Ocena brak

Czerwone krwinki

Autor /zuzanna Dodano /30.12.2011

Część hemocytoblastów przekształca się w macierzyste elementy krwinek czerwonych, czyli w erytroblasty. Najpierw powstają erytroblasty zasadochłonne (erythroblasti basophili),o silnie zasadochłonnej cytoplazmie. W następnym stadium różnicowania zmniejsza się zasadochłonność ich cytoplazmy, natomiast pojawia się charakterystyczny barwnik krwi — zawierająca żelazo hemoglobina, która ma dla ustroju istotne znaczenie w czynności oddychania; w cytoplazmie równocześnie obok słabnącej zasadochłon-ności pojawia się kwasochłonność. W tym stadium pośrednim erytroblasty noszą nazwę wielo barwi i wych (erythroblasti poły-chromatophili\ . Gdy cytoplazma nasyci się hemoglobiną, traci swą zasadochłonność i staje się wybitnie kwasochłonna, komórka wchodzi w stadium erytroblastu kwasochłonnego (erythroblastus acidophilus) albo normoblastu. Po pewnym czasie komórki, które dotąd dzieliły się żywo kariokinetycznie, tracą zdolność do podziału, ich jądra kurczą się, mocno się barwią (ulegają pyknozie) i  następnie znikają z komórki, która wtedy przekształca się w młodą bezjądrową krwinkę czerwoną, czyli młody erytrocyt. Element ten zawiera jeszcze chwilowo nieznaczną ilość zasadochłonnej substancji barwiącej się specjalnymi metodami w formie niteczek i siateczki (jest to pozostałość kwasu rybonukleinowego); komórka nosi wtedy nazwę retykulocytu; następnie, po zaniku tej siateczki, komórka staje się krwinką czerwoną dojrzałą, erytrocytem. Erytrocyty te razem z niewielką liczbą retykulocytów przedostają się do naczyń krwionośnych szpiku, aby z ich krwią wejść do ogólnego krążenia krwi w ustroju. Erytrocyt ma kształt soczewki dwuwklęsłej, o średnicy przeciętnie 7—8 um, grubości 2—5 f.im na obwodzie i 1,8 ^m w części środkowej.

Drugim rodzajem ciałek krwi obwodowej wytwarzanych w narządach krwiotwórczych są krwinki b i a łe (leukocyty). Wyróżniamy dwa ich typy: krwinki białe ziarniste, czyli granulocyty, które zawierają w cytoplazmie ziarnistości, i krwinki białe bezziarniste, czyli agranulocyty, które ziarnistości takich nie mają.

Podobne prace

Do góry