Ocena brak

Cibora papirusowa

Autor /Adam333 Dodano /23.01.2012

Właśnie z tej rośliny starożytni Egipcjanie wyrabiali papier. Z jej łodyg wyjmowano cienkie paski gąbczastego rdzenia, moczono je i prasowano. Dziś cibora papirusowa jest używana jako delikatna roślina ozdobna lub wodna. Rosnący w kępach C.papirus jest zawsze zieloną byliną o trójkątnych łodygach, w lecie zwieńczonych dużymi baldachami zwieszających się kwiatów. Łodyżki kwiatowe mogą osiągać do 45 cm długości. Kiedy cibora kwitnie, wygląda tak, jakby na każdej łodydze znajdowała się złotobrązowa gwiazda. W swoim rodzimym środowisku często rośnie w wolno płynącej wodzie, o głębokości do 90 cm. W uprawie sztucznej na zewnątrz domu można ją posadzić nad brzegiem oczka wodnego, w zabezpieczonej przed mrozem oranżerii lub po prostu w pojemniku wypełnionym wodą.

Cibora wytrzyma w zimie minimum 4°C, ale preferuje zakres od 10 do 22°C. Przy wysokich temperaturach musimy zapewnić jej dobrą wentylację.

Lubi światło i będzie rosła zarówno w pełnym słońcu jak i w jasnym, niebezpośrednim świetle.

Korzenie cibory powinny być stale wilgotne. Dlatego najlepiej uprawiać ją w pojemniku z wodą lub dbać o to, żeby zawsze miała wilgotne podłoże.

Zwykle nie ma potrzeby zwiększania wilgotności, gdyż jeżeli wciąż dostarczamy roślinie wody, jednocześnie podnosimy wilgotność w jej bezpośrednim otoczeniu.

Od początku wiosny do końca lata należy nawozić ciborę papirusową raz w tygodniu, stosując rozcieńczony o połowę, standaryzowany nawóz dla roślin doniczkowych.

Przerośnięte okazy przesadzamy wczesną wiosną do ziemi gliniastej. Równocześnie można podzielić większe kępy.

Świeżo podzielone i przesadzone rośliny mogą sprawić trudności, kiedy zechcemy włożyć je do pojemnika z wodą. Dlatego najpierw uprawiamy je jak zwykłe rośliny przez kilka tygodni, by mogły rozwinąć się korzenie, które utrzymają ziemię na miejscu.

Rozmnażanie cibory

Rozmnażanie cibory nie jest trudnym zadaniem, bowiem młode rośliny wyrastają ze środka rozet liściowych. Nasza ingerencja przyśpiesza tylko naturalny sposób rozprzestrzeniania się. W warunkach domowych powinno to przebiegać w następującej kolejności:

1. Po kwitnieniu odcinamy rozetę liściową wraz z pięciocentymetrowym źdźbłem.

2. Pojedyncze liście skracamy do połowy ich długości.

3. Odwrócone źdźbło wstawiamy do naczynia z letnią wodą. Po ukorzenieniu, ciborę sadzimy do doniczki z ziemią.

COŚ JEST ŹLE

1) Liście gwałtownie żółkną lub brunatnieją. Roślina zasuszona. Podlej dobrze natychmiast i postaw doniczkę w wodzie.

2) Liście obumierają, łodyga żółknie w zimie. Za zimno. Zetnij roślinę - odrośnie na wiosnę.

3) Liście martwe, zmęczone. Brak światła. Przestaw w miejsce oświetlone.

4) Liście lepkie, z zielonymi owadami. Mszyce. Opryskaj pyretrum lub insektycydem systemicznym.

5) Przy poruszaniu się liści unoszą się małe białe owady. Mączlik szklarniowy. Zastosuj derris lub insektycyd systemiczny zawierający resmetrin.

GDY ZAUWAŻYSZ

Brązowienie końców liści - wskazuje na brak wody lub zbyt suche powietrze. Jeśli przycinamy zmienione liście, pozostawmy skrawek suchego liścia. Jeśli przytniemy zieloną część, liść i tak obumrze i wciąż będzie miał brązowy koniec.

Podobne prace

Do góry