Ocena brak

Ciemiężyca biała

Autor /Tomasz Dodano /19.01.2012

Bylina z krótkim kłączem bulwiastym, o wielu silnych korzeniach, z grubą łodygą i liśćmi naprzemianległymi, szerokoeliptyczaymi, pofałdowanymi wzdłuż nerwów. Łodyga kończy się wiechą złożoną z zielonożółtawych kwiatów. Owocem jest torebka. Cała roślina jest silnie trująca. Rośnie na wilgotnych łąkach górskich w Europie Środkowej i Południowej. W Polsce jest pod ochroną.

Zbiera się kłącza z częścią korzeni (Radix Veratri albi). Po starannym umyciu, usunięciu części nadziemnych i przecięciu wzdłuż suszy się w temperaturze nie przekraczającej 50°C. Kłącze zawiera trujące alkaloidy, m. in. weratrynę i protoweratrynę A i B, rozszerzające naczynia krwionośne i obniżające ciśnienie, gorycze, żywicę i kwasy organiczne. Na skutek toksyczności kłącza lecznictwo ludowe już go nie używa. Ciemiężyca używana jest przede wszystkim w postaci nalewki (Tinctura Veratri) jako środek obniżający ciśnienie krwi. Leki produkowane przez przemysł farmaceutyczny są stosowane w kardiologii, przeciw skurczom serca, atakom astmy i kokluszowi. Działają przeciwgorączkowo i napotnie. Ciemiężyca wchodzi w skład maści i pomad używanych do masaży przeciwnewralgicznych i przeciwgośćcowych. W ten sam sposób jest używane kłącze ciemiężycy czarnej (V.nigrum).

Medycyna weterynaryjna używa ciemiężycy jako insektycydu i do leczenia układu trawiennego. Podczas posługiwania się lekiem trzeba nosić maskę ochronną, ponieważ proszek ciemiężycy drażni oczy i powoduje nie dające się opanować kichanie. Ciemiężyca znieczula miejscowo skórę. Dawka śmiertelna wynosi 1-2 g proszku.

Okres kwitnienia:

VII-VIII

Zbiór kłączy:

IX-X

Podobne prace

Do góry