Ocena brak

Czarna Afryka kolonialna i rozwój zależny (1945 - 1992) - Afryka Wschodnia

Autor /Dytrych Dodano /09.05.2012

 

Ludność innych regionów Afryki nie uważano za dość wyemancypowaną, by mogła szybko uzyskać niepodległość.

Polityka kolonizatorów była tu zwykle surowsza niż w Afryce Zachodniej. Były to (z wyjątkiem wybrzeży Angoli i Mozambiku) kolonie, zdobyte dopiero po 1880 roku. Dzięki zdrowemu klima­towi przyciągały one (Kenia, Angola, Rodezja Pd., Afryka Pd.-Zach) znaczną ilość kolonistów europejskich. Sporo Europejczyków mieszkało też w tzw. Copper Belt - pasie górniczym na pograniczu Konga Belgijskiego i Rodezji Północ­nej obfitującym w złoto, diamenty, uran, wolfram, węgiel i rudy rzadkich metali.

Tu też narodził się afrykański proletariat przemysłowy (liczny w owym czasie tylko w Południowej Afryce). Wpływy islamu w Afryce Wsch. były słabsze, chrystianizacja łatwiejsza. Tylko Brytyjczycy w Brytyjskiej Afryce Wschodniej dość dobrze traktowali Afrykanów. Zwłaszcza silny Makerere College, zalążek Uniwersytetu Wschodniej Afryki, kształcił lokalne elity.

Ale jednocześnie Lon­dyn nie myślał o przyznaniu niepodległości tym terytoriom. Konflikty pomiędzy białymi osadnikami a plemieniem Kikuju w Kenii doprowadziły w 1952 r. do wybuchu powstania, krwawo stłumionego po 4 latach (tzw. powstanie Mau-Mau). Podobnie krwawo stłumione zostało przez Francuzów w 1947 r. powstanie Malgaszów na Madagaskarze. I w Brytyjskiej Afryce Wschodniej zrodziła się elita niepodległościowa.

Wymienić tu należy: tłumacza dramatów Szekspira na język suahili Juliusza Kambarage Nyerere, lekarza z Londynu dr Hastingsa Kamuzu Bandę, antropologa (ucznia Bronisława Malinowskiego) - związanego z Mau-Mau Yomo Kenyattę.

Podobne prace

Do góry