Ocena brak

Co to jest wiązanie kowalentne?

Autor /Stach Dodano /31.01.2012

W' wiązaniu kowalentnym atomy wiążą się ze sobą dzięki uwspólnieniu elektronów na ostatnich powłokach. Atom tlenu ma na przykład 6 elektronów na powłoce L, która jest jego powłoką zewnętrzną. Gdy dwa atomy tlenu uwspólnią po dwa elektrony, to na każdej z powłok L, które mo­gą zawierać do 8 elektronów, znajdzie się właśnie 8 ujemnych cząstek elementarnych. Dlatego sta­bilną formą tlenu jest cząsteczka 02.
Najlżejszy z- atomów, atom wodoru ma zaledwie jeden elektron na pierwszej powłoce K, która jest zarazem zewnętrzną powłoką. Azot ma z kolei 5 elektronów na powłoce L. W cząsteczce amonia­ku (NH3) występują trzy wiązania kowalentne pomiędzy centralnym atomem azotu a trzema ato­mami wodoru. Jednakże przy atomie azotu pozo­staje nie biorąca udziału w tym wiązaniu swobod­na para elektronowa, która może być uwspólniona ze zjonizowanym atomem wodoru. W ten sposób może powstać jon amonowy NH4+. Jest to tak zwane semipolarne, bądź koordynacyjne wiązanie kowalentne. W niektórych wiązaniach kowalentnych elektrony są silniej związane z jednym z ato­mów biorących w nim udział. W rezultacie jedna część utworzonej cząsteczki ma niewielki ładunek ujemny, a inna dodatni. Jest to tak zwane wiązanie polarne. Niekiedy zdarza się tak, że wiązania polar­ne w cząsteczce znajdują się z jednej jej strony, podczas gdy z drugiej strony zgrupowane są swo­bodne pary elektronowe. Cząsteczki takie mają duży moment dipolowy i są nazywane cząstecz­kami polarnymi. Jeśli są to ciecze, cechuje je duża zdolność rozpuszczania związków jonowych (patrz poniżej). Wysoce polarną cząsteczką jest cząstecz­ka wody (H20). Ma ona kształt litery V, z atoma­mi wodoru po jednej stronie i atomem tlenu ze swobodnymi parami elektronowymi po drugiej.

Podobne prace

Do góry