Ocena brak

Ciernie

Autor /Hon Dodano /30.05.2013

„Przeklęta niech będzie ziemia z twego powodu (...) Cierń i oset będzie ci ona rodziła” (Rdz 3,17 n.). Tak brzmi wyrok Boga skazujący Adama, gdy skuszony przez Ewę spożył zakazany owoc. Słowa tego wyroku nie oznaczają jednak, że Bóg pozwolił rosnąć cierniom i kolcom dopiero po grzechu pierworodnym. Rosły już i przedtem, tylko nie wyrządzały szkód. Teraz jednak rożpleniły się i jako uciążliwe chwasty utrudniały człowiekowi uprawianie roli, sprowadzały nań cierpienia i niepowodzenia i tym samym stały się typowym symbolem kary za grzechy i ziemskiego trudu.

Upłynęło wiele tysięcy lat. Nastała pełnia czasów i oto tym symbolem pokuty, cierpienia i bólu pozwolił sobie Zbawiciel ukoronować swą najświętszą głowę i tak uświęcił ciernie i uczynił je narzędziem zbawienia świata.

W Palestynie w suchej porze roku kolczaste krzewy zarastają całe połacie ziemi. Pismo Święte zna co najmniej dwadzieścia nazw na ich określenie. Gdy prorocy, zwłaszcza Izajasz, mówią o wygnaniu Żydów i o spu-itoszeniu ziemi ojczystej, wspominają o plenieniu się tych roślin po całej ziemi:

„W owym dniu wszelki obszar, tam gdzie jest tysiąc winnych szczepów wartości tysiąca syklów srebrnych, będzie pastwą głogu i cierni. Ze strzałami i z Jukiem wejdzie tam [myśliwy], bo cała ziemia będzie [po-sryta] głogiem i cierniami. A we wszystkie góry, które się uprawiało notyką. nikt się nie zapuści, bojąc się głogu i cierni” (Iz 7,2325; oor. >,6; 9,17; 27,4; 32,13; 34,13).

Pismo Święte w wielu miejscach mówi o cierniach w znaczeniu przenośnym. Porównuje do nich łudzi złych i bezbożnych (Mi 7,4; Iz 32,12) waz to, co jako duchowy cierń dręczy i rani zarazem ciało i duszę. Cze-;to Pan w swej mądrości obsadza krzewami ciernistymi drogi człowieka, iby odwieść go od błędnych’ ścieżek i prowadzić go drogą wiodącą do prawdziwego celu. Dlatego w Księdze Ozeasza znajdujemy słowa Pana: .Dlatego zamknę jej drogę cierniami i murem otoczę, tak że nie znajdzie ;wych ścieżek” (2,8).

Według słów Zbawiciela z przypowieści ewangelicznej o siewcy również ;o, cc.-, przyjemne w porządku naturalnym, może okazać sit w znaczeniu ladprzyrodzonym krzewem ciernistym i być przeszkodą w rozwoju dobrego nasienia: „To, co padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą i przez troski, bogactwo i przyjemności życia >ywają zagłuszeni i nie wydają owocu” (Łk 8,14).

W homilii do tej perykopy ewangelicznej powiada św. Grzegorz Wielki:

„Któż by mi kiedy uwierzył, gdybym chciał ciernie tłumaczyć jako jogactwa. zwłaszcza że te pierwsze kłują, a te drugie cieszą? A jednak :ą cierniami, gdyż ukłuciami ciągłych trosk kaleczą ducha, gdy pociągają lo grzechu, powodują, że krwawi on jakby odniósł ranę.”

Tak, ..cierniem jest każdy grzech — powiada znowu św. Grzegorz w Moraliach komentując słowa z Księgi Hioba (20,10) — ponieważ kiedy iirowaćzi do uciechy, ukłuciem swoim rani ducha. Każdy człowiek sprawiedliwy i pokutujący powiada: »Nawróciłem się w nędzy mojej, gdy kwil cierń « (Ps 31,4 — Wig)”.

Symbolem grzesznej i cierpiącej nafury ludzkiej są również ciernie n wielkiej wizji Mojżesza, którą otrzymał pod górą Horeb, dokąd zapę-Iził trzodę swego teścia: „Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu >gnia, ze środka krzewu, [Mojżesz] widział, jak krzew płonął ogniem, i nie spłonął od niego” (Wj 3,2).

Ów krzak kolczasty oznacza następnie łud Izraela cierpiący w niewoli rgipskiej: nie będzie on zniszczony, lecz żywy wyjdzie z płomieni udręki, rednakże ten sens dosłowny kryje w sobie znaczenie bardziej wzniosłe: r uciemiężonego narodu żydowskiego 'wyjdzie Mesjasz. Słowo Boże po-lobne do płonącego ognia łączy się z naturą ludzką wziętą z upadłego x>ko!en|g i nie niszcząc jej przenika żarem swego Bóstwa. Prawdziwie ludowna wizja, przed którą Mojżesz zdejmuje obuwie i zasłania swe obli-ize!

Ta wzniosła tajemnica kryje w sobie jeszcze inną tajemnicę: Matka, rtóra daje światu Boga-Człowieka, pozostaje nienaruszona w swoim dziewictwie, podobnie jak ów krzew ciernisty nie doznaje żadnego uszczerbku od płomieni ognia.

W ten sposób wizja przywódcy Izraela stała się jednym z najpiękniej szych symboli maryjnych, który opiewa Kościół w święto Obrzezania Pań skiego i Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny:

„Rubum, quem viderat Moyses incombustum, conservatam agnovirnu tuam laudabilem virginitatem: Dei Genetrix, intercede pro nobis.” W cyklach maryjnych od XIII do XVII w. gorejący krzew ciernist; należy do najbardziej znaczących symboli. Motyw ten wykuwano żarów no w kamieniu, jak na przykład na gotyckich portalach katedr francu skich w Laon, Chartres, jak i często wykorzystywano w kościelnym ma larstwie ściennym i miniaturowym, w malowidłach na szkle, w tkactwif i hafciarstwie.

Podobne prace

Do góry