Ocena brak

Chrzest Jezusa w Jordanie – jego znaczenie i interpretacja

Autor /Franek Dodano /25.04.2011

W chrześcijańskim przekazie chrztu Jezusa, pokutny charakter chrztu Jana coraz bardziej usuwany jest na plan dalszy a na pierwsze miejsce wysuwa się zbawcze działanie Boga „w” i „na” Jezusie dlatego w literaturze teologicznej mówi się karygmatycznym zwrocie w perykopie chrzcielnej. To spostrzeżenie jest zgodnie ze swoistą cechą biblijnych tekstów w ogóle. Dla perykopy o chrzcie Jezusa oznacza to rozumienie praktykowanego chrześcijańskiego chrztu coraz bardziej wpisuje się w opis chrztu samego Jezusa Chrystusa i tym samym na osobie Chrystusaw nowy sposób otrzymuje chrystologiczną i chrześcijańską interpretację.

On sam staje się punktem krystalizującym. Jego własny chrzest jest miejscem, na którym buduje się kościelna praktyka chrzcielna. Już Marek podchodzi do chrztu Jezusa w sposób programowy. Ponieważ nie posiada on żadnej przedhistorii w formie ewangelii dzieciństwa, chrzest Chrystusa umieszcza na początku swojej ewangelii. Jezus podejmuje przynaglające, eschatologiczne wezwanie Chrzciciela, ale przez Ojca określany jest jako Umiłowany Syn, w którym Bóg znalazł upodobanie. Gdy wychodzi z wody wstępuje na Niego Duch Święty, który wyprowadzi Go najpierw na pustynię, a później wprowadzi Go w działalność publiczną. Już w tym miejscu zaznacza się rys ewangelii:

Jezus włącza się w ludzki tłum, razem z nim przyjmuje na siebie znak pokuty, w związku z czym doświadcza szczególnego oznaczenia przez Ojca i Mocy Ojca, Ducha. Ten staje się impulsem, który kieruje Jego życiem najpierw ku refleksji później ku ludziom. Takie rozpoczęcie ewangelii od chrztu Jezusa musiało zyskiwać coraz większe znaczenie u słuchaczy Chrystusa i u naśladujących Go. Ewangelia Jana refleksja chrztu Jezusa posunięta została jak najdalej. Pierwszy rozdział nie opowiada tak po prostu o przebiegu chrztu lecz w różnych wypowiedziach czyni Chrzciciela świadkiem Mesjańskości Jezusa (J.1,24-36)  A wysłannicy byli spośród faryzeuszów. I zadawali mu pytania, mówiąc do niego: «Czemu zatem chrzcisz, skoro nie jesteś ani Mesjaszem, ani Eliaszem, ani prorokiem?» Jan im tak odpowiedział: «Ja chrzczę wodą.

Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała».  Działo się to w Betanii, po drugiej stronie Jordanu, gdzie Jan udzielał chrztu. Nazajutrz zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: "Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym". Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».

Świadectwo uczniów Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży».” Innymi słowy Chrzciciel i Jego działalność są podporządkowane zbawczemu wydarzeniu w Jezusie Chrystusie aby mu służyć; konkretnie wygląda to tak: „Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».”(J.1,34). Jest obramowana określeniem godnym uwagi Jezusa nie tylko wcześniej(J.1,29) „Nazajutrz zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu, i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” ale i później (J.1,36) „i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży».” Stwierdza się „oto baranek Boży, który gładzi grzech świata”

Jan ewangelista czyni tu aluzje: (J.3,16) „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” (J.8,56) Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień - ujrzał [go] i ucieszył się».” do Abrahama i zagadkowo ciemnej historii z góry Moria, z którą Abraham na nieszczęsne pytanie Izaaka oto jest drzewo i ogień, a gdzie jest zwierze ofiary odpowiedź: Bóg sam wypatrzy baranka na ofiarę [(Rdz.22,8) „Abraham odpowiedział: «Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój». I szli obydwaj dalej.” Ewangelia każe powiedzieć Chrzcicielowi: „tu jest Baranek Boży, Baranek przeznaczony przez Boga na ofiarę. Ewangelista Jan czyni Chrzciciela świadkiem męki Jezusa. W teologicznym wyjaśnieniu możemy powiedzieć, że wedle rozumienia Jana zbawcze wydarzenie, Jego śmierć i wywyższenie jest już wpisane w teologiczny opis chrztu Jezusa.

Do góry