Ocena brak

Co to jest psychologia postaci?

Autor /Huzar Dodano /31.01.2012

W opozycji do behawioryzmu stała przede wszystkim tak zwana psychologia postaci (Gestalt), szkoła, która powstała tuż przed pierwszą wojną światową. „Gestalt" w języku niemieckim oznacza „cały"; w przeciwieństwie do behawiorystów psy­cholodzy postaci byli zdania, że nie wszystkie aspekty ludzkiego zachowania można wyjaśnić przez syntezę odruchów. Czasami jedno zjawisko w całości jest czymś więcej niż jedynie sumą poszczególnych elementów.
Eksperymentalnie potwierdził te tezy niemiec­ki psycholog Max Wertheimer, który przeprowadził ważne doświadczenie na uniwersytecie w Berlinie w 1912 roku. Doświadczenie dotyczyło sposobu, w jaki ludzie postrzegają ruch. Wertheimer zaob­serwował, że jeśli dwa, położone obok siebie źró­dła światła, będą na zmianę zapalane i gaszone, a odległość pomiędzy nimi i czas zapalania i gasze­nia będą wystarczająco krótkie, wówczas więk­szość ludzi dostrzeże to zjawisko jako światło prze­mieszczające się z jednego miejsca w drugie. Gdyby sposób postrzegania zjawisk zewnętrznych był zależny jedynie od stymulowania światłem ko­mórek siatkówki w oku i od połączeń nerwowych prowadzących do mózgu, powinniśmy zobaczyć gasnące naprzemiennie dwa światła, a nie jedno, poruszające się ruchem ciągłym. Złudzenie jest dowodem na to, że mózg przetwarza bodźce.
Te same zasady rządzą wieloma innymi złu­dzeniami optycznymi. W latach dwudziestych Max Wertheimer stosował psychologię postaci do ana­lizowania sposobów rozwiązywania problemów, kładąc podwaliny dla dalszych prac w zakresie psy­chologii poznawczej.
Pod koniec XIX wieku Zygmunt Freud, psy­chiatra praktykujący w Wiedniu, stworzył rewolu­cyjną teorię w celu wyjaśnienia patologicznych zachowań u swoich pacjentów. Na jej podstawie rozwinął pewną formę psychoterapii, która otrzy­mała nazwę psychoanalizy freudowskiej. Psycho­analiza w znaczący sposób przyczyniła się do lep­szego rozumienia ludzkich zachowań.

Podobne prace

Do góry