Ocena brak

Co to jest stan nieważkości?

Autor /Drugi Dodano /31.01.2012

Mimo to trening jest konieczny, aby przygotować astronautów do pracy w stanie nieważkości. Kandydaci do uczestniczenia w amerykańskim progra­mie lotów kosmicznych doświadczają nieważko­ści na pokładzie specjalnie przystosowanego, duże­go samolotu transportowego KC 135, nazywanego przez nich „rzygającą kometą". Maszyna z podda­wanymi treningowi astronautami na pokładzie naj­pierw wzbija się na dużą wysokość, po czym stop­niowo nurkuje po dokładnie obliczonym torze zakrzywionym. Samolot spada z przyspieszeniem równym przyspieszeniu ziemskiemu, co oznacza, że pasażerowie nie odczuwają nacisku na podło­gę. Mogą swobodnie unosić się w kabinie samo­lotu, doświadczając uczucia nieważkości i próbu­jąc wykonywać różne zadania. Dzięki temu mogą sprawdzić, jak poradziliby sobie z pewnymi czyn­nościami w kosmosie.
Inną metodą poznania niektórych aspektów pozostawania w stanie nieważkości jest praca pod wodą. Przyszli astronauci, ubrani w kombinezony do pracy w otwartej przestrzeni kosmicznej, uczą się instalować aparaturę i wykonywać różne napra­wy na zewnątrz statku. Siła wyporu wody przeciw­działa sile ciężkości, jednak podczas eksperymen­tów podwodnych nie da się w pełni symulować warunków panujących w kosmosie.
Gdy statek wylatuje na orbitę i załoga znajduje się w stanie nieważkości, astronauci wyraźnie odczu­wają napływ krwi do klatki piersiowej i głowy. Nieważkość powoduje także niedrożność nosa i opuchliznę twarzy.
Podczas pierwszych kilku dni na orbicie więk­szość astronautów cierpi na różne dolegliwości określane ogólnie mianem choroby kosmicznej. Objawy trwają dopóty, dopóki organizm nie przy­wyknie do nowych warunków. Jednak nawet gdy ludzie ponownie poczują się dobrze, nieważkość powoduje w ich organizmach odwapnianie kości, co czyni je kruchymi. Efekt ten może ograniczać czas, który ludzie mogą stosunkowo bezpiecznie dla zdrowia spędzić w stanie nieważkości. Rosjanie przeprowadzali jednak eksperymenty polegające na ciągłej pracy astronauty na orbicie przez ponad rok i nie stwierdzili żadnych nieodwracalnych zmian chorobowych. W przyszłości planuje się uniknąć problemów związanych z nieważkością w czasie długich lotów załogowych przez wprawienie statku kosmicznego w ruch obrotowy, dzię­ki czemu uzyska się tzw. „sztuczną grawitację".

Podobne prace

Do góry