Ocena brak

Co możesz powiedzieć o Martinie Heideggerze? Do jakiego kierunku filozoficznego zaliczyłbyś jego filozofię?

Autor /Olaf Dodano /06.07.2011

Martin Heidegger (1889-1976), Filozof niemiecki, profesor uniwersytetów w Marburgu i we Fryburgu, jest uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli egzystencjalizmu, jednej z najpopularniejszych doktryn filozoficznych XX wieku, zapoczątkowanej przez duńskiego filozofa Sorena Kierkegaarda. Heidegger reprezentował myśl związaną z analizowaniem "bytu" człowieka i jego "bycia" w otaczającym go świecie ludzi i rzeczy, w czasie i przestrzeni. Podejmował tematy egzystencjalne przede wszystkim z punktu widzenia teorii bytu, czyli ontologii. Jego najsłynniejsze dzieła to m.in. "Bycie i czas" (1927), "Kant a problem metafizyki" (1929) i "Budować, mieszkać, myśleć" (1977).

Filozofia Heideggera jest pewną wersją filozofii analitycznej: filozof ten poddaje analizie siebie, swoją egzystencję, swój stosunek do świata, innych, a wreszcie do Boga. Egzystencjalizm jako analiza sensu istnienia zbliża się bardzo do antropologii filozoficznej, czyli do odczytywania wszystkiego przez pryzmat człowieka

Czym jest sam egzystencjalizm?

To współczesny kierunek filozoficzny występujący również w literaturze pięknej zajmujący się rolą indywidualnej jednostki w świecie, głoszący, że ma ona wolny wybór i jest bezwzględnie odpowiedzialna za własne czyny, co stwarza poczucie lęku i beznadziejności, prowadzi do skrajnego pesymizmu.

Filozofia egzystencjalna została wznowiona około roku 1930, po stu latach od momentu jej zainicjowania. Głównymi jej przedstawicielami są: w Niemczech Martin Heidegger, a we Francji Jean Paul Sartre. Pozostali to między innymi: Karl Jaspers i G. Marcel

Egzystencjalizm miał cztery istotne motywy:

  • Motyw humanizmu – że istnienie ludzkie jest właściwym tematem filozofii.

  • Motyw infinityzmu – że człowiek skończony styka się wciąż w istnieniu swym z nieskończonością.

  • Motyw tragizmu – że istnienie ludzkie jest wypełnione troską i grozą śmierci.

  • Motyw pesymizmu: że człowieka otacza nicość, że nie ma nic, na czym mógłby się oprzeć. Ten motyw pojawia się naprawdę dopiero w egzystencjalizmie XX w.

Podobne prace

Do góry