Ocena brak

CÓRKA SYJONU

Autor /Prochor Dodano /01.08.2012

Biblijna nazwa Jerozolimy, jej mieszkańców lub całego narodu izr.; w teologii stosowana do NMP.

Termin CS. lub jego synonimy: Córka Jeruzalem, Judy, mojego narodu, przedstawiane w postaci dziewicy lub rodzącej kobiety, najczęściej występują u proroków ST jako personifikacje Izraela, przeważnie w opisach jego cierpień; spośród nich największe znaczenie mają przepowiednie mesj. (Mi 4,8; So 3,14-20; Za 9,9; Jl 2,21), ukazujące cierpiącego Izraela, który całą wiarę i wszystkie swe nadzieje złożył w Bogu, od niego jedynie oczekując zbawienia; prorocy zachęcali Izraela do radości, bo do CS. nadchodził Bóg jako król i zbawca.

Słowa So 3,14-20 skierowane do CS. odniósł Łk 1,28 w opisie zwiastowania NMP; ponadto aluzje do wypowiedzi o CS. zawarte w Magnificat (Łk 1,46-54), w opisie narodzenia Jezusa (2,1-11) oraz w in. tekstach pozwalają sądzić, że Łk (a może i in. autorzy ksiąg NT) widział w Maryi doskonałą CS. Podstawą tego stwierdzenia jest zamieszkanie w jej łonie Boga, macierzyństwo Boże NMP i zachęta do radości z powodu przyjścia Mesjasza; identyfikacja CS. z Maryją wskazuje na identyfikację Jezusa z Bogiem, o czym często mówią także in. teksty Łk.

Teologowie współcz. również potwierdzają, że ideał CS. w pełni zrealizowała Maryja: Bóg zamieszkał w niej w sposób szczególny przez wcielenie, a Maryja jako służebnica Pańska stała się najdoskonalszą -» resztą Izraela poprzez swą pokorę, dziewictwo i całkowite zaufanie Bogu, od którego otrzymała „wielkie rzeczy"; z niej narodził się Panujący ; jej macierzyństwo zapoczątkowało zbawienie oraz narodziny nowego -» Ludu Bożego. Sobór Wat. II, mimo że nie rozwinął tematu CS. w odniesieniu do Maryi, zaaprobował jednak samą ideę, nazywając Maryję „wzniosłą Córą Syjonu" (KK 55).

 

H. Sahlin, Der Messias und das Gottesvolk, Up 1945; tenże, Jungfrau Marla--Dottern Sion, Ny kyrklig tidskrift 18 (1949) 102-124; A.G. Hebert, The Virgin Mary as the Daughter of Zion, Theol 53 (1950) 403-410; D. Correa, De significa t ione mon tis Sion in Sacra Scriptura, R 1954; R. Laurentin, Structure et théologie de Luc I-II, P 1957, 1964*. 148-163; L. Deiss, Marie, Fille de Sion, P 1959; S. Zimmer, Zion als Tochter, Frau und Mutter, Mn 1959; M. Thurian, Marie, Mire du Seigneur, figure de l'Eglise, Taizé 1962, 19683; H. Cazelles, Fille de Sion et théologie moriate dans ta Bible, Etudes mariâtes 21 (1965) 51-71 ; tenże, La fonction maternelle de Sion et de Marie, w: Maria in Sacra Scriptura, R 1967, VI 165-178; R. Kugelman, The Hebrew Concept of Corporate Personality and Mary the type of the Church, w: Maria tn Sacra Scriptura, R 1967, VI 179-184; E.G. Mori, Figlia dl Sion e Serva di Jahvé nella Bibbia e nel Vaticane II, Boi 1970; L. Suarez, Salmo de la Hija de Sión en la economia de la salva-clan, EphMar 23 (1973) 253-280.

Podobne prace

Do góry