Ocena brak

Czapla biała

Autor /Maksym44 Dodano /26.01.2012

Wygląd: Prawie tak duża jak czapla siwa: długość ciata ok. 90 cm, rozpiętość skrzydeł ok.190 cm; we wszystkich szatach upierzenie śnieżnobiałe. Długość dzioba zróżnicowana. W szacie godowej dziób czarny, tylko u nasady żółty, zimą i w szacie młodocianej żółty. Nogi czarne, pazury zielonkawoczarne. Skóra wokół oczu zielonkawoczarna, tęczówki siar-kawożółte. W szacie godowej z ramion wyrastają jej delikatne, ozdobne pióra, które jak welon spadają na grzbiet wystając nieco poza ogon. Brak czuba z piór.

Podrywa się do lotu z szumem silnie uderzając skrzydłami. Lata lotem wiosłowym, majestatycznie i wolno machając skrzydłami. Stado lecących czapli przyjmuje szyk w postaci ukośnych linii lub litery V. Milczące nawet w koloniach lęgowych, gdzie słychać tylko głośno żebrzące młode. Jesienią przebywają w mieszanych grupach z czaplami siwymi. Rzadko siadają na drzewach. Europejskie czaple białe są wyjątkowo bojaźliwe. Czaple afrykańskie, do których nigdy nie strzelano, są bardziej ufne: czatują na zdobycz nawet nad wiejskimi bajorkami.

Środowisko: Czapla biała zasiedla bardzo duże tereny: zarówno subtropikalną Amerykę, jak i wielkie obszary Afryki i Azji. W Europie Środkowej była zawsze ptakiem rzadkim, Gdy na przełomie wieków pióra czapli stały się modne i polowano na nią zajadle, czapla biała zniknęła z wielu terenów lęgowych. W Europie do tej pory nie udało się odtworzyć jej dawnego stanu liczebnego. W Europie Wschodniej liczba tych czapli powoli wzrasta, ale ptaki pozostały niezwykle bojaźliwe. Czapla biała wybiera na miejsca pobytu jeziora zarośnięte przy brzegu trzciną, ale z otwartymi lustrami wody, bezleśne obniżenia bogate w wodę oraz wolno płynące rzeki z płaskimi brzegami. Jest ptakiem wędrownym - w marcu pojawia się na północnych terenach lęgowych, a opuszcza je, gdy młode są w pełni samodzielne. Czasami w Europie Środkowej spotyka się pojedyncze czaple jeszcze na początku zimy. Część czapli białych zimuje nad Morzem Śródziemnym zatrzymując się w zatokach i lagunach morskich.

Lęgi: Czaple białe gnieżdżą się w małych koloniach liczących kilka tuzinów par; gniazda zakładają w najbardziej niedostępnej części rozległych, podmokłych trzcinowisk, czasami w koloniach mieszanych z czaplami siwymi, purpurowymi i nadobnymi, ibisami, warzęchami, a nawet pelikanami. Zdarzają się jednak pojedyncze gniazda. W Europie gniazda znajdują się zwykle wśród zeszłorocznej trzciny, w innych częściach świata także wysoko na drzewach. Gniazda w jednej kolonii mogą być oddalone o 10 m lub też leżą tak blisko, że prawie się stykają; później, gdy młode rozdepczą je, stają się wielką, wspólną platformą. Gniazda mają kształt stożka zbudowanego z poprzetykanych trzcin, w środku wyłożone delikatną wyściółką. Samiec przynosi materiał na gniazdo, a samica je buduje.

Oboje rodzice zmieniają się przy wysiadywaniu. W zniesieniu zwykle 3-4 jasnoniebieskie jaja, rzadko 5, długości ok. 60 mm, podobnie jak u czapli siwej. Początek wysiadywania od złożenia pierwszego jaja, w końcu kwietnia - w krajach tropikalnych na początku pory deszczowej. Wysiadywanie trwa 25-26 dni. W jednej kolonii mogą być podrośnięte pisklęta obok wysiadywanych jeszcze jaj. Po 6 tygodniach młode zaczynają latać. Po okresie lęgowym dorosłe ptaki pierzą się i tracą swoje ozdobne pióra.  

Pożywienie: Ryty, owady wodne, myszy, ryjó-wki, szarańczaki, młode ptaki. Czaple białe polują najchętniej w płytkiej wodzie jezior i lagun, na zalanych wodą polach ryżowych, także na mokrych łąkach. W okresie lęgowym noszą pożywienie młodym z odległości 15 km. W miejscach bogatych w pokarm „lądowy" mogą obejść się bez wody. Widziano też, jak czaple białe łowiły ryby w niskim locie. Zdarza się, że upolują rybę tak dużą, że nie są w stanie jej połknąć.

Podobne prace

Do góry