Ocena brak

Czerwonak

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Ten gatunek tatwo jest rozpoznać po charakterystycznym wyglądzie. Od pozaeuropejskich gatunków flamingów (uciekinierów z zoo) można go odróżnić po wielkości, po wygięciu dzioba i mniejszej na nim plamie (do jednej trzeciej dzioba). Młode ptaki w pierwszym roku życia mają głowę, szyję, ramiona i skrzydła szarobrązowe, a spód biały. Różowy odcień upierzenia ptaków dorosłych staje się coraz mocniejszy z wiekiem ptaka. Głos podobny do gęsiego: ostre trzeszczenie. Czerwonaki są bardzo towarzyskie, latają w luźnych, niezupełnie uporządkowanych, skośnych łańcuchach. W powietrze wzbijają się po długim rozbiegu.

Środowisko: Czerwonaki wyspecjalizowały się w zbieraniu bardzo określonego pokarmu i w bardzo specyficzny sposób, co pozwala im żyć jedynie w pewnych środowiskach: potrzebują płytkich, mniej lub bardziej słonych wód, przeważnie lagun, w których występuje niewiele gatunków małych organizmów, ale w masowych ilościach. Najbardziej znana w Europie kolonia znajduje się w delcie Rodanu (Camargue), następna w lagunie w Andaluzji, inne w Schott El Djerid w Tunezji, na marokańskich i dalej na południe mauretańskich wybrzeżach Atlantyku. Wiele kolonii zniszczyli ludzie, np. na Sycylii, w deltach Wołgi i Nilu, na Cejlonie. Obecnie liczba tych ptaków oceniana jest na ponad 0,5 min. Wększość z nich żyje w lagunach na południe od dorzecza Indusu.

Lęgi: Czerwonaki gniazdują w najbardziej odludnych i niedostępnych słonych bagnach, tak że część obecnie znanych kolonii została odkryta dopiero w ostatnich dziesięcioleciach. Ptaki lęgną się tylko w tych latach, w których zawartość soli w wodzie jest dostateczna dla masowego rozwoju zwierząt, którymi się żywią.

Toki wyglądają jak wielkie widowisko, w którym udział bierze całe stado. Wszystkie ptaki prawie równocześnie otwierają i zamykają skrzydła, co z daleka wygląda jak sygnalizacja flagami, a następnie wspólnie maszerują w jedną stronę i równocześnie zawracają. Jeśli warunki środowiskowe są korzystne, dochodzi do tworzenia się par i kopulacji: samiec na swoich niezwykle długich nogach balansuje na grzbiecie samicy. Następny etap to budowa gniazda i składanie jaj. Gniazda to ścięte stożki ulepione z mułu na płytkiej wodzie lub mulistym brzegu; znajdują się blisko siebie, tworząc gęstą kolonię.

Budowla powstaje w ten sposób, że siedzący na ziemi ptak dziobem nagarnia szlam znajdujący się wokół niego. Stożki ze szlamu wysychają w ciągu lata i są niezwykle trwałe. Czerwonaki z delty Rodanu wracają w marcu ze swoich zimowisk wokół Morza Śródziemnego i na terenach lęgowych spotykają się z tymi, które zostały tu na zimę. W kwietniu, w korzystnych latach, dochodzi do gotowości lęgowej. W zniesieniu 1 jajo wysiadywane ok. 30 dni. Pisklę wykluwa się z krótkimi, bardzo grubymi nogami i prostym dziobem. Początkowo jest karmione „ptasim mleczkiem" - płynną substancją wytwarzaną w wolach rodziców. Pokarm ten ma kolor czerwony, zawiera do 1% krwi ptaków i ma podobną wartość odżywczą jak mleko. Młode pozostają w gnieździe tylko kilka dni.  

Pożywienie: Szukając pożywienia czerwonak grzbietem dzioba dotyka wierzchnich, jeszcze zupełnie miękkich warstw mułu pod wodą; kiwa przy tym głową wahadłowym ruchem i rytmicznie otwiera i zamyka dziób. W czasie otwierania dzioba muł wpływa do środka, przy zamykaniu wypływa z nim drobniejsza, a pozostaje grubsza zdobycz. W ten sposób czerwonaki łowią skorupiaki, larwy owadów, różne stawonogi, a także nasiona opadłe do wody. Czasami czerwonaki szukając pokarmu chowają głowę i szyję całkowicie pod wodę i wyglądają jakby stały na głowie, podobnie jak gruntujące kaczki. Po żerowaniu czerwonaków pozostają w szlamie charakterystyczne ślady, których nie sposób pomylić ze śladami pozostawianymi przez jakiekolwiek inne zwierzęta.

Podobne prace

Do góry