Ocena brak

Co to jest Technika Alexandra?

Autor /Grzebyk Dodano /31.01.2012

Technika Alexandra pomaga, świadomie kontrolować postawę ciała, równowagę i wykonywane ruchy. Pozwala uświadomić sobie szkodliwe napięcia, których wcześniej nie zauważaliśmy.
Często w dzieciństwie słyszeliśmy: „Stań prosto! Nie garb się! Ściągnij łopatki i wypnij pierś! Siedź wyprostowany! Patrz pro­sto przed siebie! Nie pochylaj głowy!" Może bu­dziły w nas irytację, ale powinniśmy się do nich stosować. Od dawna bowiem wiadomo, że postawa ciała ma znaczący wpływ na nasze zdrowie a także dobre samopoczucie.
Bardzo ważne jest, w jaki sposób leżymy, siedzi­my i chodzimy. Źle zaprojektowane łóżka i krze­sła, a także złe nawyki przyczyniają się do wy­stępowania bólów głowy, nóg, sztywności stawów i wielu innych problemów zdrowotnych.

Podstawowe zasady.
Technika Alexandra to system wykorzystujący zależności między postawą ciała, a stanem umy­słu. Specjaliści w tej dziedzinie analizują i udoskonalają postawę ciała - sposób siedzenia, stania i po­ruszania się - a także procesy umysłowe związane z procesami fizycznymi. Wiodąca zasada tego sys­temu głosi, że sposób, w jaki wykorzystujemy na­sze ciało, wpływa na zdrowie fizyczne i umysłowe oraz dobre samopoczucie.
Metody stworzone przez Alexandra zostały zaliczone do technik „rehabilitacyjnych", czyli przywracających sprawność mięśniom, nerwom, kościom i stawom. Proces ten jest świadomie kon­trolowany. Wymaga on nauczenia się prawidłowego chodzenia, stania, siedzenia i poruszania-się. Stopniowo zaczynamy zdawać sobie sprawę ze stanu ciała i nawyków, jakie przyswoiliśmy sobie przez wiele lat. Często są one nieprawidłowe. Po­trzebna jest więc świadoma praca nad rozpozna­niem i zlikwidowaniem złych nawyków.
Zwolennicy techniki Alexandra twierdzą, że jeśli dostosuje sieją do indywidualnych potrzeb, może ona pomóc w wielu dolegliwościach zdrowotnych. Może przynieść ulgę w bólu, poprawić zdrowie fizyczne i psychiczne. Stosować ją mogą szcze­gólnie ci, którzy chcieliby osiągnąć wysoki stopień koordynacji ciała i umysłu i być świadomi swojej postawy, jak muzycy, aktorzy i inni artyści, prak­tykujący jogę i medytację, a także sportowcy.

Odkrycia Alexandra.
Podstawy tej techniki zostały stworzone przez Australijczyka, Fredericka Matthiasa Alexandra (1869-1955) pod koniec XIX wieku i rozwijane w wieku XX. Alexander był aktorem. Miał pewne problemy zdrowotne, których przyczyn nie ustalono. Odkrył on, że podczas występowania na scenie jego głos załamuje się, a oddychanie zaczyna sprawiać mu trudność - problemy te znikają natomiast podczas normalnej rozmowy. Alexander próbował szukać pomocy w konwencjonalnej medycynie, ale bez rezultatu. Zaczął więc w lustrze uważnie obserwować samego siebie podczas mówienia i chodzenia. Odkrył, że wygłaszając kwestie na scenie nieświadomie odchy­la głowę do tyłu i w dół. Taki układ ciała obciąża kręgosłup, szyję, krtań i klatkę piersiową, i unie­możliwia im prawidłowe funkcjonowanie. Zaczął więc wypracowywać sposoby mające na celu wyeliminowanie złego nawyku. Przez następne lata badał związki pomiędzy postawą ciała, umysłem a ogólnym stanem zdrowia.

Kręgosłup.
Wkrótce Alexander doszedł do wniosku, że stan kręgosłupa odgrywa kluczową rolę w funkcjono­waniu całego organizmu. Naturalna długość krę­gosłupa i integralność wszystkich jego elementów, zwłaszcza w części szyjnej, jest warunkiem zdro­wia fizycznego i psychicznego. (Osteopatia i nauka o pielęgnacji stóp, stworzone mniej więcej w tym samym czasie, także podkreślają znaczenie kręgo­słupa dla zdrowia).
Prawidłowo wygięty kręgosłup i właściwa po­stawa ciała stwarzają odpowiednie warunki tego, co Alexander nazwał „dobrym wykorzystaniem własnego ciała". Wszystkie narządy i układy we­wnętrzne pracują w takiej sytuacji wydajniej i w bardziej zrównoważony sposób. Dzięki utrzy­mywaniu prawidłowej postawy ruchy są bardziej giętkie, skoordynowane i nie wymagają wysiłku i napięcia. Alexander w swoich badaniach skon­centrował się szczególnie na związku pomiędzy głową i szyją a plecami.

