Ocena brak

Chrząstka szklista

Autor /zuzanna Dodano /30.12.2011

Chrząstka szklista (textus cartilagineus hyalinus) po ukończeniu wzrastania ustroju utrzymuje się w przymostkowych częściach żeber, na stawowych powierzchniach kości i w ścianach dróg oddechowych. Tkankę tę charakteryzuje stałość konsystencji, nieznaczny stopień twardości (daje się krajać nożem), giętkość i sprężystość. Każda chrząstka prócz chrząstek stawowych pokryta jest zrośniętą z nią błoną, zwaną ochrzęstną (perichondrium), zbudowaną z tkanki łącznej zbitej, unaczynionej. Sama chrząstka nie -ma własnych naczyń ani nerwów.

Chrząstka szklista składa się z komórek chrzęstnych (chondrocy-tów) i istoty międzykomórkowej, która zawiera istotę podstawową (substantia fundamentalis cartilaginea) i w niej gęste utkanie z cienkich włókien kolagenowrych. Włókna te w zwykłych warunkach obserwacji mikroskopowej nie są dostrzegalne, ponieważ mają ten sam co istota podstawowa współczynnik załamania światła.

W chrząstce szklistej widzimy pod mikroskopem  rozproszone wśród jednorodnej istoty międzykomórkowej lub zebrane w drobne grupy komórki chrzęstne (chondrocyti), otoczone torebkami tkwiące w jamkach istoty międzykomórkowej. W chrząstce zarodkowe i wzrastającej komórki te dzielą się i po podziale pozostają przez pewien czas we wspólnej jamce chrzęstnej (lacuna cartilaginea), następnie oddzielają je od siebie stopniowo wzrastające przegrody, wy twrorzone z istoty międzykomórkowej. Jeżeli mnożenie komórek postę puje dość szybko, tworzą się z nich grupy izogeniczne (aggrega tiones isogenae chondrocytorum), tj. wrywodzące się z jednej komórk macierzystej. Ten sposób rozmnażania się komórek chrzęstnych i zwię kszania się ilości istoty międzykomórkowej prowadzi do tzw. śród miąższowego wzrastania chrząstki. Równocześnie chrząstka wzrasta i od obwodu przez nakładanie się na nią nowych warstw tej tkanki, wytwarzanych przez otaczającą ją błonę ochrzęstną; jest to wzrastanie od ochrzęstnej. W wewnętrznej warstwie ochrzęstnej jej włóknista zbita tkanka łączna przekształca się w tkankę chrzęstną, między jej włóknami kolagenowymi pojawia się istota chrzęstną podstawowa, zawierająca białkową substancję chondromukoid i kwas chondroity-nosiarkowy. Ma ona ten sam współczynnik załamania światła co włókna klejodajne, toteż obraz tych włókien ulega zatarciu i budowa istoty międzykomórkowej staje się pozornie jednorodna (p. wyżej). Równocześnie fibroblasty (tutaj noszą one nazwę chondroblastów) przybierają kształt jajowaty, a następnie kulisty i zostają otoczone torebkami i zamknięte w jamkach chrzęstnych. Ochrzęstna również poza okresem wzrastania chrząstki zachowuje zdolność wytwarzania chrząstki; zjawisko to występuje w postaci odnowy (regeneracji) chrząstki w miejscach, w których powstał w niej ubytek.

Podobne prace

Do góry