Ocena brak

Chrząstka nagłośniowa

Autor /abibigail Dodano /11.01.2012

Chrząstka nagłośniowa (cartilago epiglottica), nieparzysta płytka stanowiąca chrzęstne podłoże nagłośni (epiglottis), zbudowana jest z chrząstki sprężystej; ma ona kształt i wygięcie siodełka roweru i położona jest ku tyłowi od nasady języka, kości gnykowej oraz błony tarczowo-gnykowej. Chrząstka nagłośniowa wstępuje stromo od przodu ku tyłowi i w płaszczyźnie strzałkowej jest esowato zakrzywiona. Część pośrodkowa chrząstki jest grubsza niż brzegi, które zwrócone są nieco ku tyłowi. Powierzchnia przednia (językowa) jest lekko wypukła. Powierzchnia tylna (krtaniowa) jest wklęsła w kierunku z boku na bok; w kierunku strzałkowym powierzchnia ta jest w górze wklęsła, w dole wypukła.

Mniejsza, górna część chrząstki nagłośniowej czy nagłośni, położona powyżej kości gnykowej (część nadgnykowa), wnika w obręb gardła i szeroko zaokrąglona tworzy przednio-górne ograniczenie wejścia do krtani. Z jej brzegów bocznych fałdy błony śluzowej — fałdy nalewkowo-nagłośniowe /plicae ary-epiglotticae) biegną ku tyłowi oraz do dołu i łączą ją z chrząstkami na lewkowa tymi; dwa dalsze fałdy kierują się bocznie i łączą ją ze ścianą boczną gardła jako fałdy gardłowo-nagłośniowe (plicae pharyngo-epiglolticae). Z powierzchni przedniej części nadgnykowej błona śluzowa przechodzi na nasadę języka wytwarzając trzy fałdy zawierające liczne włókna sprężyste: fałd językowo-nagłośniowy pośrodkowy (plica glosso-epiglottica mediana) i fałdy językowo-nagłośniowe boczne (plicae glosso-epiglotticae laterales). Między nimi znajduje się z każdej strony dołek nagłośniowy (vallecula epiglottica). Wszystkie powyższe fałdy mają bardzo luźną tkankę podśluzową. wskutek czego ta część nagłośni ma dużą ruchomość. Na wysokości kości gnykowej z powierzchni przedniej chrząstki nagłośniowej odchodzi więzadło gnykowo-nagłośniowe (ligamenlum hyo-epi-glotticum), łączące ją 7. trzonem kości gnykowej.

W iększa dolna część nagłośni i chrząstki nagłośniowej (część podgnykowa) leży ku tyłowi i poniżej kości gnykowej. Chrząstka zwęża się silnie ku dołowi w szypułkę nagłośni (petiolus epiglottidis), która za pomocą więzadła tarczowo-nagłośniowego (ligamenlum thyreo-epiglotticum) łączy się z powierzchnią tylną kąta chrząstki tarczowatej poniżej jej wcięcia górnego. Szypułka wraz z powyższym więzadłcm powodują wyniosłość błony śluzowej na powierzchni tylnej nagłośni—guzek nagłośniowy tuberculum epiglottiann). Powierzchnia przednia części podgnykowej chrząstki nagłośnionej graniczy z ciałem tłuszczowym krtani.

Powierzchnie chrząstki nagłośniowej zwłaszcza powierzchnia tylna usiane są dołkami, u których mieszczą się gruczoły: sama chrząstka przebita jest otworkami, przez które przechodzą przewody gruczołów, naczynia, czasem również nerwy.

Podobne prace

Do góry