Ocena brak

Cukrzyca a nadciśnienie

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Nadciśnienie tętnicze często współistnieje z cukrzycą. Wspólne są czynniki predysponujące wystąpienie obu chorób, takie jak insulinoopomość i związana z nią otyłość, zwłaszcza typu centralnego. Równocześnie nadciśnienie tętnicze może być wtórne do powikłań cukrzycy, nefropatii, przewlekłego zakażenia dróg moczowych lub miażdżycy.

W cukrzycy typu 1 nadciśnienie jest najczęściej następstwem nefropatii cukrzycowej. Ocenia się, że po 20 latach trwania cukrzycy nadciśnienie rozwija się u 40% chorych. Szczególnie zagrożeni są chorzy, których rodzice chorowali na choroby układu krążenia oraz chorzy z mikroalbuminurią. W cukrzycy typu 2 nadciśnienie może być rozpoznawane przed rozpoznaniem lub w chwili zdiagnozowania cukrzycy i znacznie rzadziej wiąże się z nef-ropatią.

W każdej postaci cukrzycy nadciśnienie wpływa niekorzystnie na rozwój przewlekłych powikłań cukrzycy, zwłaszcza nefropatii i retinopatii. Dlatego też leczenie nadciśnienia u chorych z cukrzycą powinno być prowadzone bardzo systematycznie. W doborze leków hipotensyjnych należy uwzględniać również wpływ farmakoterapii na przebieg choroby metabolicznej. Preferowane są inhibitory enzymu konwertującego, które nie wpływają na wartość glikemii i lipidów, natomiast zwalniają postęp nefropatii cukrzycowej. Równie korzystne wydaje się stosowanie antagonistów wapnia i blokerów receptora angiotensyny II. Bezpiecznie mogą być podawane leki z grupy alfa-antagonis-tów, zwłaszcza o przedłużonym działaniu. Natomiast diuretyki tiazydowe i nieselektywne beta-blokery mogą mieć niekorzystny wpływ na profil lipidowy, glikemię, a te drugie mogą ponadto utrudniać odczuwanie hipo-glikemii przez chorego i pogarszać ukrwienie kończyn. Z leków moczopędnych można bezpiecznie stosować diuretyki pętlowe i indapamid.

 

Do góry