Ocena brak

Czas pracy w ruchu normalnym

Autor /Lesly Dodano /21.04.2011

 

Przez pracę w ruchu normalnym będziemy rozumieć taką organizację pracy, która polega na tym, że praca nie jest wykonywana w dni ustawowo wolne od pracy i w dni ustalone prze pracodawcę jako dodatkowe dni wolne od pracy.

Polskie prawo pracy konstruuje dwa rodzaje podstawowych norm czasu pracy, w zależności od liczby dodatkowych dni wolnych od pracy w zakładzie pracy i od decyzji pracodawcy. Przy 39 dodatkowych dniach wolnych od pracy w roku kalendarzowym (przy czym w każdym kwartale musi być ich co najmniej 9), stosuje się następujące normy czasu pracy:

  1. nie więcej niż 8 godzin na dobę,

  2. nie więcej niż przeciętnie 42 godziny na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, który nie może być dłuższy niż 3 miesiące.

Przy liczbie dodatkowych dni wolnych od pracy w roku większej niż 39, stosuje się następujący czas pracy:

  1. nie więcej niż 9 godzin na dobę,

  2. nie więcej niż przeciętnie 42 godziny na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie dłuższym niż 3 miesiące.

Równoważenie normy czasu pracy mogą być wprowadzone wówczas, gdy jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją. Można wówczas stosować następujące normy czasu pracy:

  1. nie więcej niż 12 godzin na dobę,

  2. nie więcej niż przeciętnie 42 godziny na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, który może trwać:

    1. nie dłużej niż jeden miesiąc (w typowych sytuacjach),

    2. nie dłużej niż 3 miesiące (po wyrażeniu zgody przez organizację związkową lub po zawiadomieniu inspektora pracy),

    3. nie dłużej niż 6 miesięcy (przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych).

Nieco odmiennie przedstawiają się normy czasu pracy dla kierowców w transporcie samochodowym i w komunikacji samochodowej. Normy te mogą być ustalane w następujących granicach:

  1. nie więcej niż 10 godzin na dobę,

  2. nie więcej niż przeciętnie 42 godziny na tydzień w okresie rozliczeniowym wynoszącym:

    1. jeden miesiąc (w typowych sytuacjach),

    2. trzy miesiące (po wyrażeniu zgody przez organizację związkową lub po zawiadomieniu inspektora pracy).

W odniesieniu do kierowców można stosować przerywany czas pracy, co wiąże się ze sposobem wykorzystania dobowej normy czasu pracy.

Z reguły dobowa norma czasu pracy jest wykorzystywana w sposób ciągły. Przerywany czas pracy, który może dotyczyć kierowców polega na tym, że dobowa norma czasu jest wykorzystywana w dwóch częściach, przedzielonych przerwą, w ramach której pracownik nie musi wprawdzie pozostawać do dyspozycji pracodawcy, ale też nie jest zupełnie swobodny z uwagi na konieczność ponownego stawienia się do pracy. Przerwa nie może trwać dłużej niż 6 godzin i nie wlicza się jej do czasu pracy, ale za czas tej przerwy przysługuje pracownikowi prawo do wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia należącego za czas przestoju.

Normy skrócone czasu pracy dotyczą pracowników, którzy ze względu na warunki wykonywania pracy czy uwarunkowania osobiste, korzystają z krótszego czasu pracy:

  1. pracownicy zatrudnieni w czterobrygadowym systemie pracy,

  2. pracownicy młodociani w wieku do 16 lat,

  3. pracownicy zatrudnieni przy pracach szczególnie uciążliwych lub w warunkach szkodliwych dla zdrowia (skrócenie czasu pracy może polegać na ustanowieniu dodatkowych przerw w pracy wliczanych do czasu pracy),

  4. inwalidzi,

  5. inni, w sytuacjach wskazanych przez prawo (np. urzędnicy państwowi).

 

Podobne prace

Do góry