Ocena brak

ĆWICZENIE I SILA ŚLADU

Autor /Ziemek Dodano /29.06.2011

W jednym z eksperymentów ( J.R. Anderson,1981) przedstawiano badanym 20 par skojarzeń typu „pies-3”. Badani uczyli się tych par tak, aby przypomnieć sobie cyfrę 3, gdy pojawi się słowo pies. Listę par prezentowano siedmiokrotnie. Okazało się, że w miarę ćwiczenia poprawiało się znacznie odtwarzanie elementów, a także wzrastała zdecydowanie szybkość odtwarzania.

Badani ujawniają usprawnienie pamiętania również dzięki dalszemu ćwiczeniu już po zapamiętaniu materiału. Ebbinghaus dowiódł, że ćwiczenie jakiegoś elementu po tym, jak został już zapamiętany daje efekty lepszego odtwarzania w późniejszym okresie.

Zapisy pamięciowe mają cechę zwaną siłą, która wzrasta w miarę ćwiczenia. Pojęcie siły jest używane również w procesach warunkowania: siła związku bodziec warunkowy- bodziec bezwarunkowy wzrasta wraz z powtarzaniem. Natomiast w przypadku pamięci siła jest rozumiana jako określająca, do jakiego stopnia wskazówki mogą aktywizować zapis pamięciowy. Im bardziej zapis może być zaktywizowany, tym bardziej będzie dostępny. Poziom aktywizacji zapisu pamięciowego w eksperymentach jest odzwierciedlany we wskaźnikach zmiennej zależnej jak: prawdopodobieństwo odtworzenia, latencja odtwarzania i oszczędność przy ponownym uczeniu się. Ponieważ badani szybko dochodzą do prawie doskonałego poziomu odtwarzania mierzonego procentem prawidłowych odpowiedzi, na ogół używa się czasu odtwarzania jako wskaźnika zmiennej zależnej, gdyż jest on szczególnie wrażliwy na różnice między wysokimi poziomami siły. W badaniach okazało się, że w miarę ćwiczenia skraca się czas rozpoznawania, z tym, że początkowa poprawa jest bardzo szybka a potem ulega spowolnieniu.

Pamiętanie nadal poprawia się w miarę ćwiczenia, nawet gdy został już osiągnięty poziom doskonałego odtwarzania.

Podobne prace

Do góry