Ocena brak

Część powiekowa

Autor /marisaberger Dodano /05.01.2012

Część powiekowa (pars palpebralis) występuje w postaci łukowato przebiegających pasm, z których jedne biegną w powiece górnej, drugie — w dolnej. Pasma te tworzą cienką warstwę mięśniową, która od przodu pokrywa łącznotkankowe płytki, tzw. tarczki powieki górnej i dolnej. Włókna tej części mięśnia rozpoczynają się na górnym lub dolnym brzegu więzadła powiekowego przyśrodkowego, a kończą na więzadle powiekowym bocznym, przytwierdzając tarczki do brzegu bocznego wejścia do oczodołu.

Część powiekowa powoduje spokojne zamykanie szpary powiek, a także — wspólnie z dźwigaczem powieki górnej — mruganie. Ruchy te odbywają się w ten sposób, że powieka górna opada, a powieka dolna unosi się. Powieka górna opuszcza się także pod wpływem własnego ciężaru. Natomiast podnosi ją dźwigacz powieki górnej (m. le~ vator palpebrae superioris), który leży wewnątrz oczodołu i ze względu na swe pochodzenie należy do mięśni gałki ocznej. Jest on antagonistą części powiekowej m. okrężnego. Jedynym mięśniem powieki dolnej jest m. okrężny. Występuje to szczególnie wyraźnie w razie porażenia nerwu twarzowego. Chorzy tacy nie mogą zamykać oczu po stronie porażonej (logophthalmus, niedomykanie powiek, zajęcze oko). Mrugając używamy tylko części powiekowej mięśnia; łzy zostają w ten sposób rozprowadzone na powierzchni gałki ocznej. Natomiast przy mocnym, czynnym zamykaniu powiek tworzą się dwa fałdy skórne, stanowiące podwójną osłonę oka, ponieważ skóra przesuwa się od góry i od dołu nad powiekami tym bardziej, im silniej zaciskamy oczy. Skóra czoła zostaje pociągnięta ku dołowi, a samo czoło wygładzone. To podwójne zamknięcie stanowi ochronę przed zewnętrznymi czynnikami, jak uderzenie, rażące światło itp.

Podobne prace

Do góry