Bombowiec ten może również przenosić poci­ski krótkiego zasięgu klasy powietrze-ziemia.
Zastosowanie konstrukcji typu „latające skrzy­dło" umożliwia maksymalne zmniejszenie kadłu­ba zawierającego kabinę załogi oraz przedziały bombowe. Kadłub rozpoczyna się tuż za przednią krawędzią wielkiego skrzydła, a kończy nieco wcześniej, niż tylne krawędzie skrzydła. Załoga składa się z dwóch pilotów (plany zwiększenia załogi do trzech osób zarzucono) siedzących obok siebie w nowoczesnych fotelach katapultowych, umożliwiających opuszczenie samolotu lecącego z małą prędkością i na małej wysokości. W kabi­nie znajduje się składane krzesło dla instruktora bądź obserwatora.
Po upadku ZSRR strategia użycia B-2 zapro­jektowanych do ataków na cele w tym państwie musiała ulec zmianie. B-2 zostały wykorzystane w nalotach, w czasie konfliktu kosowskiego.

Podobne prace

Do góry