Ocena brak

Czym charakteryzuje się F-117?

Autor /Czech Dodano /31.01.2012

Z początku F-117 latały wyłącznie w nocy. aby zmniejszyć ryzyko dostrzeżenia supertajnych ma­szyn przez wywiad przeciwnika. Testy w locie przeprowadzano najpierw w Groom Lake w Nevadzie, by następnie przenieść się do Tonopah, gdzie samoloty latały w zastrzeżonej przestrzeni po­wietrznej sąsiadującej z pobliską bazą Nellis. Do­piero w prawie osiem lat po premierze świat dowie­dział się o tym samolocie. W 1988 roku US Air Force udostępniły skąpe informacje na jego temat wraz z fotografią maszyny.
F-117 uczestniczyły w trzech konfliktach zbroj­nych: w interwencji w Panamie w grudniu 1989 r. (operacja Just Cause), operacji Pustynna Burza (wojna z Irakiem) w 1991 r. oraz w akcji militar­nej przeciw Jugosławii (w Kosowie) w roku 1999.
W operacji Just Cause wzięły udział dwa F-l 17. Zniszczyły one koszary Rio Hato w Panama City za pomocą bomb CBU-27 Paveway III. Te napro­wadzane wiązką laserową bomby o masie 907 kg są wyłącznie na uzbrojeniu F-l 17 i B-2.
W operacji Pustynna Burza wykorzystano znacznie większą liczbę F-117. Wykonały one łącz­nie 1300 lotów bojowych w 42-dniowym konflik­cie. Pierwszy nie wykrywalny samolot przybył do bazy Kahmis Mushait w Arabii Saudyjskiej w sierpniu 1990 roku, po 14-godzinnym locie z ba­zy Langley w Wirginii. Operację przeciw Irakowi rozpoczął właśnie F-117, niszcząc centrum dowo­dzenia obrony powietrznej w Bagdadzie. Maszyna rzeczywiście nie została wykryta przez irackie sys­temy radarowe, obrona przeciwlotnicza odezwała się dopiero po eksplozji bomb. W obu tych kon­fliktach F-117 nie poniosły żadnych strat.
Inaczej było w Jugosławii. Samoloty Nighthawk były tu wykorzystywane również bardzo inten­sywnie, jednak NATO straciło jedną maszynę nad Serbią. Strona serbska twierdzi, że F-l 17 został zestrzelony przez obronę przeciwlotniczą, Amery­kanie zaś utrzymują, że maszyna spadła na ziemię w wyniku awarii. Pilot przeżył i został błyska­wicznie ewakuowany z terenu Jugosławii przez specjalną grupę amerykańskich komandosów.
Kształt i nie tylko
Aby samolot był praktycznie niewykrywalny przez radar, konstruktorzy nadali mu dosyć swoiste kształty. W F-117 wyeliminowano wszystkie obłe, zakrzywione powierzchnie. Zamiast tego zastoso­wano technikę fasetowania - kadłub maszyny skła­da się dużej liczby niewielkich, idealnie płaskich powierzchni zorientowanych pod różnymi kątami. Wiązka radarowa uderzająca w kadłub F-117 jest odbijana przez nie pod wieloma różnymi kątami. Pochodząca od samolotu plamka na ekranie rada­ru migoce gdy zmienia się kąt, pod jakim wiązka pada na powierzchnię samolotu.
Sama plamka jest przy tym znacznie mniej wyraźna niż ślad zwykłego samolotu tej wielkości. Wiąże się to z zastosowaniem do pokrycia kadłu­ba i skrzydeł materiałów pochłaniających promie­niowanie mikrofalowe wykorzystywane w radiolo­kacji. W F-117 ograniczono również emisję ciepła, które może być także wykryte przez systemy obro­ny powietrznej przeciwnika. Ciepła z dysz wylo­towych F-117 praktycznie nie da się wykryć od dołu samolotu. Dysze silników General Electric F404-GE-F1D2 umieszczono w górnej stronie kadłuba, wzdłuż nasady skrzydła z przodu po­dwójnego usterzenia ogonowego. Silniki pracują bardzo cicho i emitują niewielką ilość spalin.
F-117 ma niewielką kabinę, w której na fotelu katapultowym zasiada jeden pilot. Podstawowe dane o prędkości i wysokości lotu są wyświetlane na przedniej szybie maszyny. Instrumenty pokładowe rozmieszczone są po obu stronach ekranu mono­chromatycznego monitora. Czujniki zamontowane są pod i nad dziobem maszyny. Do naprowadza­nia bomb zainstalowano odpowiednią aparaturę -celownik laserowy oznaczający cel.
F-117 jest samolotem na tyle małym, że może być przewożony w luku ładunkowym potężnego samolotu transportowego - Lockheeda C-5 Galaxy.
Doświadczenia bojowe z operacji Pustynna Burza sprawiły, że „niewidzialne" F-117 poddano w początku lat 90. pewnym modyfikacjom. Cho­dziło w nich głównie o to, by uczynić samolot łat­wiejszym w pilotażu. Między innymi monochro­matyczny monitor na panelu sterowania zastąpiono kolorowym, dodano elektroniczną mapę ułatwia­jącą pilotowi określenie własnej pozycji oraz zasto­sowano automatyczną przepustnicę stabilizującą kurs i wysokość lotu, co ułatwiało określenie czasu przybycia maszyny nad cel. Prace te zakończono w końcu 1992 roku.

Podobne prace

Do góry