Ocena brak

Chrząstka tarczowata

Autor /abibigail Dodano /11.01.2012

Chrząstka tarczowata (cartilago tłiyreoidea), największa chrząstka krtani, jest płytą ochronną aparatu głosowego i drogi powietrza. Nazwa jej pochodzi z podobieństwa kształtu do czworobocznej tarczy (thyreos = tarcza). Chrząstka tarczowata składa się z dwóch symetrycznych, mniej więcej czworobocznych płytek albo blaszek (laminae), prawej i lewej. Przednie brzegi obu płytek wąskim pośrodkowym pasmem chrząstkowym łączą się z sobą pod kątein (angulus) otwartym ku tyłowi; u kobiet i u dzieci kąt ten jest znacznie większy niż u mężczyzn. Przednie górne narożniki obu płytek są łukowato ścięte, wskutek czego między oboma powstaje głębokie wcięcie tarczowe gór n c (incisura ihyreoidea superior). Ponieważ cała chrząstka pochylona jest nieco do przodu kąt chrząstki a zwłaszcza jej wcięcie u mężczyzny wyraźnie zaznacza się pod skórą szyi tworząc wyniosłość krtaniową (prominentia laryngea), tzw. jabłko Adama; u kobiet występuje ona tylko bardzo nieznacznie.

Powierzchnia zewnętrzna każdej płytki podzielona jest kresą skośną (linea obliqua) na dwa pola: przednie większe i tylne mniejsze. Kresa ta biegnie skośnie ku dołowi i do przodu; u góry rozpoczyna się ona niewielkim wzniesieniem — guzkiem tarczowym górnym (tuberculum thy-reoideum supeńus)> u dołu, na brzegu dolnym chrząstki, nieco mniejszym tr u z ki cm tarczowym dolnym (tuberculum thyreoideum inferius). Do kresy skośnej przyczepiają się mięśnie: mostkowo-tarczowy, tarczowo-gnykowy i część tarczowo-gardłowa zwieracza dolnego gardła. Powierzchnia wewnętrzna chrząstki tarczowatej jest gładka; u góry oraz z tyłu wklęsła i pokryta błoną śluzową. W kącie między obu płytkami przyczepia się w górnej części więzadło tarczowo-nagłośniowe, poniżej po obu stronach więzadło kieszonki krtaniowej i więzadło głosowe oraz mięśnie: tarczowo-nalewkowy, tarczowo-naglośniowy i m. głosowy. Brzeg górny każdej płytki jest w przednim odcinku wypukły ku górze, w tylnym wypukły ku dołowi; wzdłuż całego górnego brzegu przyczepia się błona tarczowo-gnykowa. W części pośrodkowej i na brzegach jest ona wzmocniona pasmami więzadłowymi: więzadlem tarczowo-gnykowym pośrodkowym i więzadłami tarczowo-gny-kowymi bocznymi. Wskutek tego połączenia chrząstka tarczowata musi towarzyszyć wszystkim ruchom kości gnykowej ku górze. Brzeg dolny, w przednim odcinku mniej więcej prosty i poziomy, obniża się ku tyłowi tworząc opisany guzek tarczowy dolny, a poza nim wcina się silnie łukowato ku górze. W części pośrodkowej do brzegu dolnego przyczepia się więzadło pierścienno-tarczowe łączące chrząstkę tarczowatą z pierścienio-watą. Brzeg tylny każdej płytki zgrubiały, zaokrąglony i lekko wklęsły jest miejscem przyczepu m. podniebienno-gardłowego; ku górze przechodzi "n w róg górny (cornu supeńusJ, ku dołowi w róg dolny (corm inferius). Róg górny, większy zwrócony ku górze z lekkim pochyleniem ku tyłowi i przyśrodkowo kończy się tępym zaokrągleniem, które służy za przyczep wspomnianego już więzadła tarczowo-gnykowego bocznego. Róg dolny, krótszy i grubszy, zwrócony nicco przyśrodkowo po stronie przyśrodkowej kończy się małą, okrągławą powierzchnią dla stawu pierścienno-tarczowego.

Podobne prace

Do góry