Równowaga.
Alexander zauważył, że z czasem wiele osób nabie­ra niewłaściwych nawyków związanych z postawą. Stoją tak, że jedno biodro albo ramię jest niżej od drugiego, zamiast na tym samym poziomie. Czasem wyrównują ramiona lub biodra, przez co krę­gosłup jest nadmiernie wygięty. Garbią się, siedzą z zaokrąglonymi plecami i są zbyt napięci. Często zdarza się, że wysiłek włożony w wykonanie jakie­goś ruchu przynosi niewspółmiernie małe rezulta­ty, ponieważ wykonywany jest on w nieprawidło­wy, niewydajny sposób.
Ciało wielu osób sprawia wrażenie nienatural­nie ściągniętego i spiętego. Napięcia i niewłaści­we ustawienia części ciała występują wszędzie; w mięśniach, kościach i stawach. Problem polega na tym, że te nawyki, napięcia i niewydajna praca stają się tak naturalne i wpojone, że ludzie nie zdają sobie z nich sprawy.
Jeśli na przykład czytacie tę stronę siedząc - to czy przypominacie sobie w jaki sposób siadaliście? Siedzenie, stanie czy chodzenie to czynności wy­konywane zazwyczaj tak automatycznie, że rzad­ko o nich myślimy.

Pozbywanie się nawyków.
Alexander sugerował, że te wszystkie złe nawyki trzeba zauważyć, przeanalizować przełamać i od­uczyć się ich. Następnie trzeba opanować nowe, lepsze, właściwe nawyki, które zastąpią stare zwyczaje. Te udoskonalone sposoby poruszania się, chodzenia, stania, leżenia umożliwią lepszy prze­pływ energii przez cały organizm, dzięki czemu postawa i wykonywane ruchy będą lżejsze i znacz­nie swobodniejsze.
Ta wolność fizyczna pociągnie za sobą podob­ną wolność umysłu. Umysł wyswobodzi się od psy­chicznych stresów i napięć. Technika Alexandra uczy ludzi osiągnąć spokój i lepiej reagować na świat zewnętrzny, gdyż są oni w stanie efektyw­niej wykorzystać swoją energię i uzyskać równo­wagę umysłu. Ludzie, którzy nauczyli się tej tech­niki twierdzą często, że ogarnia ich zdumienie, kiedy uświadamiają sobie, jak bardzo byli wcze­śniej spięci fizycznie i umysłowo.

Nauka.
Jeśli ktoś chciałby zdobyć więcej informacji na temat techniki Alexandra, powinien skonsultować się z wykwalifikowanym nauczycielem tej techni­ki, który przeszedł intensywny kurs w zakresie teo­rii, zasad i metod.
Chociaż wszystkie zajęcia charakteryzują się kilkoma wspólnymi cechami, każdy terapeuta ma nieco inną metodę pracy. Spotkania odbywają się indywidualnie. Terapeuta planuje lekcję zgodnie z indywidualnymi, fizycznymi i umysłowymi potrzebami pacjenta. Pacjent siada, leży lub chodzi, a terapeuta obserwuje jego ciało, mięśnie i kości podczas pracy. Następnie terapeuta łagodnie usta­wia ciało pacjenta, by wykonywało lepsze, bardziej efektywne ruchy.

Nawyki.
Praca terapeuty polega na przykład na eliminowa­niu napięcia, zwłaszcza w szyi, ramionach i ple­cach, i nauczaniu nowych, lepszych nawyków doty­czących ustawiania bioder, kolan, łydek, łokci, nadgarstków i palców. Pacjent uczy się skupiać swoją uwagę na nowych nawykach.
Lekcje trwają zwykle od kilku tygodni do kilku miesięcy. Pacjent uczy się wykorzystywać opano­wane techniki także poza lekcją. Nacisk nie­odmiennie kładzie się na wiodącą zasadę Alexandra - zwaną przez niego „świadomą kontrolą".

Łatwe do naśladowania.
Technika Alexandra wydaje się ciekawa wielu ludziom, ponieważ:
• nie odwołuje się do żadnych poglądów reli­gijnych (w odróżnieniu od wielu technik medyta­cyjnych)
• jest praktyczna, bo rozwiązuje problemy życia codziennego
• nie przeszkadza w stosowaniu innych terapii. Omawiana technika cieszy się poparciem wielu
naukowców, a wśród jej zwolenników wymienić należy Nicholasa Tinbergena, laureata nagrody Nobla w dziedzinie medycyny, choć jej rezultatów nie można w pełni wyjaśnić teoriami konwencjo­nalnej wiedzy medycznej. Okazała się pomocna w leczeniu dolegliwości mięśni i stawów, bólów pleców i nóg, nadciśnienia, zaburzeń trawiennych, astmy i problemów z oddychaniem, bólów głowy i migreny, a także wielu innych przypadłości. Po­mogła także osobom, które znajdowały się na skra­ju wyczerpania psychicznego lub czuły się źle i nie mogły ustalić przyczyny występowania tych przy­krych dolegliwości.

Podobne prace

Do góry