Ocena brak

Chrystologia św. Pawła - Zmartwychwstały w perspektywie eschatologicznej

Autor /Grzes00 Dodano /22.04.2011

Pierwotny kerygmat, mający za centrum zmartwychwstanie, rozwija się w pierwszym rzędzie w kierunku eschatologii. Widać to szczególnie w pierwszych pismach pawłowych. W listach do Tesaloniczan znaczące miejsce zajmują tematy paruzji i zmartwychwstanie umarłych. Tłumaczyć to może potrzeba pilnego zaakcentowania tego, co w chrześcijaństwie nowe. Kosmologii i astrologii greckiej(zdominowanej fatalizmem) przeciwstawia się pełne nadziei zwrócenie ku przyszłości (zmartwychwstatnie, paruzja).

Św. Paweł koncentruje się zatem na nadziei chrześcijańskiej, chcąc ją umocnić i oczyścić z wszelkich lęków i niepokojów (nie takie bowiem uczucia powinny dominować w oczekiwaniu Chrystusa). Z drugiej strony Apostoł dystansuje się od wszelkich interpretacji w sensie chronologicznej bliskości paruzji, choć podkreśla, że przyjście Zmartwychwstałego jest bliskie.

Paweł mówi zatem o ostatecznym przyjściu Chrystusa w kategoriach uroczystego przybycia króla z wizytą do miasta, zatem w kategoriach świątecznej i podniosłej celebracji. W tle można jednak rozpoznać echo starotestamentalnego oczekiwania dnia Jahwe jako dnia sądu i grozy. Paruzja Chrystusa będzie spełnieniem tych oczekiwań objawiając ich znaczenie zbawcze: Nie przeznaczył nas Bóg, abyśmy zasłużyli na gniew, ale na osiągniecie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa (1Tes 5,9).

Z drugiej strony Apostoł podkreśla, że chrześcijańska czujność, oczekiwanie paruzji, nie oznaczają bierności. Powrót Zmartwychwstałego nie jest bliski w sensie czasowym. Nie wolno pozostawiać swoich codziennych zajęć.

W każdym razie jasnym jest, że ostateczne zbawienie, o którym Paweł mówi, nierozerwalnie związane jest z osobą Chrystusa Zmartwychwstałego. To On, jako Pan (Kirios), zajmuje miejsce Jahwe w obrazie dnia pańskiego (por. 1Tes 1,9-10).

Podobne prace

Do góry