Ocena brak

Coaching i mentoring

Autor /LucJannnn Dodano /02.04.2013

Coaching i mentoring pojawiły się we współczesnych firmach jako odpowiedź na idee przywództwa wymagające od kierowników nie tylko wiedzy i umiejętności technicznych oraz specjalistycznych, ale także określonych właściwości, umiejętności „bycia z drugim człowiekiem”, nawiązywania satysfakcjonujących relacji itp. Coach i mentor to kierownicy inteligentni emocjonalnie, dysponujący przede wszystkim kompetencjami społecznymi.

Coaching to „proces pomagający ludziom w osiąganiu lepszych wyników działań”; innymi słowy: to planowany, dwustronny proces, w wyniku którego człowiek rozwija umiejętności i osiąga określone kompetencje dzięki rzetelnej ocenie, ukierunkowanej praktyce i regularnym sprzężeniom zwrotnym (Persloe, 1998). Istotę coachingu stanowi zindywidualizowany sposób motywowania, inspirowania i przekonywania podwładnego przez kierownika do rozwoju i doskonalenia zawodowego. Inaczej mówiąc: coaching to kierowanie dostosowane do potrzeb podwładnych, przede wszystkim do ich potrzeb rozwojowych.

Bardzo ważne jest, żeby styl kierowania dostosowywać zarówno do typu motywacji, jak i specyfiki roli pracowniczej, czyli żeby przejść od „prowadzenia za rękę” do osłabienia kontroli i stosowania stylu tzw. „wolnej ręki”. Efektywny coaching opiera się przede wszystkim na umiejętnościach społecznych, takich jak umiejętność nawiązywania kontaktów i dobrej komunikacji z pracownikiem, umiejętność jasnego wyrażania się, aktywnego słuchania, wnikliwej obserwacji, zadawania pytań, empatii i wrażliwości na stany emocjonalne innych ludzi, udzielania odpowiedzi zwrotnej i oceny, zachęcania i „zagrzewania” do pracy oraz uczenia się.

Wśród cech kierownika, od których zależy dobry coaching, wymienia się cierpliwość, poczucie humoru, asertywność, stanowczość, skłonność do refleksji, wiarę w siebie, umiejętność panowania nad własnymi emocjami. Coach, czyli „trener”, pomaga podopiecznemu w planowaniu rozwoju i kariery zawodowej, ustalaniu i osiąganiu celów, które muszą być wymierne, osiągalne, trafnie dobrane i umiejscowione w czasie. Ponosi on na co dzień odpowiedzialność za wyniki swojego podwładnego - czy to bezpośrednio w produkcji, czy w pracy innego typu. Relacja coacha i podopiecznego oparta jest na wyraźnie zarysowanej zależności służbowej.

Mentoring stanowi pewną odmianę coachingu. Mentor pełni rolę raczej przyjaciela, doradcy, aniżeli przełożonego. Opiekuje się on pracownikiem, stażystą lub uczestnikiem programu kadry rezerwowej, udzielając mu pomocy i doradzając na różnych etapach kariery zawodowej. Coach i mentor powinni posiadać w zasadzie takie same kompetencje społeczne; różnica między nimi polega jedynie na tym, iż wchodzą w różne relacje z podopiecznymi. Obydwaj stanowią jednak dla nich swoisty wzór do naśladowania, zawsze muszą być zatem świadomi swojej odpowiedzialności.

Podobne prace

Do góry