Ocena brak

CZASY NAJNOWSZE (1914 - 1978)

Autor /BolekII Dodano /30.04.2013

W dziejach ludzkości, szczególnie zaś w dziejach narodów europejskich, pierwsza wojna światowa(1914-1918) była wydarzeniem przełomowym. Jak nigdy dotąd, brało w niej udział 65 milionów ludzi zczternastu państw, poniosło śmierć 8,5 miliona ludzi, a jeszcze więcej było rannych i chorych, cierpiącychw niewoli i więzieniach. Wojna zmieniła warunki życia i mentalność ludzi. W Rosji doszło (1917)do rewolucji, która wojującym komunistom, jak wówczas mówiono, umożliwiła zagarnięcie władzy iwypowiedzenie wojny każdej religii, zwłaszcza zaś Kościołom chrześcijańskim.

Pokój zawarty po zakończeniu działań na frontach wojennych nie usunął źródeł napięć międzynarodowych.Mówiło się, że był to pokój zbrojny. Nie ustały też, po ogłoszeniu się państwem ateistycznym,usiłowania Rosji Radzieckiej (nazwanej później Związkiem Radzieckim), by rewolucję i ideologię komunistycznąnarzucić całemu światu.

Kościół katolicki przez wojnę i wojujący komunizm także znalazł się w nowych warunkach życia i działalności,a choć do Soboru Watykańskiego Drugiego (1962-1965) bez większych zmian zachował swedawne struktury, to jednak przyjął nowe formy apostolatu i chrystianizacji świata. Odpowiadając na potrzebyludzkości, na owe znaki czasu, o których później mówił Jan XXIII, Kościół do pewnego stopniazdołał w okresie międzywojennym ukształtować nowe idee, dotyczące świadomości o sobie samym iswoim posłannictwie w świecie. Musiał wszakże pokonać wiele zewnętrznych przeciwieństw, a nawetniechęci w nim samym, by te idee doszły do decydującego głosu za Jana XXIII (1958-1963) i doprowadziłydo wielkiego przełomu, którym był Sobór Watykański Drugi.

Bez tego, co narastało w Kościele wcześniej, od pierwszej wojny światowej, a także bez nowych warunkówżycia, ukształtowanych drugą wojną światową, nie doszłoby do Janowego i soborowego aggiornamento.Trzeba więc dzieje Kościoła od 1914 roku uznać za osobną, najnowszą epokę w jego historii.Rozpoczyna ją pontyfikat Benedykta XV, którego zasługą jest, że nie oglądał się na to, co było niegdyś,lecz zajął się teraźniejszością i przyszłością Kościoła.

Pontyfikat Jana XXIII (1958-1963) i Sobór Watykański Drugi dzielą najnowszą epokę na dwa okresy.

Okres pierwszy, 1914-1958, trzeba nazwać, choć jest to tylko umowne, okresem zniszczenia i odbudowy,które wystąpiły w świecie i w samym Kościele.

Drugi okres, 1958-1978, jest czasem Soboru i odnowy Kościoła. Odprawienie soboru było istotnymdziełem, ale nie mniej istotnym, a nadto procesem o wiele dłuższym stała się realizacja soborowychwskazań i nauki. Pierwszego dokonali Jan XXIII i Paweł XI, drugie spoczęło na barkach Pawła VI i jego następców, Jana Pawła I i Jana Pawła II.

Podobne prace

Do góry